2015 Απολογισμοί και ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο που είναι περισσότερο στο χέρι μας απ ότι νομίζουμε..

Ανέκαθεν η αλλαγή του χρόνου προσφέρεται για σκέψεις, απολογισμούς, οριοθέτηση νέων στόχων. Σαν το αυθαίρετο κλείσιμο ενός κύκλου που στιγμιαία ρίχνει στη λήθη τις «δύσκολες» στιγμές και καταστάσεις που πέρασαν και μεταβαίνει στην αφετηρία ενός νέου με την αναγκαία ψευδαίσθηση πως το νέο θα είναι πιο όμορφο ή έστω λιγότερο κακό από αυτό που πέρασε. Είναι η στιγμή που εκούσια η αέναη συνέχεια της πορείας διακόπτεται, και η ανάγκη μας για αισιοδοξία και άντληση δύναμης για το νέο κύκλο – που γνωρίζουμε πως θα είναι εξίσου ή και περισσότερο δύσκολος- μας γεμίζει ελπίδα. Περισσότερο μεταφυσικά παρά ορθολογιστικά, μα αναγκαία για ανασύνταξη δυνάμεων και ανάταση. 


Συνήθως αυτή η σπασμωδική ανάγνωση ενώ ρίχνει στον καιάδα τη χρονιά που πέρασε -μιας και της προσάπτει μόνο τα αρνητικά- τη δικαιώνει εν τέλει αρκετά αργότερα όταν οι προσδοκίες του νέου δεν επαληθεύονται και η πραγματικότητα γίνετε πιο ζοφερή από το χτες. Είναι η στιγμή που η προσδοκία συναντά την καθημερινότητα και η χρυσόσκονη της εορταστικής ευφορίας κατακάθεται βίαια στο έδαφος των προβλημάτων που δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν στην πραγματικότητα. 

Υπάρχει όμως και η «άλλη» ανάγνωσηΑυτή που προσπαθεί να «δει» την παρακαταθήκη της ελπίδας μέσα από τις νέες συνθήκες και την πραγματικότητα που αφήνει πίσω της η χρονιά που πέρασε. Το 2015 έφερε νέες αλλαγές στη ζωή μας. Αλλαγές βίαιες που συνέχισαν την πτώση μας σε  ένα χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο από αυτό που είχαμε συνηθίσει. Η ανασφάλεια για το άμεσο μέλλον έγινε ο καθοριστικός ψυχολογικός παράγοντας που καθορίζει τις κινήσεις μας, η ελευθερία μας συρρικνώθηκε περαιτέρω, η δημοκρατία μας δεν επούλωσε τις πληγές των τραυμάτων της που παραμένουν ανοιχτές. Είδαμε την ανεργία να μαστίζει τον άμεσο περίγυρο μας, την ανέχεια να κάνει ολοένα και πιο έντονη την εμφάνιση της στις γειτονιές μας, τη ζωή μας να γεμίζει με φόβο. Κι όμως μέσα από αυτή την κατάσταση μπορούμε να δούμε ψήγματα που μας γεμίζουν ελπίδα. Όχι «ψεύτικη» και ανακουφιστική αλλά πραγματική που να μπορεί να μας κάνει να οραματιζόμαστε τη δημιουργία ένα μέλλοντος καλύτερου και στηριγμένου σε πιο στέρεες και ανθρώπινες βάσεις. 

Επειδή η πολιτική είναι άμεσα συνυφασμένη με την πραγματικότητα, η περασμένη χρονιά έκλεισε τον κύκλο των ψεύτικων ελπίδων. Καταλάβαμε –όσοι το χρειαζόμασταν- πως οι σωτήρες και οι ηγέτες δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι θαυματοποιοί των παιδικών μας παραμυθιών. Φαντασιακά μορφώματα που η πραγματικότητα αποκαθήλωσε.  Και μπορεί η πίστη στο θαύμα να είναι απαραίτητη σε κάποιους, η αποδοχή της πραγματικότητας είναι η προσγείωση στο να βρει ο καθένας μας λύσεις. Και ίσως, αυτή η ανώμαλη προσγείωση μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε πως όσο αποτελούμε ένα σύνολο μεμονωμένων ιδιοτελών πολιτών που αγνοεί συνειδητά τα δικαιώματα του διπλανού του, δεν θα αργήσει να έρθει η στιγμή που θα αγνοηθούν και τα δικά μας διαλύοντας εν μια νυκτί την επίπλαστη πραγματικότητα μας. 

Ήταν η χρονιά που «ξανανακαλύψαμε» και ήρθαμε σε επαφή με ανθρώπους με κοινά οράματα, κοινές ανησυχίες για το μέλλον και που μπορούμε μαζί τους να δημιουργήσουμε υγιή κύτταρα μιας κοινωνίας που νοσεί. 

Ήταν η χρονιά που πολλοί από εμάς επαναπροσδιορίσαμε τις αξίες μας και επενδύσαμε περισσότερο στις ανιδιοτελείς ανθρώπινες σχέσεις ως τη μόνη δικλείδα ασφαλείας που έχουμε. 

Ήταν η χρονιά που μας έδωσε άλλη μια ευκαιρία για να κάνουμε την την αυτοκριτική μας, να δούμε  τα λάθη μας, να απομυθοποιήσουμε την αθωότητα μας στις ευθύνες που μας αναλογούν. 

Τέλος, ήταν η χρονιά που ξεγύμνωσε το επίπεδο παιδείας που μας χαρακτηρίζει σαν λαό -παιδείας πραγματικής, κοινωνικής, πολιτικής- και που εείναι το μεγαλύτερο «αγκάθι», το μεγαλύτερο εμπόδιο που πρέπει να προσπεράσουμε για να μπορέσουμε να χτίσουμε ένα πιο σίγουρο αύριο. 

Ίσως όλα αυτά να αποτελούν δικές μου ελπίδες για αυτά που μας άφησε ο περασμένος χρόνος. Ίσως και να μην έχουν συμβεί στην πραγματικότητα τουλάχιστον όσον αφορά το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Ίσως η πίστη μου πως τελικά οι συνθήκες θα οδηγήσουν αναγκαστικά σε αυτό που δεν καταφέραμε τόσα χρόνια, στον εξανθρωπισμό της κοινωνίας μας να είναι υπέρμετρη. Ακόμα όμως και αν αφορούν ένα μικρό κομμάτι της ή μια εν δυνάμει δυναμική, με κάνει να πιστεύω πως είμαστε όλο και πιο κοντά στην συνειδητοποίηση πως το κράτος –άθλιο, απάνθρωπο, χρεοκοπημένο ή όχι- ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ, άρα είναι αποκλειστικά στο χέρι μας να το αλλάξουμε. «

Κάθε τέτοια περίοδο, πριν ξεκινήσω να γράφω το τελευταίο μου post για το χρόνο που φεύγει, ρίχνω μια ματιά στο τι είχα γράψει αντίστοιχα τα προηγούμενα χρόνια. Φέτος, απλά τροποποιώ ένα παλαιότερο κείμενο. Όχι γιατί δεν δικαιώθηκαν οι προσδοκίες μου και η κοινωνική πραγματικότητα σε συνδυασμό έκανε τα πράγματα πιο ζοφερά, αλλά γιατί δεν θέλω να πάψω να πιστεύω στην ελπίδα. Σε όλους, φίλους, αναγνώστες, περαστικούς, εύχομαι αυτή η χρονιά να μας δώσει ότι ουσιαστικό περιμένει ο καθένας από τη σκοπιά του. Κυρίως όμως να ξυπνήσει τον ανθρωπισμό και την ανιδιοτέλεια μέσα μας. Καλή χρονιά. 


Ο άκρως επικίνδυνος & άτυχος Κος Τσίπρας.

Προφανώς, δεν χρειάζεται μια συνέντευξη για να αντιληφθεί κανείς την πραγματικότητα. Τη ζει στην καθημερινότητα που οι μοναδικές σταθερές της είναι η αβεβαιότητα, ο εγκλωβισμός και η έλλειψη προοπτικής και ελπίδας.  Ούτε χρειάζεται σταχυολόγηση των όσων ειπώθηκαν στην παρωδία.  Όταν ένας Πρωθυπουργός που έχει υπογράψει το 3ο μνημόνιο αναφέρεται στα πέτρινα χρόνια των μνημονίων σαν να βρίσκεται ακόμα στην αντιπολίτευση ή ανακοινώνει άνοδο εισηγμένης μετοχής στο ΧΑΑ τα λόγια περιττεύουν.
Κι όμως, ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε χτες το ακατόρθωτο. Σε μια στημένη συνέντευξη που θύμισε την αντίστοιχη προεκλογική Σαμαρά, έπεισε – ή θα έπρεπε να έχει πείσει – ακόμα και τον τελευταίο ψηφοφόρο πως δεν είναι τίποτε άλλο από έναν άκρως επικίνδυνο αριβίστα. Ένας επαγγελματίας πολιτικός ενός άλλου κομματικού σωλήνα που μεθοδικά νίκησε στο εσωκομματικό ξεκαθάρισμα και οι συγκυρίες τον έφεραν να ηγείται μιας παράταξης και τελικά της χώρας. Αλήθεια τι πρόσφερε η χτεσινή συνέντευξη εκτός από ευχολόγια, αποποίηση ευθυνών και παρουσίαση μιας εικονικής πραγματικότητας; Ποια ήταν η αυτοκριτική του για την ασέλγεια του ίδιου και των συνεργατών του στην Αριστερά και τις ιδέες της που εξακολουθεί να καπηλεύεται;
Εν κατακλείδι, από την χτεσινή παρουσία του μόνο δύο ασφαλή συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν.
-Το πρώτο είναι η αγαστή και απολύτως εναρμονισμένη με την τραγική κατάσταση που βιώνουμε, κυριαρχία του στη λήψη αποφάσεων. Όταν ένας τέτοιος άνθρωπος αποφασίζει για την τύχη μιας χώρας η τραγικότητα είναι η πορεία στο γκρεμό είναι μονόδρομος.  
-Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι η ατυχία του. Γιατί ήταν άτυχος που το σχέδιο Σαμαρά περί «αριστερής παρένθεσης» δεν ευοδώθηκε. Αν είχε συμβεί τώρα θα ήταν ένας ακόμα «ψεύτικος ήρωας» τη πολιτικής μας ιστορίας. Η προσπέραση του σκοπέλου και η απόλυτη κυριαρχία του τελικά τον απογύμνωσε.  Χτες απλά έπεσε και το τελευταίο φύλλο συκής.
Και εδώ ξεκινάει ο δικός μας εφιάλτης. Γιατί η δεύτερη νίκη του στις πρόσφατες εκλογές είναι απολύτως δικαιολογημένη αν αναλογιστούμε το τι συμβαίνει στη ΝΔ των τεσσάρων υποψηφίων αρχηγών και την παρουσία των υπολοίπων κομμάτων. Και όταν σε μια χώρα που βρίσκεται στο ναδίρ ρυθμιστής γίνεται ο Βασίλης Λεβέντης ως πιθανό back up του Πάνου Καμμένου και η ΧΑ ανεβαίνει τότε μάλλον έχουμε βγει από την «πρίζα» της εντατικής και κάνουμε πως δεν το ξέρουμε