Περί Συντάγματος….


   Η επίκληση του Συντάγματος από τον πολιτικό κόσμο κάθε φορά που η συζήτηση φτάνει στα παραγραμμένα σκάνδαλα, άρα και την ατιμωρησία ως αποτέλεσμα του αισχρού νόμου περί ευθύνης υπουργών που «δυστυχώς» αλλάζει μόνο με τροποποίηση του Συντάγματος και μόνο όταν η Βουλή είναι αναθεωρητική, αποτελεί σήμερα τη μεγαλύτερη μορφή κοροϊδίας.
   Σύμφωνα με τους φορείς της νομοθετικής και εκτελεστικής μας εξουσίας, ενώ η πρόθεση τους είναι να ρίξουν άπλετο φώς στις υποθέσεις και να αποδοθεί η δικαιοσύνη, ο ισχύων νόμος τους «δένει τα χέρια» μιας και βάσει αυτού τα αδικήματα έχουν παραγραφεί. Και ενώ η επίκληση της συνταγματικής ευθιξίας σε θέματα απόδοσης δικαιοσύνης αποτελεί την κορωνίδα της επιχειρηματολογίας περί της μη ύπαρξης περιθωρίων να δράσουν μιας και υπεράνω των πάντων το Σύνταγμα, την ίδια στιγμή η παραβίαση του από τους ίδιους αποτελεί όχι μόνο βασική πρακτική συντεχνίας αλλά πάνω σε αυτήν στηρίζεται και η παραγωγή νόμων και η διαχρονική εφαρμογή κυβερνητικών πολιτικών.
   Σύμφωνα με το 2ο μέρος των βασικών άρθρων του Συντάγματος που περιγράφει τα Ατομικά και Κοινωνικά Δικαιώματα έχουμε τα εξής :
Άρθρο 4
1.”Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου”
Και μόνο η ύπαρξη διαφορετικών νόμων που διαχωρίζει τον πολιτικό κόσμο από τον υπόλοιπο λαό τόσο όσον αφορά την τιμωρία όσο και το χρονικό περιθώριο παραγραφής για αποδεδειγμένα αδικήματα διαφθοράς δεν αποτελεί από τη φύση της παραβίαση του Συντάγματος ;
5. “Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους”
Ένας από τους βασικούς άξονες της οικονομικής πολιτικής όλων των κυβερνήσεων μέχρι σήμερα αποτελεί το φορολογικό σύστημα που κατά κανόνα όχι μόνο δεν επιμερίζει τα φορολογικά βάρη αλλά είναι κοινή παραδοχή πως ο λόγος της πολυνομίας του είναι η εξαίρεση επαγγελματικών ομάδων και η μη ανάλογη κατανομή βαρών.
Άρθρο 21           
3. “Το Κράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών και παίρνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητας, του γήρατος, της αναπηρίας και για την περίθαλψη των απόρων”.
 Με ένα σύστημα υγείας που νοσεί όχι μόνο λόγω της ανεπάρκειας κλινών, ελλείψεων μηχανημάτων υγείας αλλά ακόμα και βασικών υλικών, και όταν ο τομέας της υγείας βρίσκεται στο επίκεντρο των συζητήσεων όχι για τη βελτίωση των παροχών αλλά για την ενδεχόμενη διάλυση ή ιδιωτικοποίηση του λόγω οικονομικών σκανδάλων κάθε έννοια της συνταγματικής επιταγής αποτελεί μάλλον οξύμωρο σχήμα για την πραγματικότητα.. Παράλληλα η προστασία της νεότητας, του γήρατος και των ατόμων με αναπηρία ή απόρων δεν αποτελεί αλλά ούτε και αποτέλεσε ποτέ κοινωνική προτεραιότητα.
4.“Η απόκτηση κατοικίας από αυτούς που τη στερούνται ή που στεγάζονται ανεπαρκώς αποτελεί αντικείμενο ειδικής φροντίδας του Κράτους.”
 Αρκεί μια απλή βόλτα στο κέντρο της πρωτεύουσας για να διαπιστώσει κανείς τον αριθμό των αστέγων που αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο και που για την συντεταγμένη πολιτεία απλά δεν υπάρχουν…
 Άρθρο 22    
1.“Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία    συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού. Όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από φύλο ή άλλη διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας”.
Χωρίς σχόλιο….
Άρθρο 25
1.“Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους. Τα δικαιώματα αυτά ισχύουν και στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών στις οποίες προσιδιάζουν. Οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας”
2.“Η αναγνώριση και η προστασία των θεμελιωδών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου από την Πολιτεία αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη.” 
Η δημιουργία ενός δαιδαλώδους γραφειοκρατικού κράτους βασισμένο στην αναξιοκρατία των λειτουργών του όχι μόνο δεν κατέστησε τη διασφάλιση των δικαιωμάτων αλλά αποτέλεσε και αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα στις σχέσεις του πολίτη με αυτό.  Και σήμερα 37 χρόνια μετά η πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη ¨όχι μόνο έπαψε να αποτελεί επιδίωξη αλλά η ολίσθηση καθημερινά στην κοινωνική απαξίωση έκανε το όραμα να φαντάζει όνειρο θερινής νυκτός.
    Θα μπορούσα να αναφέρω πάμπολλα άρθρα. Αν υπάρχει κάτι για το οποίο ο πολιτικός κόσμος, που σήμερα διαρρηγνύει τα ιμάτια του για την τήρηση της συνταγματικότητας, πράττει αυτό είναι η καταστρατήγηση κάθε συνταγματικής έννοιας. Και αν θεμέλιο του πολιτεύματος σύμφωνα με το Άρθρο 1 είναι η λαϊκή κυριαρχία και Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα, οι αντιπρόσωποι που παραδοσιακά εκλέγουμε για να μας εκπροσωπούν, σε μια συντεχνιακή λογική ημετέρων πράττουν ακριβώς το αντίθετο. Το εκλεκτορικό σώμα όμως είμαστε εμείς οι ίδιοι και οι πολιτικοί που μας εκπροσωπούν είναι ο καθρέφτης των δικών μας επιλογών. Η τήρηση του συντάγματος είναι δική μας υποχρέωση. Η ακροτελεύτια διάταξη (Άρθρο 120)αναφέρει πως,“Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.”
Εμείς όμως τι κάνουμε για όλα αυτά;

Καλή ανάσταση..μια φράση που χρωστάμε στον εαυτό μας…

@font-face { font-family: «Cambria»;}p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal { margin: 0cm 0cm 10pt; font-size: 12pt; font-family: «Times New Roman»; }div.Section1 { page: Section1; }
   Καλή Ανάσταση.. Ανέκαθεν μου άρεσε ως φράση. Όχι με τη θεολογική ή καλύτερα τη χριστιανική της έννοια. Οι θρησκευτικές μου αναζητήσεις έχουν πάψει εδώ και πολλά χρόνια να με απασχολούν και οι ιστορίες για μεσσίες έχουν κλειστεί ερμητικά στα κιτρινισμένα από το χρόνο σχολικά βιβλία των θρησκευτικών. Οι μεγάλες γιορτές είναι κάτι σαν «μνημόσυνα» στις παιδικές μου μνήμες. Οι μέρες του πάσχα είχαν πάντα υποδεέστερη θέση στο μυαλό μου. Δεν είχαν τη λάμψη και το κλίμα των χριστουγέννων της λαμπερής μεγαλούπολης , και το τελετουργικό μου φαινόταν πάντα αρκετά «βαρύ». Μεγαλώνοντας όμως και όσο ο μύθος των παιδικών χρόνων ξεθώριαζε και οι γιορτές αποτελούσαν μια διαδικασία περιοδικής και επαναλαμβανόμενης ρουτίνας, το μόνο που απέκτησε σημασία ήταν αυτή ακριβώς η φράση. Σαν ευχή μάλλον που υποδηλώνει πως τα μίζερα και άσχημα πράγματα έφτασαν στο τέλος τους. 
   Η ανάσταση προϋποθέτει «θάνατο» και τέλμα. Ίσως τελικά εκεί να έγκειται και η ανθρώπινη προσδοκία. Στο ότι τα πράγματα δεν γίνεται να πάνε χειρότερα. Στο φετινό πάσχα  η προσδοκία τείνει να δώσει τη θέση της στην αβεβαιότητα. Και αυτή ως λογική συνέχεια σε ένα πεσιμισμό και απογοήτευση.  Ίσως γιατί η μιζέρια και το τέλμα κάνουν παντού αισθητή την ύπαρξη τους. Ίσως πάλι γιατί το βαρέλι φαίνεται να μην έχει πάτο. Η κρίση  έλυσε το ψεύτικο αμπαλάζ μιας ιλουστρασιόν κοινωνίας και έφερε στην επιφάνεια όλα αυτά που κρύβαμε επιμελώς κάτω από το χαλί. Ρατσισμός, ξενοφοβία, οπορτουνισμός, χλεύη για τη διαφορετική γνώμη, και επίπεδο παιδείας που παραπέμπει σε κοινωνίες που δεν μπορούν να τιθασεύσουν τα πρωτόγονα ένστικτα του «ζώου» που υπόκειται στους νόμους της ζούγκλας. Με ένα φασισμό όχι πλέον έρποντα αλλά επιθετικό απέναντι στους πάντες. 
   Προσπαθείς να λειτουργήσεις με «υγεία», προσπαθείς να διορθώνεις τα κακώς κείμενα του εαυτού σου και της νοοτροπίας σου, και δεν έχεις να αντιμετωπίσεις μόνο το σύστημα που αν δεν μπεις στα γρανάζια του σε αποβάλει, αλλά και τον διπλανό σου, τον απέναντι, ακόμα και τον μέχρι χτες υπεράνω υποψίας. Ολοι εναντιων όλων σε ένα παιχνίδι επιβίωσης χωρίς όρια ανθρωπισμού και ηθικής. Ψάχνεις να βρεις μια χαραμάδα φώς, βλέπεις τελικά πως υπάρχουν πολλές χαραμάδες, ανακαλύπτεις και άλλους ανθρώπους που μοιράζονται τις ίδιες φοβίες και ανησυχίες με σένα. Τους περνάς όμως και σε περνάνε από τέτοια «δοκιμασία» που δεν αξίζει να περάσουν ούτε αυτοί ούτε εσύ. Και προχωράς με το φόβο του αύριο όχι για την τεχνητή ευμάρεια που πλέον σίγουρα μέρος της θα απολέσεις, αλλά γιατί νοιώθεις ξένος και αηδιασμένος με αυτά που ακούς και βλέπεις..
Πριν ξεκινήσω να γραφω έριξα μια ματια στην περσινή μου αναρτηση. Εκτός απο μια δυο μικροδιορθώσεις επικαιρότητας δεν υπήρχε λόγος να την αλλαξω. Σαν ο χρόνος που πέρασε να μην αλλαξε το παραμικρό απο την αίσθηση του τι συμβαίνει γύρω. Ο γολγοθας όμως γέμισε με καινούργιες χιλιαδες συνανθρώπων μας  που δεν συναναστρεφόμαστε, δεν είναι πλέον συναδελφοι ή πελατες μας και δεν θα αποδρασουν  το πασχα γιατί δεν έχουν την πολυτέλεια της “συγκρατημένης φέτος λόγω συνθηκών” γκρίνιας εξόδου μας. Θα περιμένουν κι αυτοί τη δική τους ανασταση όπως και εμείς. Ίσως η ευχή για καλή ανάσταση να είναι σήμερα πιο επίκαιρη απο ποτέ.Ίσως για να συνειδητοποιήσουμε πως την έχουμε μεγάλη ανάγκη. 
Ίσως για να βάλουμε κι άλλους στον «πειρασμό» να κάνουν κάτι για αυτή ή έστω να μην την απομακρύνουν. Ίσως για να δώσουμε μια ελπίδα στον εαυτό μας που την έχει τόσο ανάγκη. Ισως τελικα γιατί ήρθε η ώρα να τη διεκδικήσουμε..
Καλή ανάσταση σε όλους μας..

Ελληνική Κατάθλιψη… Υπάρχει άράγε ελπίδά;

@font-face { font-family: «Courier New»;}@font-face { font-family: «Wingdings»;}@font-face { font-family: «Calibri»;}p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal { margin: 0cm 0cm 10pt; line-height: 115%; font-size: 11pt; font-family: «Times New Roman»; }strong { }p.MsoListParagraph, li.MsoListParagraph, div.MsoListParagraph { margin: 0cm 0cm 10pt 36pt; line-height: 115%; font-size: 11pt; font-family: «Times New Roman»; }p.MsoListParagraphCxSpFirst, li.MsoListParagraphCxSpFirst, div.MsoListParagraphCxSpFirst { margin: 0cm 0cm 0.0001pt 36pt; line-height: 115%; font-size: 11pt; font-family: «Times New Roman»; }p.MsoListParagraphCxSpMiddle, li.MsoListParagraphCxSpMiddle, div.MsoListParagraphCxSpMiddle { margin: 0cm 0cm 0.0001pt 36pt; line-height: 115%; font-size: 11pt; font-family: «Times New Roman»; }p.MsoListParagraphCxSpLast, li.MsoListParagraphCxSpLast, div.MsoListParagraphCxSpLast { margin: 0cm 0cm 10pt 36pt; line-height: 115%; font-size: 11pt; font-family: «Times New Roman»; }div.Section1 { page: Section1; }ol { margin-bottom: 0cm; }ul { margin-bottom: 0cm; }

@font-face { font-family: «Calibri»;}p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal { margin: 0cm 0cm 10pt; line-height: 115%; font-size: 11pt; font-family: «Times New Roman»; }strong { }div.Section1 { page: Section1; }

Ελληνική Κατάθλιψη : Μελλοντικός ψυχιατρικός όρος που θα αναφέρεται σε καταστάσεις λαών που η παθογένεια, η παραίτηση, και η έλλειψη συλλογικότητας χαρακτηρίζει τον κοινωνικοπολιτικό τους βίο, συνεπικουρούμενη από σημαντική μείωση του αισθήματος προσωπικής αξίας και από την επώδυνη συνείδηση της επιβράδυνσης των νοητικών διαδικασιών των πολιτών.
Κλινική Εικόνα
– Αίσθημα ενοχής και αποτύπωση στο υποσυνείδητο δυσανάλογων συλλογικών ευθυνών για την οικονομική κατάσταση, παρά την βεβαιωμένη κατασπατάληση δημοσίου χρήματος από ημετέρους και την αποδεδειγμένη ύπαρξη σκανδάλων.
– Εσωστρέφεια και ατομική περιχαράκωση σε προσωπικά μικροσυμφέροντα με σκοπό την ουτοπική και  πρόσκαιρη διατήρηση σε καθεστώς αβεβαιότητας που χαρακτηρίζεται από δόλια πολεμική εις βάρος ατόμων της ίδιας «κάστας» στην  λογική «ο θάνατος σου η ζωή μου».
– Αδυναμία κριτικής σκέψης και αποδοχή «διλημμάτων» που στερούνται όχι μόνο ύπαρξης λύσεων αλλά έστω και μακροπρόθεσμης προοπτικής.
– Αυτιστική αποδοχή ειδήσεων και μέτρων που σε υγιείς κοινωνίες όχι μόνο δεν θα γινόντουσαν αποδεκτά αλλά δεν θα υπήρχαν ούτε σε επίπεδο προτάσεων και διαλόγου.
– Σιωπηρή αποδοχή σε πρακτικές αποδημοκρατικοποίησης θεσμών και παραβίασης του συντάγματος  ως ψευδεπίγραφο αποτέλεσμα εκσυγχρονισμού μιας κοινωνίας που νιώθει υπόλογη για το κατά περιόδους αγωνιστικό παρελθόν της.
– Απουσία μνήμης
– Εξακολούθηση πίστης σε πρόσωπα και κόμματα που αποδεδειγμένα είτε δρουν εις βάρος του κοινωνικού συνόλου είτε είναι ανίκανα να αλλάξουν το τοπίο.
– Αποδοχή υποθήκευσης όχι μόνο του παρόντος αλλά και του μέλλοντος των επόμενων γενιών.
– Εξωτερίκευση συμπιεσμένης οργής μόνο και κάτω από μηντιακή καθοδήγηση και πάντα υπό το «ιδεολογικό» καπέλωμα των αιτιών.
– Απουσία ταξικής συνείδησης
– Απουσία οραμάτων
– Απουσία ανθρωπισμού..
– Αποδοχή της κατάστασης ως μη αναστρέψιμης
– Μη κατανόηση του προβλήματος…
Θεραπεία
Αγνωστη.. Πειραματα σε συνθήκες εργασίας, με plαcebo εικονικής μελλοντικής ευμαρειας δεν είχαν αποτέλεσμα. Ομαδες μελετητών απο εκφραστές της νεοφιλελεύθερης ψυχαναλυτικής θεωρίας δοκίμασαν τις αντοχές μιας ολόκληρης κοινωνίας με οριακα μέτρα που συνθλίβουν τους αποδεκτούς όρους διαβίωσης χωρίς να υπαρξει αντίδραση. Τα πειραματα έγιναν σε οικογένειες και δεν χρησιμοποιήθηκαν πειραματόζωα.
Ένα περίπου χρόνο μετά την υπογραφή του περιβόητου πρώτου μνημονίου και η «κλινική εικόνα» της  Ελληνικής κοινωνίας –χρησιμοποιώντας  αυθαίρετα τον όρο-δεν παρουσιάζει απλά συμπτώματα κατάθλιψης αλλά νοσεί βαριά.  Υπαρχει αραγε ελπίδα ;;;;