2012. Απολογισμοί και ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο που είναι περισσότερο στο χέρι μας απ ότι νομίζουμε..

«Ανέκαθεν η αλλαγή του χρόνου προσφέρεται για σκέψεις, απολογισμούς, οριοθέτηση νέων στόχων. Σαν το αυθαίρετο κλείσιμο ενός κύκλου που στιγμιαία ρίχνει στη λήθη τις «δύσκολες» στιγμές και καταστάσεις που πέρασαν και μεταβαίνει στην αφετηρία ενός νέου με την αναγκαία ψευδαίσθηση πως το νέο θα είναι πιο όμορφο ή έστω λιγότερο κακό από αυτό που πέρασε. Είναι η στιγμή που εκούσια η αέναη συνέχεια της πορείας διακόπτεται, και η ανάγκη μας για αισιοδοξία και άντληση δύναμης για το νέο κύκλο – που γνωρίζουμε πως θα είναι εξίσου ή και περισσότερο δύσκολος- μας γεμίζει ελπίδα. Περισσότερο μεταφυσικά παρά ορθολογιστικά, μα αναγκαία για ανασύνταξη δυνάμεων και ανάταση.

Συνήθως αυτή η σπασμωδική ανάγνωση ενώ ρίχνει στον καιάδα τη χρονιά που πέρασε -μιας και της προσάπτει μόνο τα αρνητικά- τη δικαιώνει εν τέλει αρκετά αργότερα όταν οι προσδοκίες του νέου δεν επαληθεύονται και η πραγματικότητα γίνετε πιο ζοφερή από το χτες. Είναι η στιγμή που η προσδοκία συναντά την καθημερινότητα και η χρυσόσκονη της εορταστικής ευφορίας κατακάθεται βίαια στο έδαφος των προβλημάτων που δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν στην πραγματικότητα.

Υπάρχει όμως και η «άλλη» ανάγνωση. Αυτή που προσπαθεί να «δει» την παρακαταθήκη της ελπίδας μέσα από τις νέες συνθήκες και την πραγματικότητα που αφήνει πίσω της η χρονιά που πέρασε. Το 2012 έφερε πολλές αλλαγές στη ζωή μας. Αλλαγές βίαιες που μας έσπρωξαν βίαια σε ένα χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο από αυτό που είχαμε συνηθίσει. Η ανασφάλεια για το άμεσο μέλλον έγινε ο καθοριστικός ψυχολογικός παράγοντας που καθορίζει τις κινήσεις μας, η ελευθερία μας συρρικνώθηκε, η δημοκρατία μας τραυματίστηκε. Είδαμε την ανεργία να μαστίζει τον άμεσο περίγυρο μας, την ανέχεια να κάνει την εμφάνιση της στις γειτονιές μας, τη ζωή μας να γεμίζει με φόβο. Κι όμως μέσα από αυτή την κατάσταση μπορούμε να δούμε ψήγματα που μας γεμίζουν ελπίδα. Όχι «ψεύτικη» και ανακουφιστική αλλά πραγματική που να μπορεί να μας κάνει να οραματιζόμαστε τη δημιουργία ένα μέλλοντος καλύτερου και στηριγμένου σε πιο στέρεες και ανθρώπινες βάσεις.

Ήταν η χρονιά που όλοι μας συνειδητοποιήσαμε πως τόσα χρόνια στηρίζαμε και ανεχόμασταν να μας εκπροσωπούν άνθρωποι ακατάλληλοι που αποκλειστικός τους γνώμονας ήταν το προσωπικό τους συμφέρον δημιουργώντας ένα κρατικό μόρφωμα για το οποίο είμαστε απλά ένας αριθμός φορολογικού μητρώου χωρίς δικαιώματα.

Ήταν η χρονιά που καταλάβαμε πως όσο αποτελούμε ένα σύνολο μεμονωμένων ιδιοτελών πολιτών που αγνοεί συνειδητά τα δικαιώματα του διπλανού του, δεν θα αργήσει να έρθει η στιγμή που θα αγνοηθούν και τα δικά μας διαλύοντας εν μια νυκτί την επίπλαστη πραγματικότητα μας.

Ήταν η χρονιά που συζητήσαμε και πολιτικοποιηθήκαμε ξανά χωρίς τις κομματικές παρωπίδες που μας κρατούσαν καθηλωμένους σε ψεύτικα διλήμματα, συνειδητοποιώντας πως αυτά που μας ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν.

Ήταν η χρονιά που «ξανανακαλύψαμε» και ήρθαμε σε επαφή με ανθρώπους με κοινά οράματα, κοινές ανησυχίες για το μέλλον και που μπορούμε μαζί τους να δημιουργήσουμε υγιή κύτταρα μιας κοινωνίας που νοσεί.

Ήταν η χρονιά που πολλοί από εμάς επαναπροσδιορίσαμε τις αξίες μας και επενδύσαμε περισσότερο στις ανιδιοτελείς ανθρώπινες σχέσεις ως τη μόνη δικλείδα ασφαλείας που έχουμε.

Ήταν η χρονιά που καταλάβαμε πως η κάθοδος μας στους δρόμους χωρίς αίτημα αλλά με ένα γενικότερο «αντί» όχι μόνο δε θορύβησε την εξουσία αλλά αυτή δεν είχε κανένα πρόβλημα να μας διαλύσει βίαια και χωρίς κανένα για αυτήν κόστος, όταν έπαψε να μας χρησιμοποιεί.

Ήταν η χρονιά που οι περισσότεροι κάναμε την αυτοκριτική μας, είδαμε τα λάθη μας, απομυθοποιήσαμε την αθωότητα μας στις ευθύνες που μας αναλογούν.

Τέλος, ήταν η χρονιά που συνειδητοποιήσαμε πως το επίπεδο παιδείας που μας χαρακτηρίζει σαν λαό -παιδείας πραγματικής, κοινωνικής, πολιτικής- είναι το μεγαλύτερο «αγκάθι», το μεγαλύτερο εμπόδιο που πρέπει να προσπεράσουμε για να μπορέσουμε να χτίσουμε ένα πιο σίγουρο αύριο.

Ίσως όλα αυτά να αποτελούν δικές μου ελπίδες για αυτά που μας άφησε ο περασμένος χρόνος. Ίσως και να μην έχουν συμβεί στην πραγματικότητα τουλάχιστον όσον αφορά το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Ίσως η πίστη μου πως τελικά οι συνθήκες θα οδηγήσουν αναγκαστικά σε αυτό που δεν καταφέραμε τόσα χρόνια, στον εξανθρωπισμό της κοινωνίας μας να είναι υπέρμετρη. Ακόμα όμως και αν αφορούν ένα μικρό κομμάτι της ή μια εν δυνάμει δυναμική, με κάνει να πιστεύω πως είμαστε όλο και πιο κοντά στην συνειδητοποίηση πως το κράτος –άθλιο, απάνθρωπο, χρεοκοπημένο ή όχι- ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ, άρα είναι αποκλειστικά στο χέρι μας να το αλλάξουμε. «

Κάθε τέτοια περίοδο, πριν ξεκινήσω να γράφω το τελευταίο μου post για το χρόνο που φεύγει, ρίχνω μια ματιά στο τι είχα γράψει αντίστοιχα την προηγούμενη χρονιά. Φέτος, απλά αντιγράφω και αναδημοσιεύω το περσινό κείμενο. Όχι γιατί δεν δικαιώθηκαν οι προσδοκίες μου και η κοινωνική πραγματικότητα σε συνδυασμό με την άνοδο των άκρων έκαναν τα πράγματα πιο ζοφερά, αλλά γιατί δεν θέλω να πάψω να πιστεύω στην ελπίδα. Σε όλους, φίλους, αναγνώστες, περαστικούς, εύχομαι αυτή η χρονιά να μας δώσει ότι ουσιαστικό περιμένει ο καθένας από τη σκοπιά του. Κυρίως όμως να ξυπνήσει τον ανθρωπισμό και την ανιδιοτέλεια μέσα μας. Καλή χρονιά.

Advertisements

Ενωμένη Ευρώπη και άνοδος των άκρων: Ένας Ουρανός που έχει ήδη σκοτεινιάσει επικίνδυνα….

Ο αρτιότερος ορισμός της Ευρώπης που έχει διατυπωθεί δεν είναι άλλος από αυτόν της κοινής βιβλιοθήκης. Από τον Αριστοτέλη ως τον Καντ, από τον Όμηρο ως το Σαίξπηρ, από το Φειδία ως τον Γκαουντί, από τον Πλίνιο ως το Ντιντερό, μέσα από εκατοντάδες τεράστιες προσωπικότητες που απαρτίζουν αυτή την κοινή βιβλιοθήκη και χάραξαν την ιστορία του δυτικού πολιτισμού, Ευρώπη σημαίνει ο καρπός ή το φαντασιακό πολιτικό και πολιτισμικό μόρφωμα ως αποτέλεσμα των διανοητών της.
Ορθολογισμός, Δημοκρατία, Ισονομία, Αυτοδιάθεση, Ανεξιθρησκία, Ανθρώπινα δικαιώματα, Σεβασμός στην ιδιαιτερότητα, Κοινωνικό κράτος, Ανθρωπισμός, τόσοι και τόσοι όροι και θεωρίες που είτε γεννήθηκαν είτε αναπτύχθηκαν στον Ευρωπαϊκό χώρο και αποτέλεσαν το υπόβαθρο για τη δημιουργία μιας κοινωνίας που τα πολιτισμικά αυτονόητα θα κατάφερναν να υπερνικήσουν την ανθρώπινη ματαιοδοξία και τα αρχέγονα ένστικτα επιβολής του δυνατότερου. Μια κοινωνία που ουδέποτε φυσικά «δημιουργήθηκε» μιας και είχαν να αντιταχθούν σε άλλες θεωρίες που επίσης γεννήθηκαν στην Ευρώπη. Εθνικισμός, Ναζισμός, Φασισμός, ανεφάρμοστος και κατ όνομα Κομμουνισμός, πρακτικές και είδη διακυβέρνησης που καπηλεύτηκαν, απομόνωσαν και εκμεταλλεύτηκαν θεωρίες χρησιμοποιώντας τες ως περίβλημα για τη νομιμοποίηση και την επιβολή τους. Η επιστροφή στην παράδοση του Herder μεταφράστηκε σε θεμελίωση της εθνικιστικής θεωρίας, ο Μαρξ ως η απόλυτη αλήθεια για τη δημιουργία της αταξικής κοινωνίας κ.ο.κ.

Ο 20ος αιώνας σφραγίστηκε από δύο παγκόσμιους πολέμους και χαρακτηρίστηκε από το χωρισμό του κόσμου σε δύο στρατόπεδα και κοσμοθεωρίες. Τα ερείπια του πολέμου και η αντιμετώπιση της φρικιαστικής πραγματικότητας για την ανθρώπινη φύση αποτέλεσαν την αφετηρία για την αναθεώρηση προς την πρόοδο των αξιών. Η νίκη των ευρωπαϊκών δυνάμεων ενάντια στο Ναζισμό δεν ήταν απλά μια γεωστρατηγική νίκη και μοιρασιά, αλλά το έναυσμα για τη στροφή στις ανθρωπιστικές αξίες και τα ιδεολογήματα της προόδου.

Μέχρι την πτώση του «υπαρκτού Σοσιαλισμού», του μορφώματος που καπηλεύτηκε τη σοσιαλιστική θεωρία, η Ευρώπη μπορεί να βρισκόταν υπό το φόβο μιας νέας πολεμικής σύγκρουσης ασφυκτιώντας στο μέσο των δύο Υπερδυνάμεων, κατάφερε όμως να προβάλει την πολιτισμική της ιδιαιτερότητα. Ένας αιώνας ζυμώσεων, ιδεολογιών και αίματος που έμοιαζε να κλείνει με μια μεγαλύτερη ελπίδα για την ανθρωπότητα και την νέα αναγέννηση της. Ο πόλεμος των δύο κόσμων είχε τελειώσει.

Η ελπίδα όχι μόνο διαψεύστηκε γρήγορα αλλά η οικονομική ευμάρεια της Δύσης και των μελών που απαρτίζουν το λεγόμενο δυτικό πολιτισμό -που αυξήθηκε με ιλιγγιώδη ρυθμό την τελευταία δεκαετία του περασμένου αιώνα μέχρι και την αυγή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008- θεοποίησε τη δύναμη του χρήματος Ο ανθρωπισμός, η ισότητα, η αυτοδιάθεση των λαών, η συλλογικότητα, έδωσαν τη θέση τους σήμερα στην φιλοσοφία της μονεταριστικής αντίληψης της παγκόσμιας οικονομίας, των αριθμών του χρήματος απέναντι στον αριθμό των ανθρώπων και τη χλευαστική ειρωνεία απέναντι στις ανθρώπινες ζωές. Οι σύγχρονοι φιλόσοφοι είναι οι μέντορες των αποφοίτων του Harvard, του LSE και των αντίστοιχων ιδρυμάτων αποθέωσης της αριθμολογίας και ανθρώπινης απαξίωσης που αποτελούν σήμερα τη Μέκκα του παγκοσμιοποιημένου πολιτισμού μας.

Η Ευρώπη της αυτοδιάθεσης των λαών μετεβλήθη στην Ευρώπη που παρεμβαίνει στην αρχή της δημοκρατίας που είναι η λαϊκή ετυμηγορία των λαών που την απαρτίζουν. Τόσο οι ελληνικές προηγούμενες εκλογές αλλά κυρίως η άμεση και ωμή παρέμβαση με θεσμικές δηλώσεις* στην Ιταλία υπό το φόβο επανόδου του Μπερλουσκόνι, -μέχρι πρότινος εταίρου και συνομιλητή των ίδιων ανθρώπων, κατά τη γνώμη μου μεγάλου πολιτικού απατεώνα, αλλά αυτό είναι κάτι που θα κρίνει ο Ιταλικός λαός- δείχνει το γκρίζο τοπίο που πλανάται πλέον στον ουρανό μιας Ευρώπης που αυτοαναιρείται.. Τοπίο που με τη σημερινή οικονομική πραγματικότητα γίνεται ακόμα πιο γκρίζο και φέρνει την άνοδο μαύρων φαντασμάτων του παρελθόντος που από νεκρά επιχειρούν να αποτελέσουν την απάντηση στη γκρίζα πραγματικότητα. Ο νεοφασισμός κάνει παντού πλέον αισθητή την παρουσία του και εκμεταλλεύεται ότι στη γνώση, τη θέση της ιστορίας πήραν οι αριθμοί, τη θέση  των Συνθηκών Ειρήνης πήρε η γνώση Συνθηκών τύπου Μάαστριχ, τη θέση της παιδείας πήρε η αρτιότερη εξειδίκευση διαχείρισης οικονομικών κεφαλαίων. Κι όταν τη θέση του γκρίζου διεκδικεί το μαύρο, ο ουρανός σκοτεινιάζει ακόμα περισσότερο. Και ο Ευρωπαϊκός ουρανός έχει σκοτεινιάσει επικίνδυνα ..

*«Όποιος κυβερνήσει την Ιταλία, ιδρυτικό μέλος της ΕΕ, πρέπει να ακολουθήσει αυτή την πορεία με την ίδια σοβαρότητα» Γεργκ Άσμουσεν

«Οι επόμενες εκλογές δεν πρέπει να λειτουργήσουν ως πρόσχημα για να αμφισβητηθεί η απόλυτη αναγκαιότητα των μέτρων λιτότητας. Η σχετική ηρεμία στις αγορές δεν σημαίνει ότι έχουμε εξέλθει από την κρίση» Ζοζέ Μπαρόζο

«Φτάνει με την ανοχή στους γκάνγκστερ της Χρυσής Αυγής» λένε ευρωπαϊκές προσωπικότητες

 Απο τα Νεα online

Κατά των ρατσιστικών επιθέσεων και της Χρυσής Αυγής τίθενται προσωπικότητες από όλη την Ευρώπη, μεταξύ των οποίων ο νομπελίστας συγγραφέας Ντάριο Φο και ο φιλόσοφος Μπερνάρ-Ανρί Λεβί, που υπογράφουν κείμενο το οποίο δημοσιεύεται σήμερα, Δευτέρα, σε πολλά ευρωπαϊκά ΜΜΕ.

«Φτάνει με τις ρατσιστικές επιθέσεις! Φτάνει με την ανοχή, την προστασία και την υποστήριξη που απολαμβάνουν οι γκάνγκστερ της Χρυσής Αυγής!» γράφουν.

Η πρωτοβουλία ανήκει στο Ευρωπαϊκό Αντιρατσιστικό Κίνημα (EGAM), μια οργάνωση με μέλη από 40 χώρες και έδρα το Παρίσι, που διοργανώνει μια σιωπηλή πορεία στην Αθήνα στις 15 Δεκεμβρίου, στις 3 το μεσημέρι, από την Βουλή ως την Ακρόπολη. Την αντιρατσιστική αυτή διαμαρτυρία υποστηρίζουν ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ.

Το κείμενο υπογράφουν διανοούμενοι, καθηγητές, επικεφαλής αντιρατσιστικών οργανώσεων και κοινοτήτων μεταναστών, και μέλη της κοινωνίας των πολιτών από την Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη. Ακολουθεί το πλήρες κείμενο:

«Μαζί στην Ευρώπη για την δημοκρατία

»Ενάντια στoν ρατσισμό, τον αντισημιτισμό και τον νεοναζισμό!

»Ο ρατσισμός, ο αντισημιτισμός και ο νεοναζισμός αναπτύσσονται, στην Ελλάδα αλλά και αλλού στην Ευρώπη, χωρίς ωστόσο οι δημοκρατικές δυνάμεις να κινητοποιούνται δυναμικά και αποφασιστικά

»Η ρατσιστική, αντισημιτική και νεοναζιστική ρητορική καθώς και οι πράξεις βίας που πολλαπλασιάζονται στην Ελλάδα απειλούν τις θεμελιώδεις αξίες της δημοκρατίας στην ίδια τη χώρα όπου αυτή γεννήθηκε.

»Αυτή η εξέλιξη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια «φυσική» και ασήμαντη συνέπεια της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα, όχι μόνο επειδή τα Ανθρώπινα Δικαιώματα αποτελούν θεμέλιο για κάθε δημοκρατική κοινωνία αλλά και επειδή η κρίση δεν είναι κάτι που θα ξεπεραστεί σύντομα.

»Ενώπιον της απαράδεκτης κατάστασης που βιώνει σήμερα η Ελλάδα, εμείς, ακτιβιστές της κοινωνίας πολιτών, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, ενεργοί πολίτες στην κοινωνική και πολιτική ζωή, λέμε όλοι μαζί με μια φωνή «Φτάνει πια!»

»Φτάνει με τις ρατσιστικές επιθέσεις! Φτάνει με τη συνέργια μεταξύ αστυνομικών και νεοναζί μπράβων της Χρυσής Αυγής! Φτάνει με τις ρατσιστικές και αντισημιτικές δηλώσεις! Φτάνει με την παθητικότητα των εισαγγελικών και δικαστικών αρχών! Φτάνει με την ανοχή, την προστασία και την υποστήριξη που απολαμβάνουν οι γκάνγκστερ της Χρυσής Αυγής!

«Όλα αυτά τροφοδοτούνται από την αδιαφορία και τις αδυναμίες των δημοκρατικών δυνάμεων.

»Ας είμαστε σαφείς: Όταν πολεμάει κανείς τον ρατσισμό, τον αντισημιτισμό και τον νεοναζισμό στην Ελλάδα, δεν σημαίνει ότι πολεμάει την Ελλάδα. Σημαίνει ότι πολεμάει την ιδεολογία του μίσους που εξαπλώνεται από άκρη σε άκρη της Ευρώπης.

»Σημαίνει ότι συμμετέχει στην μεγάλη ευρωπαϊκή μάχη για την δημοκρατία. Σημαίνει ότι στηρίζει αυτούς που, παντού στην Ευρώπη, συμμερίζονται αυτή τη μάχη και έχουν ανάγκη την κινητοποίηση των δημοκρατικών δυνάμεων στην Ελλάδα. Σημαίνει ότι δίνει σε όλους, και κυρίως στους νεότερους, μια ελπίδα και μια προοπτική για το μέλλον διαφορετική από αυτήν του αδιαπέραστου ορίζοντα της αποπληρωμής του χρέους. Σημαίνει ότι παλεύει για το ευρωπαϊκό όνειρο, αυτό μιας ηπείρου πραγματικά δημοκρατικής, απαλλαγμένης από τον ρατσισμό και τον αντισημιτισμό.

»Σε αυτή την μεγάλη μάχη, η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της, γιατί οι ευρωπαϊκές πολιτικές που επιβάλλονται στην Ελλάδα, κυρίως σε ό,τι αφορά στην λιτότητα και στη μετανάστευση, δημιουργούν τις συνθήκες για την εξάπλωση του νεοναζισμού.

»Οι Έλληνες πολιτικοί πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους, γιατί η δυσλειτουργία ορισμένων κρατικών θεσμών αλλά και η αδιαφορία μέχρι και η υποστήριξη που απολαμβάνει η Χρυσή Αυγή αποτελούν τη βάση για την ανεκτικότητα με την οποία αντιμετωπίζονται η ρητορική και οι πράξεις μίσους.

»Ολόκληρη η κοινωνία πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της. Όλοι οι πολίτες έχουν προσωπικό καθήκον να πουν «Φτάνει πια!», να δώσουν στους νεοναζί να καταλάβουν ότι υπάρχουν όρια τα οποία θέτει η δημοκρατία και τα οποία οι πολίτες είναι αποφασισμένοι να προασπιστούν.

»Γι’ αυτό απευθυνόμαστε σε όλους εκείνους που εμπνέονται από τις αρχές της δικαιοσύνης, της ελευθερίας και της ισότητας, καλώντας τους να ενωθούν μαζί μας, για να εκφράσουν την πίστη τους στη δημοκρατία και την απόρριψη του ρατσισμού, του αντισημιτισμού και του νεοναζισμού και να συμμετάσχουν σε σιωπηλή πορεία διαμαρτυρίας από τη Βουλή των Ελλήνων προς την Ακρόπολη, το Σάββατο 15 Δεκεμβρίου, στις 3 το μεσημέρι».

Το πάρτι της μεγάλης κεντροαριστεράς γίνεται αλλού

Είναι στιγμές που ζηλεύεις κείμενα με τόση εύστοχη ματιά στην πραγματικότητα και εν αντιθέσει με τη μιζέρια ή τις εμμονές που κουβαλάμε όλοι μας  δείχνει ένα δρόμο ελπίδας. Ενα τέτοιο κείμενο είναι το παρακάτω του φίλου Λεωνίδα Καστανά απο το blog Μή μαδάς τη μαργαρίτα  

 
Του Λεωνίδα Καστανά
 
Το Νοέμβρη του 2011 οι δημοσκοπήσεις έδιναν  στο ΠαΣόκ 15-18%, στη ΔΗΜΑΡ 6-8% και στο ΣΥΡΙΖΑ 6-10%. Το Νοέμβρη του 2012 δίνουν στο ΠαΣόκ 5 %, στη ΔΗΜΑΡ 5% και στο ΣΥΡΙΖΑ 26%.
Το στοίχημα της μεγάλης κεντροαριστεράς ή της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας για κάποιους φαίνεται ότι χάνεται. Χαμένοι είναι η ΔΗΜΑΡ και το ΠαΣόκ, κερδισμένος είναι  ο ΣΥΡΙΖΑ. Τα υπόλοιπα είναι «κουβέντα να γίνεται». Και καλώς γίνεται μόνο που πρέπει να κοιτάμε και την πραγματικότητα. Πριν ένα χρόνο δεν ήταν ακόμα ο καιρός, σήμερα δεν είναι πια καιρός, σύντροφοι.
Πριν ένα χρόνο το ΠαΣόκ ήταν ακόμα κυβέρνηση και ήλπιζε βάσιμα ότι θα μπορούσε να τη βγάλει καθαρή παίζοντας το by Text-Enhance»>παιχνίδι της σωτηρίας της χώρας και των μεταρρυθμίσεων που προωθούσε η Διαμαντοπούλου ή ο Ραγκούσης. Η ΔΗΜΑΡ ζητούσε εκλογές για να αποκτήσει κοινοβουλευτική νομιμοποίηση και διαμόρφωνε το πρόγραμμά της ταλαντευόμενη μεταξύ ενός ευπρεπούς ΣΥΡΙΖΑ και ενός ευρωπαϊκού – μεταρρυθμιστικού αριστερού κόμματος. Ήταν η εποχή των ισοδυνάμων και της απαγκίστρωσης από το μνημόνιο με την κοινωνία όρθια.  Κανένα από τα δύο κόμματα δεν έβλεπε την αναγκαιότητα κοινού σοσιαλδημοκρατικού σχήματος, οποιουδήποτε τύπου. Αντίθετα, η ΔΗΜΑΡ φιλοδοξούσε να εισπράξει τις απώλειες του ΠαΣόκ και συζητούσε με στελέχη που αποχωρούσαν από αυτό. Μέχρι και με τον Δημαρά μιλούσε.
Ο πυκνός πολιτικός χρόνος όμως είναι αμείλικτος. Γιατί κυλάει και κυλάει γρήγορα.
Σήμερα το ΠαΣόκ έχει αποσυντεθεί πλήρως, ψηφοφόροι, μέλη και στελέχη φεύγουν μαζικά αλλά δεν έρχονται στη ΔΗΜΑΡ, πηγαίνουν προς το ΣΥΡΙΖΑ. Η ηγετική  ομάδα του ΠαΣόκ και μετά τις αποκαλύψεις με τις λίστες, δεν αντιπροσωπεύει ούτε το γλίσχρο ποσοστό που της δίνουν οι δημοσκοπήσεις. Η ΔΗΜΑΡ αδυνατεί να παίξει το ρόλο του αναχώματος προς το ΣΥΡΙΖΑ, παρ’ όλες τις προσπάθειες που κάνει να διαφοροποιηθεί  από τις κυβερνητικές επιλογές. Η συχνά αμφίσημη στάση της απέναντι στις μεταρρυθμίσεις απογοητεύει τους αριστερούς φιλελεύθερους που την έβλεπαν με καλό μάτι και κρατάει ευρύτερα ακροατήρια σε στάση δύσπιστης αναμονής.
Το ΠαΣόκ είναι πια τελείως αφερέγγυο να εγγυηθεί μια άλλη πορεία για τη χώρα. Έχω την εντύπωση ότι πολιτικά πρόσωπα σαν το Βενιζέλο, το Λοβέρδο, το Σκανδαλίδη κλπ,  τερμάτισαν ανεπιστρεπτί την πολιτική τους καριέρα. Δεν είναι μόνο το αμαρτωλό τους παρελθόν. Δεν είναι τα δυο χρόνια απραξίας της κυβέρνησης ΓΑΠ που τους σημαδεύουν. Είναι η αδυναμία τους να διατυπώσουν σοσιαλδημοκρατικά οράματα, ή οράματα γενικώς. Αλλά ακόμα και αν εύρισκαν το κουράγιο να το κάνουν, ποιος και ποια θα τους πίστευε.
 Από την άλλη η ΔΗΜΑΡ δεν δείχνει πρόθυμη να χαράξει με τόλμη τον τρίτο δρόμο. Το δρόμο δηλαδή που της απομένει με το καθαρό leftliberal χρώμα. Οι εφαρμοστικοί νόμοι που έρχονται, οι αποκρατικοποιήσεις, η αξιολόγηση, οι μετατάξεις και οι εφεδρείες των ΔΥ, το κλείσιμο των άχρηστων υπηρεσιών,  οι συγχωνεύσεις σχολείων και πανεπιστημίων, οι ξένες επενδύσεις και οι οικολογικές τους συνέπειες, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, θα την φέρουν σε δύσκολη θέση. Αν χρειάζεσαι 10 εβδομάδες για να βγάλεις μια θολή ανακοίνωση σχετικά με τα αίσχη του ΑΠΘ, είναι σαφές ότι έχεις πρόβλημα.
Κατά πρώτο το αριστερό DNA που δομεί τον πυρήνα των κυττάρων της, κατά δεύτερο η ανάγκη να διαφοροποιείται από τις φιλελεύθερες επιταγές της τρόικα και κατά τρίτο η «λαϊκή» απαίτηση για ολική επαναφορά στο 2009, θα τις ασκήσουν αφόρητες πιέσεις. Μακάρι να τις αντέξει. Αλλά το σημερινό 5% δείχνει ότι δεν καρπώνεται τίποτα από τη διάλυση του ΠαΣόκ. Η συμμετοχή της στην κυβέρνηση σωτηρίας δεν την έσπρωξε, η συγκατάνευση στα οριζόντια μέτρα τη φθείρει. Κάποιοι «δικοί» της υπουργοί δεν «τραβάνε». Το ΠΑΡΩΝ την εξέθεσε.  Προφανώς το αύριο γι’ αυτήν δεν θα είναι εύκολο. Χρειάζεται κάτι άλλο.
Κάτι ακόμα που δεν φαίνεται να απασχολεί την ηγεσία της ΔΗΜΑΡ είναι το γεγονός ότι ένας κόσμος διανοουμένων, αξιόλογων και σοβαρών ανθρώπων του χώρου της έλλογης Αριστεράς που τη στήριξαν όταν δημιουργήθηκε, έχει σήμερα αποστασιοποιηθεί από αυτήν. Κάποιοι εξ αυτών, οι λιγότεροι, γιατί δεν την θεωρούν αρκούντως αριστερή. Οι περισσότεροι όμως γιατί δεν την είδαν να διατυπώνει με σαφήνεια ένα σύγχρονο αριστερό λόγο χωρίς δισταγμούς και πισωγυρίσματα. Έτσι απομακρύνθηκαν από αυτήν και είτε αδρανούν, είτε δείχνουν ενδιαφέρον για άλλα μικρότερα σχήματα  που συγκροτούνται στο ευρύτερο μεταρρυθμιστικό τόξο, (Δράση, Δυναμική Ελλάδα, κλπ).
Αν όσοι αποσύρονται από το ΠαΣόκ συνέρεαν στη νουνεχή ΔΗΜΑΡ και βλέπαμε το ποσοστό της να εκτινάσσεται στο 10-15%, τότε όλοι θα μιλούσαμε για την ανασύσταση της σύγχρονης Σοσιαλδημοκρατίας. Τώρα που αυτό γίνεται στο απέναντι μαγαζί είναι δίκαιο να παραδεχθούμε ότι το πάρτι της Κεντροαριστεράς γίνεται στου ΣΥΡΙΖΑ.
Οι αριστερές κορώνες του Τσίπρα και τα τριομφάλε παλιομοδίτικα σαλπίσματα του κενού δεν πρέπει να μας κρύβουν τη μεγάλη εικόνα. Ο Αντρέας όσο έστριβε προς τα δεξιά τόσο γινόταν, στα λόγια, πιο αντιαμερικάνος και πιο ανυποχώρητος. Στο κόμμα του αριστερού λαϊκισμού έχουν αναθέσει ρόλους και τους υπηρετούν με συνέπεια. Όλοι οι καλοί χωράνε για να κάνουν αμφίσημο το πολιτικό στίγμα και να  προσελκύουν ψηφοφόρους από παντού.
Και ο Σταθάκης με τις αντικρατικιστικές αιχμές του χρειάζεται γιατί μας βλέπουν και οι δανειστές και ο Λαφαζάνης με την έξοδο από το ευρώ γιατί μας ακούνε και οι καταχρεωμένοι επιχειρηματίες και ο Στρατούλης, γιατί οι ΔΥ ανησυχούν με τα νέα μέτρα. Και ο αγώνας για τη διάλυση των ΑΕΙ χρειάζεται γιατί πολλοί ανεγκέφαλοι φοιτητές καταλαβαίνουν ότι σε ένα τριτοκοσμικό πανεπιστήμιο η απόκτηση πτυχίου θα είναι πιο εύκολη. Και ο Παναγούλης είναι χρήσιμος γιατί χιλιάδες συμπατριώτες μας ονειρεύονται λιντσαρίσματα και ο ρατσιστής βουλευτής Βοιωτίας γιατί είναι πολλοί αυτοί που βρίζουν το Σόιμπλε «σακάτη», αλλά και η κυρία βουλευτής που κάπνιζε μέσα στη βουλή, γιατί όλοι καπνίζουμε όπου μας παίρνει. Οι υπάλληλοι της βουλής προφανώς και βλέπουν τη διατήρηση των προνομίων τους σε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η δε αναγκαία και δίκαιη αξιολόγηση των δασκάλων θα φέρει μερικές ακόμα δεκάδες χιλιάδες ψηφοφόρους στην Κουμουνδούρου,  αν γίνει χωρίς την αναγκαία ιδεολογική προπαρασκευή.   
Ο κόσμος που γράφεται μαζικά στις τοπικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ για όλους αυτούς τους λόγους, δεν είναι άλλος από το μεγάλο κόσμο της Κεντροαριστεράς και δεν αλλάζει ποιότητα γιατί πηγαίνει στο ΣΥΡΙΖΑ και όχι στη ΔΗΜΑΡ. Είναι η Ελλάδα που αντιστέκεται στον εκσυγχρονισμό και την πρόοδο. Και είναι κεντροαριστερή. Αφού γεύτηκε δανεικά, αργομισθίες και επιδόματα τώρα αναζητά το νέο Αντρέα να την οδηγήσει στη χώρα του «ποτέ δεν τελειώνει η μεταπολίτευση». Και τον βρίσκει, γιατί στη χώρα του ποτέ, ποτέ δεν λείπει ένας Αντρέας. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ σκοπεύει να κυβερνήσει και με τον αστυφύλακα και με το χωροφύλακα. Θα υλοποιήσει τα μνημόνια γιατί δεν έχει καμιά διάθεση να βγάλει τη χώρα από το Ευρώ και να τη βάλει σε άγριες περιπέτειες. Θα ισχυριστεί ότι παρέλαβε χάος και θα «υπομείνει» τη δημοσιονομική προσαρμογή. Αλλά ταυτόχρονα θα πασχίσει να διατηρήσει τα προνόμια των πιο ισχυρών από τους νέους ψηφοφόρους του. Στον ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ τα αριστερίστικα γκρουπούσκουλα διαλύονται, άσε δε που η κρατική επιχορήγηση τα έχει βαρύνει και υπνώσει. Οι νεοεισερχόμενες μάζες αλλοιώνουν σταδιακά το χαρακτήρα του κόμματος, φέρνουν άλλα ήθη και αναδεικνύουν μια νέα γενιά στελεχών που έχουν θητεύσει στην κρατικοδίαιτη κεντροαριστερά. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουν να κυβερνήσουν, ούτε που θα οδηγήσουν την Ελλάδα αν το πετύχουν. Δεν ξέρω πιο ρόλο θα παίξουν οι ΑΝΕΛ. Το σίγουρο είναι ότι σκοπεύουν να κινηθούν στο δρόμο της παλιάς εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας. Πελατειακό, άδικο κοινωνικό κράτος και μαζική «αριστερή» ρητορεία για τις νέες μέρες που θαρθούν. Και όλα αυτά χωρίς λεφτά και σε σκληρό μνημονιακό περιβάλλον. Ίσως τότε να χρειαστούν τα ελικόπτερα. Στο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν πρόβλημα με τις ξένες επενδύσεις αρκεί να είναι άμεσα συνδεδεμένες με το κράτος και τον κομματισμό. Θα ψάξουν λεφτά από τη φορολογία των μεγάλων δεν θα τα βρουν και θα συνεχίσουν να δαγκώνουν τους μικρούς.  Στην Ελλάδα τα έχουμε δει όλα γιατί όχι και αυτό. Σάμπως τρία χρόνια τώρα που ζούμε; Θα μας πάνε στην καταστροφή; Ποιος μπορεί να αποκλείσει ότι η Ελλάδα δεν θα καταστραφεί αύριο;
Το σίγουρο είναι ότι και στις επόμενες εκλογές οι δυνάμεις της έλλογης αριστεράς θα αγωνιούν την Κυριακή το βράδυ για τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας.
Αν οι δυνάμεις της άλλης, της φιλελεύθερης κεντροαριστεράς δεν αποκτήσουν ένα σταθερό βηματισμό τις βλέπω να συρρικνώνονται δραματικά. Αν δεν προτάξουν τα ευρωπαϊκά φιλελεύθερα στοιχεία τους μπολιασμένα με σύγχρονο αριστερό λόγο πραγματικής κοινωνικής δικαιοσύνης τις βλέπω να συνθλίβονται ανάμεσα από το ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ. 
Πριν ένα μήνα έγραφα στηνAV:
Το νέο χρειάζεται νέα ιδεολογία. Αριστερή και φιλελεύθερη.
Αριστερή γιατί θα υποστηρίζει τη δικαιοσύνη, την ευνομία, τη διαφάνεια και την αλληλεγγύη. Γιατί θα προστατεύει τους αδύναμους και τα εργατικά δικαιώματα. Γιατί θα αντιμάχεται τα προνόμια και την ασυλία του πολιτικού συστήματος, τα «δίκια» των εύπορων ομάδων αλλά και των συντεχνιών. Γιατί θα στηρίζει τη δημόσια Παιδεία και Υγεία και όχι μόνο τους εργαζόμενους σ’ αυτές.
Φιλελεύθερη γιατί θα υποστηρίζει την ελευθερία, τη δημοκρατία και τον ορθολογισμό. Θα περιορίζει το κράτος και τα ελλείμματά του, θα απελευθερώνει την αγορά, θα μειώνει τους έμμεσους αλλά θα εισπράττει τους άμεσους φόρους. Θα διευκολύνει την επιχειρηματικότητα αλλά και θα ορίζει αυστηρούς κανόνες παιχνιδιού και θα ελέγχει την εφαρμογή τους. Γιατί θα αντιμάχεται τον εξισωτισμό προς τα κάτω, τη βία και τον ολοκληρωτισμό. Γιατί θα συνδέει την Παιδεία και την Έρευνα με την παραγωγή.
   
Δεν βλέπω κάτι άλλο. Αντιθέτως περιμένω να ακούσω πολλές ανάλογες ιδέες μέσα και πέρα και σε αντίθεση με αυτά. Αλλά να είναι συγκεκριμένες και να οδηγούν κάπου.
Δίπλα στη ΔΗΜΑΡ υπάρχει και η ΔΡΑΣΗ. Δεν ξέρω αν είναι Δεξιά ή Κεντροδεξιά, νέο ή παλαιο φιλελεύθερη.  Την παρακολουθώ, γνωρίζω τα στελέχη της, μιλάω με τους ανθρώπους της και ανακαλύπτω καθημερινά αυθεντική leftliberal διάθεση σε πολλούς από αυτούς. Απόψεις και προτάσεις που ανανεώνουν την γηραιά σοσιαλδημοκρατία, που στοχεύουν στην μεταρρύθμιση και στον εκσυγχρονισμό. Επειδή ο χώρος αυτός πραγματεύεται φιλελεύθερες απόψεις, «απαγορευμένες» για τα πολιτικά ήθη του τόπου, γίνεται εκ των πραγμάτων εργαστήρι νέων ιδεών που ενδιαφέρουν όλους τους καλοπροαίρετους ανθρώπους ανεξάρτητα συμφωνίας ή διαφωνίας με αυτές. Θεωρώ ότι οι αναζητήσεις του άλλου κεντροαριστερού τόξου δεν πρέπει να αγνοήσουν τη ΔΡΑΣΗ. Αντίθετα ο χώρος χρειάζεται μια πούρα μεταρρυθμιστική και φιλελεύθερη συνιστώσα. Την έχει ανάγκη ως αντίβαρο του πολιτικαντισμού  και της αριστεροσύνης. Και δεν αναφέρομαι σε τραγικές περιπτώσεις σαν αυτή του Τζήμερου.
Είναι όμως δυνατόν όλες αυτές οι διαφορετικές απόψεις να δημιουργήσουν κάτι κοινό που θα διεκδικήσει εξουσία;    
Αν η υπόθεση μείνει στις διευθετήσεις μεταξύ των ηγετικών μηχανισμών των υπαρχόντων κομμάτων είναι αστείο να συζητάμε για κοινό σχήμα οποιασδήποτε μορφής. Το όποιο εγχείρημα χρειάζεται «άλλους ανθρώπους». Νέους ηλικιακά και άσχετους με την κάθε κομματική νομενκλατούρα. Αναλφάβητους για τα πολιτικά μας ήθη. Ανθρώπους κοινής ευρωπαϊκής, οικολογικής, δημοκρατικής και αναπτυξιακής λογικής. Πραγματικά προοδευτικούς που δεν θα ομνύουν σε «φιλειρηνικά κινήματα», σε «Γένοβες» και αγώνες κατά της παγκοσμιοποίησης. Που δεν θα αναφέρονται σε συνδικαλιστικές δράσεις προνομιούχων, σε ακτιβισμούς λεηλασίας δημόσιου πλούτου, σε φοιτητικά κινήματα καταστροφής. Αλλά και που δεν θα ταυτίζουν την ανάγκη για μεταρρυθμίσεις με τα συμφέροντα των ισχυρών που ονειρεύονται μια φθηνή ανάπτυξη, προς όφελός τους, αποκλειστικά.
Συναντάω καθημερινά τέτοιους ανθρώπους. Σήμερα διστάζουν να ανακατευτούν με την πολιτική. Αύριο και προ του «κακού» που πλησιάζει θα αναγκαστούν. Είναι μια νέα γενιά για την οποία θα μιλά η ιστορία μετά από χρόνια. Η γενιά που θα σώσει την Ελλάδα. Υπάρχει και περιμένει. Δεν περιμένει εμάς  να της δώσουμε την ευκαιρία. Πως θα μπορούσαμε άλλωστε με τόσες αμαρτίες; Περιμένει το δικό της καιρό. Τον καιρό που έρχεται.