Κυπριακή κρίση και νεοελληνική ελαφρότητα..

Δυο εβδομάδες μετά την πρώτη απόφαση – συμφωνία του Eurogroup για το ζήτημα της Κυπριακής οικονομικής κρίσης. Δυο εβδομάδες μετά το βροντερό όχι που πανηγυρίσαμε ως Ελλαδίτες, απέναντι στην πράγματι χωρίς κανένα σημείο ομοιογένειας και αλληλεγγύης σημερινή Ευρώπη, αντιμετωπίζοντας το σαν πολεμική ιαχή και παπαγαλίζοντας μια γενική ιδέα όπως πάντα για την κυπριακή πραγματικότητα. Bγαλμένη κυρίως από απόψεις συμπατριωτών μας εκ του ασφαλούς και με το αλάθητο που τις χαρακτηρίζει.
Επιτόκια, ομόλογα, δάνεια, «κούρεμα», PSI,Ρώσοι, Κινέζοι, κλπ. αποτέλεσαν τα εφόδια για νέες θεωρίες, ή μάλλον για παραλλαγές των ίδιων θεωριών που μπορούσαμε να φωνάξουμε δυνατότερα μιας και δεν θα άγγιζαν εμάς –γιατί έτσι νομίζουμε- άμεσα. Κυρίως όμως για να δούμε εξ αποστάσεως ποια θα ήταν η στάση των δανειστών σε μια αθέτηση συμφωνίας.
Έχοντας πάντα στο μυαλό μας το Ελληνικό πρόβλημα και την άνευ όρων υπακοή στα δικά μας μνημόνια, αθροίσαμε και συμψηφίσαμε δυο εντελώς διαφορετικά προβλήματα που το μόνο κοινό είχαν την ανάγκη οικονομικού δανεισμού για την αποφυγή της χρεοκοπίας. Παράλληλα, μετά από τέσσερα σχεδόν χρόνια νιώσαμε «δυνατοί». Με την ψευδαίσθηση οτι πρόβλημα είχε μεταφερθεί αλλού ενώ παραμένει μιας και οι τράπεζες μας βρέθηκαν στο ρόλο του αγοραστή που μπορεί να φέρει την εξυγίανση από αυτή του χρηματοδοτούμενου, και επενδύσαμε στην επικαιρότητα που δεν μας είχε στο μάτι του κυκλώνα.
Ενισχύσαμε τον αντιευρωπαισμό μας, την πεποίθηση μας για τη γεωστρατηγική σημασία της περιοχής μας -αλλά με πολεμικούς όρους παρ ότι δεν ζούμε στην εποχή του ψυχρού πολέμου- και την πίστη μας για τη μόνιμη αδικία που συμβαίνει εις βάρος μας από όλα τα θεσμικά όργανα που συμμετέχουμε..
Το γιατί είμαστε εμείς εδώ που είμαστε, το ποια θα ήταν η θέση της χρεοκοπημένης Κύπρου εκτός Ευρώπης σε μια συγκυρία που οι συσχετισμοί ξανά αλλάζουν (Βλ. Τουρκία – Ισραήλ) , το πώς θα εναντιωθούμε στην πολιτική ανυπαρξία του τόπου μας που αντί να μεταρρυθμίσει διαχειρίζεται το χρόνο, το τι συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε αν παρατηρήσουμε αποστασιοποιημένα την κυπριακή αντιμετώπιση, δεν ήταν στις προτεραιότητες μας. Για εμάς προείχε η ανάγκη να χαϊδέψουμε το κεφάλι του παιδιού μας για όσα συμβαίνουν στους άλλους και δεν συμβαίνουν σε εμάς . «Ξεχνώντας» οτι το σώμα του είναι στην εντατική διασωληνωμένο..
Advertisements

Πολιτική νοοτροπία και μεταρρυθμίσεις. Το βαλς της καταστροφής ή των χαμένων ονείρων…

Παρακολουθώντας την εικόνα του Παπανδρέου να μπαίνει εν μέσω αποθέωσης στο συνέδριο του Πασοκ από εκείνους που θα ψήφιζαν την επόμενη μέρα για την κεντρική επιτροπή στο κόμμα που συγκυβερνά, ένιωσα πως το να περιμένεις μεταρρυθμίσεις και αλλαγή πλεύσης σε αυτή τη χώρα είναι από οξύμωρο έως ουτοπικό. Όχι πως δεν ήταν αναμενόμενο. Είμαι σίγουρος πως κάτι αντίστοιχο θα συνέβαινε και στην είσοδο Καραμανλή αν έκανε σήμερα συνέδριο το άλλο συγκυβερνών κόμμα ενώ δεν θα με ξένιζε αν ακουγόταν μέσα στην παραζάλη στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ το σύνθημα «το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό».. Θα έλειπαν βεβαίως βασικοί πυλώνες του έργου τύπου Σκανδαλίδη -που επανέκαμψε στα πλαίσια της ανανέωσης της πολιτικής γραμμής- αλλά θα υπήρχαν εκατοντάδες πρώην πράσινοι κρατικοδίαιτοι σύνεδροι.

Θα μπορούσε να πει κανείς πως στις σημερινές συνθήκες είναι μάταιο να ασχολείται κανείς με το «κλινικά νεκρό» Πασόκ. «Κλινικά νεκρό» ήταν και όταν βγήκε ο Καραμανλής ο νεότερος. Επανέκαμψε όμως με πολύ μεγάλη αύξηση δύναμης όταν βγήκε ο «λεφτά υπάρχουν» και τότε έγινε «κλινικά νεκρή» η ΝΔ. Να μην ξεχνάμε πως αυτή τη στιγμή το Πασόκ και η ΝΔ είναι μαζί κυβέρνηση με αδιαμφισβήτητο ηγέτη τον από τη διάλυση της ΠΟΛ.ΑΝ «κλινικά νεκρό» Αντώνη Σαμαρά. Ασφαλώς και οι καιροί έχουν αλλάξει και τα ποσοστά είναι πλέον μικρότερα. Πού θα οδηγηθεί όμως αυτός ο κόσμος όταν ο Σύριζα αποδειχθεί πως δεν είναι το Πασόκ του 81-88 που εκατοντάδες χιλιάδες οραματίζονται ;

Στο ίδιο το Πασόκ; Σε ένα νέο κόμμα που θα απαρτίζεται από τα κλασσικά στελέχη τύπου Παπουτσή και Σκανδαλίδη διανθισμένο με στελέχη και από άλλους χώρους αλλά της ίδιας λογικής; Στη ΝΔ του Πάνου Παναγιωτόπουλου και του Φαήλου; Μήπως σε όποιον προλάβει να εκφράσει καλύτερα τη νοοτροπία Πασόκ, τη μεγαλύτερη μάστιγα της ελληνικής κοινωνίας την τελευταία τριαντακονταετεία; Ασφαλώς και το Πασόκ δεν ήταν μόνο αυτό. Ασφαλώς και στο χώρο του υπήρχαν εξαιρετικά στελέχη (Γιαννίτσης, Μπένος, Παπαδόπουλος κ.α. )που προσπάθησαν να αλλάξουν το τοπίο με μια κοινή συνισταμένη στην πορεία τους. Βρέθηκαν εκτός Πασόκ.. Ίσως γιατί ποτέ κανένα κόμμα δεν κατάφερε να εκφράσει τόσο την ελληνική κοινωνία και να συμπαρασυρθεί μαζί της σε ένα βαλς καταστροφής. Ακόμα και η ΝΔ (η πάλε ποτέ δεξιά και αντίπαλος) σε Πασόκ προσπάθησε να εξελιχθεί μετά το 81.

Όλα αυτά θα μπορούσαν να αποτελούν παρελθοντολογία. Η σημερινή οριακή κατάσταση μαζί με όλα τα άλλα έδειξε ΚΑΙ το τραγικό κρατικό μόρφωμα που δημιουργήθηκε από αυτή τη νοοτροπία. Κι όμως, οι μεταρρυθμίσεις δεν προχωρούν, οι αλλαγές στη δημόσια διοίκηση είναι παγωμένες και μοναδικό μέλημα μοιάζει να είναι για την κυβέρνηση η επικοινωνιακή πολιτική που θα κρατήσει τους τρείς στο πολιτικό παιχνίδι αύριο. Το κράτος – ασθενής είναι σε κώμα με καρκίνο και οι γιατροί αμφιβόλου πτυχίου ασχολούνται με τις παιδικές του ασθένειες. Δαιμονοποίηση της άρσης μονιμότητας και της αξιολόγησης, εθνικιστικές ιδεοληψίες ακόμα και στις επενδύσεις, άρνηση οποιασδήποτε αλλαγής στον εκπαιδευτικό χάρτη, στροφή σε έναν ακραίο συντηρητισμό κ.ο.κ. Ένα κράτος που επαίρεται και θεωρεί βαθιές τομές δύο θεσμούς, τα ΚΕΠ και το ΑΣΕΠ, που κανονικά δεν θα έπρεπε να υπήρχαν και φανερώνουν το χάλι του μιας και οι υπηρεσίες που προσφέρουν σε οποιοδήποτε σοβαρό κράτος θα έπρεπε να είναι αυτονόητες χωρίς αυτά..

Κανείς μας δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον. Αν όμως αποτελεί τη φυσική συνέχεια του πρόσφατου παρελθόντος, και με βάση το τι έχει αλλάξει εκτός από την πτώση του βιοτικού επιπέδου σήμερα, στη διάρκεια της κρίσης, τότε το βάλς της καταστροφής θα συνεχίζεται και για όσους θέλουμε να πιστεύουμε σε ένα κράτος σύγχρονο και κοσμικό με ευρωπαϊκές αξίες θα είναι απλά το βάλς των χαμένων ονείρων.. http://www.youtube.com/watch?v=EiIzjUKe7Lc