Με αφορμή την παράσταση στο Εθνικό Θέατρο περί τρομοκρατίας….

Mπορεί μια παράσταση με θέμα το ολοκαύτωμα των Εβραίων να περιλαμβάνει ένθετα αποσπάσματα από το Αγών μου; Ασφαλώς και ναι. Όπως και να παρουσιαστεί, μόνο ανατριχίλα φρίκης θα προκαλέσει μιας και στο συλλογικό ασυνείδητο ο Χίτλερ ήταν ένα απόβρασμα πλήρως ασύμβατο με την ανθρώπινη φύση και ηθική. Με το ίδιο σκεπτικό ασφαλώς και μπορεί μια παράσταση στο με θέμα την τρομοκρατία να περιλαμβάνει αποσπάσματα του Σάββα Ξηρού. Η τέχνη δεν έχει στεγανά, είναι ταυτισμένη με την ελευθερία και μπορεί να μιλάει για τα πάντα. Ιστορικά όμως είναι ταυτισμένη και με την προπαγάνδα. Σύμφωνα με τον Said Edward στο Culture and Imperialism ακόμα και η υψηλή τέχνη που σήμερα αναγνωρίζουμε ως κλασσική θεωρήθηκε συνένοχη του καθεστώτος του ρατσισμού και της αποικιοκρατίας. Το πρόβλημα λοιπόν δεν έγκειται στο δικαίωμα της ελευθερίας που ασφαλώς και έχει η τέχνη. Το πρόβλημα έγκειται πως το ζήτημα της τρομοκρατίας στη χώρα μας δεν έχει καταδικαστεί στη συλλογική μνήμη. Απεναντίας, έχει ακόμα πολλούς υπερασπιστές και ανάμεσα μας βρίσκονται πολλά αρρωστημένα μυαλά που δεν θεωρούν αποτρόπαια την αφαίρεση ανθρώπινης ζωής για ιδεοληπτικούς λόγους σε καιρό δημοκρατίας. Και ακριβώς για αυτό το λόγο ένας κρατικός θεσμός όπως το Εθνικό δεν μπορεί να ακροβατεί και δημιουργεί με τις επιλογές του τέτοια διλήμματα. Και αυτό δεν ονομάζεται λογοκρισία. Ονομάζεται λογική..

ASHRAF FAYADH- Η δημοκρατική σύμμαχος Σαουδική Αραβία..

Η φίλη και σύμμαχος της Δύσης, Σαουδική Αραβία έχει καταδικάσει σε θάνατο τον Παλαιστίνιο ποιητή Ασράφ Φαγιάντ για «αποστασία» από το Ισλάμ. Προηγουμένως το 2014 είχε καταδικαστεί σε 4 χρόνια φυλάκισης και 800 χτυπήματα με μαστίγιο γιατί είχε ακουστεί να καταφέρεται εναντίον του Θεού.. Προχτές, οι διοργανωτές του Φεστιβάλ Λογοτεχνίας του Βερολίνου απέστειλαν την επιστολή στους Μπαράκ Ομπάμα, Ντέιβιντ Κάμερον και στον Γερμανό ΥΠΕΞ ζητώντας άμεση παρέμβαση. Το γράμμα καλούσε, ακόμη, τα Ηνωμένα Έθνη να αναλάβουν δράση. Μάλλον όμως θα έπρεπε να γράψουν πως είναι συνυπεύθυνοι… Όπως και όσοι ανέχονται την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανάλογα με το μέγεθος του «επενδύτή»..

"Κλοπή" λογότυπου από άλλον Αντίλογο μα κυρίως ασέβεια….

Δημιούργησα το blog μου με το όνομα Αντίλογος και το συγκεκριμένο λογότυπο το 2007. Έκτοτε χρησιμοποιώ το ίδιο λογότυπο –που εγώ δημιούργησα και δεν βρήκα από κάπου-τόσο στο blog, όσο και στη σελίδα του στο  Facebook, το Twitter το google+ το enfo.gr
 Χτες διαπίστωσα μετά από μηνύματα φίλων πως κάποια άλλη σελίδα με το ίδιο όνομα https://www.facebook.com/stonantilogo/χρησιμοποιώντας το δικό μου λογότυπο δίνει δώρο μέσω like και share ένα laptop
Επικοινώνησα μαζί τους ζητώντας πολύ ευγενικά να αλλάξουν λογότυπο κάτι που αποδέχτηκαντονίζοντας μου βέβαια πως τα λογότυπα δεν υπόκεινται σε προστασία πνευματικών δικαιωμάτων. Μάλιστα μέσω της σελίδας του blog μου στο Facebook τους ευχαρίστησα για αυτό. 
  Σήμερα μετά πάλι από παραίνεση φίλης και αναγνώστριας διαπίστωσα πως το λογότυπο μου εμφανίζεται ξανά στη σελίδα τους. Επειδή όλα αυτά τα χρόνια έχω μάθει να σέβομαι τους άτυπους κανόνες του blogging όπως η άρνηση της λογοκλοπής, η αναφορά των πηγών και το αίτημα σε αυτόν που έγραψε κάτι αν μου δίνει την άδεια να το αναδημοσιεύσω, θεωρώ την επαναφορά του λογότυπου μου στη συγκεκριμένη σελίδα –ειδικά μετά από την συζήτηση που είχα με τους διαχειριστές και την πρόσκαιρη αφαίρεση- τουλάχιστον ασέβεια. Όχι μόνο προς το πρόσωπο μου αλλά και προς όλους όσους ασχολούνται με το blogging και σέβονται τους κανόνες που μεταξύ μας έχουμε αναπτύξει.
Αναγκάζομαι να παραθέσω σε screenshot τόσο τη συνομιλία που είχα με τους διαχειριστές, όσο και το την ημέρα που πρόσθεσαν το λογότυπο μου στη σελίδα τους. Και για πρώτη φορά θα ήθελα όλους τους φίλους να κάνουν share αυτή την ανάρτηση. Όχι προς αποκατάσταση της αλήθειας. Δεν είμαι δημοσιογράφος ούτε ποντάρω στη σελίδα μου μέσω του adsense ή διαφημίσεων. Τα εσώψυχα μου βγάζω και αυτοψυχοθεραπεία κάνω. Το ζητάω για καθαρά θέμα ηθικής τάξης και προάσπισης των κανόνων που όσοι γράφουμε σεβόμαστε.
Ευχαριστώ πολύ

ΥΓ. Λυπάμαι που χρησιμοποιώ τη λέξη «κλοπή» λογότυπου στον τίτλο αλλά νομίζω πως μετά από την επικοινωνία και την επαναφορά, είναι κάτι που δικαιούμαι να χρησιμοποιήσω.. 

2015 Απολογισμοί και ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο που είναι περισσότερο στο χέρι μας απ ότι νομίζουμε..

Ανέκαθεν η αλλαγή του χρόνου προσφέρεται για σκέψεις, απολογισμούς, οριοθέτηση νέων στόχων. Σαν το αυθαίρετο κλείσιμο ενός κύκλου που στιγμιαία ρίχνει στη λήθη τις «δύσκολες» στιγμές και καταστάσεις που πέρασαν και μεταβαίνει στην αφετηρία ενός νέου με την αναγκαία ψευδαίσθηση πως το νέο θα είναι πιο όμορφο ή έστω λιγότερο κακό από αυτό που πέρασε. Είναι η στιγμή που εκούσια η αέναη συνέχεια της πορείας διακόπτεται, και η ανάγκη μας για αισιοδοξία και άντληση δύναμης για το νέο κύκλο – που γνωρίζουμε πως θα είναι εξίσου ή και περισσότερο δύσκολος- μας γεμίζει ελπίδα. Περισσότερο μεταφυσικά παρά ορθολογιστικά, μα αναγκαία για ανασύνταξη δυνάμεων και ανάταση. 


Συνήθως αυτή η σπασμωδική ανάγνωση ενώ ρίχνει στον καιάδα τη χρονιά που πέρασε -μιας και της προσάπτει μόνο τα αρνητικά- τη δικαιώνει εν τέλει αρκετά αργότερα όταν οι προσδοκίες του νέου δεν επαληθεύονται και η πραγματικότητα γίνετε πιο ζοφερή από το χτες. Είναι η στιγμή που η προσδοκία συναντά την καθημερινότητα και η χρυσόσκονη της εορταστικής ευφορίας κατακάθεται βίαια στο έδαφος των προβλημάτων που δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν στην πραγματικότητα. 

Υπάρχει όμως και η «άλλη» ανάγνωσηΑυτή που προσπαθεί να «δει» την παρακαταθήκη της ελπίδας μέσα από τις νέες συνθήκες και την πραγματικότητα που αφήνει πίσω της η χρονιά που πέρασε. Το 2015 έφερε νέες αλλαγές στη ζωή μας. Αλλαγές βίαιες που συνέχισαν την πτώση μας σε  ένα χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο από αυτό που είχαμε συνηθίσει. Η ανασφάλεια για το άμεσο μέλλον έγινε ο καθοριστικός ψυχολογικός παράγοντας που καθορίζει τις κινήσεις μας, η ελευθερία μας συρρικνώθηκε περαιτέρω, η δημοκρατία μας δεν επούλωσε τις πληγές των τραυμάτων της που παραμένουν ανοιχτές. Είδαμε την ανεργία να μαστίζει τον άμεσο περίγυρο μας, την ανέχεια να κάνει ολοένα και πιο έντονη την εμφάνιση της στις γειτονιές μας, τη ζωή μας να γεμίζει με φόβο. Κι όμως μέσα από αυτή την κατάσταση μπορούμε να δούμε ψήγματα που μας γεμίζουν ελπίδα. Όχι «ψεύτικη» και ανακουφιστική αλλά πραγματική που να μπορεί να μας κάνει να οραματιζόμαστε τη δημιουργία ένα μέλλοντος καλύτερου και στηριγμένου σε πιο στέρεες και ανθρώπινες βάσεις. 

Επειδή η πολιτική είναι άμεσα συνυφασμένη με την πραγματικότητα, η περασμένη χρονιά έκλεισε τον κύκλο των ψεύτικων ελπίδων. Καταλάβαμε –όσοι το χρειαζόμασταν- πως οι σωτήρες και οι ηγέτες δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι θαυματοποιοί των παιδικών μας παραμυθιών. Φαντασιακά μορφώματα που η πραγματικότητα αποκαθήλωσε.  Και μπορεί η πίστη στο θαύμα να είναι απαραίτητη σε κάποιους, η αποδοχή της πραγματικότητας είναι η προσγείωση στο να βρει ο καθένας μας λύσεις. Και ίσως, αυτή η ανώμαλη προσγείωση μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε πως όσο αποτελούμε ένα σύνολο μεμονωμένων ιδιοτελών πολιτών που αγνοεί συνειδητά τα δικαιώματα του διπλανού του, δεν θα αργήσει να έρθει η στιγμή που θα αγνοηθούν και τα δικά μας διαλύοντας εν μια νυκτί την επίπλαστη πραγματικότητα μας. 

Ήταν η χρονιά που «ξανανακαλύψαμε» και ήρθαμε σε επαφή με ανθρώπους με κοινά οράματα, κοινές ανησυχίες για το μέλλον και που μπορούμε μαζί τους να δημιουργήσουμε υγιή κύτταρα μιας κοινωνίας που νοσεί. 

Ήταν η χρονιά που πολλοί από εμάς επαναπροσδιορίσαμε τις αξίες μας και επενδύσαμε περισσότερο στις ανιδιοτελείς ανθρώπινες σχέσεις ως τη μόνη δικλείδα ασφαλείας που έχουμε. 

Ήταν η χρονιά που μας έδωσε άλλη μια ευκαιρία για να κάνουμε την την αυτοκριτική μας, να δούμε  τα λάθη μας, να απομυθοποιήσουμε την αθωότητα μας στις ευθύνες που μας αναλογούν. 

Τέλος, ήταν η χρονιά που ξεγύμνωσε το επίπεδο παιδείας που μας χαρακτηρίζει σαν λαό -παιδείας πραγματικής, κοινωνικής, πολιτικής- και που εείναι το μεγαλύτερο «αγκάθι», το μεγαλύτερο εμπόδιο που πρέπει να προσπεράσουμε για να μπορέσουμε να χτίσουμε ένα πιο σίγουρο αύριο. 

Ίσως όλα αυτά να αποτελούν δικές μου ελπίδες για αυτά που μας άφησε ο περασμένος χρόνος. Ίσως και να μην έχουν συμβεί στην πραγματικότητα τουλάχιστον όσον αφορά το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Ίσως η πίστη μου πως τελικά οι συνθήκες θα οδηγήσουν αναγκαστικά σε αυτό που δεν καταφέραμε τόσα χρόνια, στον εξανθρωπισμό της κοινωνίας μας να είναι υπέρμετρη. Ακόμα όμως και αν αφορούν ένα μικρό κομμάτι της ή μια εν δυνάμει δυναμική, με κάνει να πιστεύω πως είμαστε όλο και πιο κοντά στην συνειδητοποίηση πως το κράτος –άθλιο, απάνθρωπο, χρεοκοπημένο ή όχι- ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ, άρα είναι αποκλειστικά στο χέρι μας να το αλλάξουμε. «

Κάθε τέτοια περίοδο, πριν ξεκινήσω να γράφω το τελευταίο μου post για το χρόνο που φεύγει, ρίχνω μια ματιά στο τι είχα γράψει αντίστοιχα τα προηγούμενα χρόνια. Φέτος, απλά τροποποιώ ένα παλαιότερο κείμενο. Όχι γιατί δεν δικαιώθηκαν οι προσδοκίες μου και η κοινωνική πραγματικότητα σε συνδυασμό έκανε τα πράγματα πιο ζοφερά, αλλά γιατί δεν θέλω να πάψω να πιστεύω στην ελπίδα. Σε όλους, φίλους, αναγνώστες, περαστικούς, εύχομαι αυτή η χρονιά να μας δώσει ότι ουσιαστικό περιμένει ο καθένας από τη σκοπιά του. Κυρίως όμως να ξυπνήσει τον ανθρωπισμό και την ανιδιοτέλεια μέσα μας. Καλή χρονιά. 


Ο άκρως επικίνδυνος & άτυχος Κος Τσίπρας.

Προφανώς, δεν χρειάζεται μια συνέντευξη για να αντιληφθεί κανείς την πραγματικότητα. Τη ζει στην καθημερινότητα που οι μοναδικές σταθερές της είναι η αβεβαιότητα, ο εγκλωβισμός και η έλλειψη προοπτικής και ελπίδας.  Ούτε χρειάζεται σταχυολόγηση των όσων ειπώθηκαν στην παρωδία.  Όταν ένας Πρωθυπουργός που έχει υπογράψει το 3ο μνημόνιο αναφέρεται στα πέτρινα χρόνια των μνημονίων σαν να βρίσκεται ακόμα στην αντιπολίτευση ή ανακοινώνει άνοδο εισηγμένης μετοχής στο ΧΑΑ τα λόγια περιττεύουν.
Κι όμως, ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε χτες το ακατόρθωτο. Σε μια στημένη συνέντευξη που θύμισε την αντίστοιχη προεκλογική Σαμαρά, έπεισε – ή θα έπρεπε να έχει πείσει – ακόμα και τον τελευταίο ψηφοφόρο πως δεν είναι τίποτε άλλο από έναν άκρως επικίνδυνο αριβίστα. Ένας επαγγελματίας πολιτικός ενός άλλου κομματικού σωλήνα που μεθοδικά νίκησε στο εσωκομματικό ξεκαθάρισμα και οι συγκυρίες τον έφεραν να ηγείται μιας παράταξης και τελικά της χώρας. Αλήθεια τι πρόσφερε η χτεσινή συνέντευξη εκτός από ευχολόγια, αποποίηση ευθυνών και παρουσίαση μιας εικονικής πραγματικότητας; Ποια ήταν η αυτοκριτική του για την ασέλγεια του ίδιου και των συνεργατών του στην Αριστερά και τις ιδέες της που εξακολουθεί να καπηλεύεται;
Εν κατακλείδι, από την χτεσινή παρουσία του μόνο δύο ασφαλή συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν.
-Το πρώτο είναι η αγαστή και απολύτως εναρμονισμένη με την τραγική κατάσταση που βιώνουμε, κυριαρχία του στη λήψη αποφάσεων. Όταν ένας τέτοιος άνθρωπος αποφασίζει για την τύχη μιας χώρας η τραγικότητα είναι η πορεία στο γκρεμό είναι μονόδρομος.  
-Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι η ατυχία του. Γιατί ήταν άτυχος που το σχέδιο Σαμαρά περί «αριστερής παρένθεσης» δεν ευοδώθηκε. Αν είχε συμβεί τώρα θα ήταν ένας ακόμα «ψεύτικος ήρωας» τη πολιτικής μας ιστορίας. Η προσπέραση του σκοπέλου και η απόλυτη κυριαρχία του τελικά τον απογύμνωσε.  Χτες απλά έπεσε και το τελευταίο φύλλο συκής.
Και εδώ ξεκινάει ο δικός μας εφιάλτης. Γιατί η δεύτερη νίκη του στις πρόσφατες εκλογές είναι απολύτως δικαιολογημένη αν αναλογιστούμε το τι συμβαίνει στη ΝΔ των τεσσάρων υποψηφίων αρχηγών και την παρουσία των υπολοίπων κομμάτων. Και όταν σε μια χώρα που βρίσκεται στο ναδίρ ρυθμιστής γίνεται ο Βασίλης Λεβέντης ως πιθανό back up του Πάνου Καμμένου και η ΧΑ ανεβαίνει τότε μάλλον έχουμε βγει από την «πρίζα» της εντατικής και κάνουμε πως δεν το ξέρουμε

Η πραγματική διάσταση του φόβου.

* Της Μπέτυς Μπαντά
Με αφορμή τα δημοσιεύματα διαδικτυακών φίλων που διάβασα περί τρομοκρατικών χτυπημάτων στο Παρίσι κι τις ‘ανέφελες’ κ ‘ανέμελες’ αντιδράσεις τους, μεταξύ γελοίου και σοβαρού, και έχοντας η ίδια ζήσει σε ‘δύσκολες’ αλλά καλά οργανωμένες χώρες με ‘εμπειρία’ σε τρομοκρατικές επιθέσεις, όντας παραλίγο θύμα επίθεσης του IRA, θα ήθελα να γράψω κι εγώ με τη σειρά μου τα παρακάτω:
Ο φόβος είναι το πιο καταλυτικό συναίσθημα. ‘Βίος βίου δεόμενος ουκ έστιν βίος’, όπως προείπε κ ο Μένανδρος. Δεν θα διαφωνήσω σε αυτό. Ποτέ δεν φοβήθηκα. Και ιδιαίτερα τον αδικαιολόγητο φόβο… το ‘αδεές δέος’…
Υπάρχουν όμως περιπτώσεις ‘έσθ’ όπου το δεινόν εύ’. Που δηλαδή ‘ο φόβος’ ξεφεύγει από τον αυστηρό του ορισμό και όπως είπε κι ο Αισχύλος ‘είναι καλό πράγμα’. Μόνον ένας δειλός ή ένας ηλίθιος τολμάει να υπερηφανεύεται ότι δεν έχει νοιώσει ποτέ του φόβο (Bertrand Russell) .Η κατάλληλη λέξη είναι ‘proactive’…να είσαι ‘proactive’. Γιατί πάντα ο ‘φοβισμένος’ άνθρωπος είναι ‘τρομοκρατημένος’ πριν τον κίνδυνο, ο δειλός κατά τη διάρκεια και ο ‘θαρραλέος’ μετά…
Για όσους λοιπόν είστε τόσο αδαής, ευκολόπιστοι, ανώριμοι και διακηρύττετε με περίσσια ‘ποζεριά και αμυαλιά την ‘και καλά’ αντικομφορμιστική σας στάση έναντι στον πραγματικό κίνδυνο, καλό θα ήταν να ξυπνήσετε και να αντιμετωπίσετε τις καταστάσεις σαν ώριμοι ενήλικες, βάζοντας το μυαλό σας σε λειτουργία, χωρίς φόβο, αλλά με σύνεση των πράξεών σας, δρώντας κατασταλτικά αλλά και με σύνεση, πρόνοια και προφύλαξη, χαρακτηριστικά που θα σας προσδώσουν τον όρο του σκεπτόμενου –και μη φοβισμένου- ενήλικα… γιατί μου προκαλείτε τόσο γέλιο… που από την σχολική 5ήμερη είχα να νοιώσω…


** Η Μπέτυ έζησε τα γεγονότα στις 13/11 ενώ ήταν στο Παρίσι.. 

Παρίσι 13/11/2015. Χωρίς Ελπίδα..

   Ο Ισλαμικός φανατισμός δεν απέχει πολλά χρόνια στην κλίμακα της ιστορίας από το Χριστιανικό φανατισμό. Απλά η Δύση κατάφερε μετά την Αντιμεταρρύθμιση και το Διαφωτισμό μέσω του κοσμικού κράτους και όχι αναίμακτα να υποσκελίσει το ιερατείο και τη μισαλλοδοξία του. Ο Ισλαμικός φονταμενταλισμός δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια ακόμη έκφραση φανατισμού και θρησκευτικής μισαλλοδοξίας.   
   Αλήθεια, ποια θρησκεία αποδέχεται το σαρκασμό, την αντίθεση, τη μη δογματική γνώση και αλήθεια; Σε ποια θρησκεία η θέση της γυναίκας είναι στην ίδια μοίρα με του άντρα; Ποια θρησκεία αποδέχεται την ελευθεριότητα της τέχνης; Ερωτήματα που ενώ έχουν απαντηθεί μετά την πνευματική ώθηση που έδωσε Διαφωτισμός και θα έπρεπε να εκλείπουν παραμένουν επίκαιρα. Ακόμα και στη Δύση που το κοσμικό κράτος κατάφερε να υποσκελίσει τη δύναμη του Χριστιανικού ιερατείου, ο θρησκευτικός φανατισμός δεν έπαψε να υπάρχει, να αναζωογονείται ή να υποδαυλίζεται από αυτό. 
   Κι αν στη Δύση η εκκοσμίκευση κατάφερε να δημιουργήσει ένα πολιτισμό ανοχής και αποδοχής προς το διαφορετικό, η Ανατολή ακολούθησε αντίστροφη πορεία. Από τον προοδευτισμό της γέννησης του Ισλάμ κατέληξε στην ανάπτυξη ακραίων ομάδων και ιερατείων που οι ιεροί πόλεμοι επιχειρούν να γίνουν μέρος του δόγματος. Τα γεωπολιτικά παιχνίδια των Δυτικών κρατών την τελευταία πεντηκονταετία χρησιμοποίησαν αυτή την τάση προς όφελος τους. Άλλοτε ενισχύοντας, άλλοτε χρηματοδοτώντας ή εξοπλίζοντας ακραίες ομάδες, και στις χειρότερες περιπτώσεις δίνοντας τους την εξουσία. Ποντάροντας στο μίσος που όμως θα γύριζε κάποτε εναντίον τους. Και όπως πάντα στην ιστορία, εις βάρος αθώων όπως σήμερα στο Παρίσι. 
   Η χρονική συγκυρία, χειρότερη από ποτέ. Μια Ευρώπη που έχει απολέσει τα πνευματικά και πολιτιστικά πρωτεία, μια Ευρώπη που η άνοδος των άκρων και του ρατσισμού είναι συνεχής και με μια πρόοδο που η τάση της τείνει να γίνει γεωμετρική. Μια Ευρώπη που συντηριτικοποιείται συνεχώς και οι εθνικισμοί και οι φανατισμοί ξανα-ανατέλουν. Μια Ευρώπη που δεν έχει ασχοληθεί σοβαρά μα κυρίως ανθρωπιστικά με το μεταναστευτικό. Αυτή η Ευρώπη καλείται να αντιμετωπίσει με ψυχραιμία ένα γεγονός που μπορεί να αποτελέσει μια σπίθα στα αρρωστημένα μυαλά των δικών της φανατικών. 
   Γιατί πλέον δεν είναι αναγκαία μόνο η εκκοσμίκευση του φανατικού Ισλαμικού κομματιού αλλά και η επιστροφή της Ευρώπης σε αξίες που φθίνουν. Μοναδική ελπίδα είναι η ανθρωπιστική παράδοση που χτίστηκε τα χρόνια μετά τον πόλεμο να αφυπνίσει τις συνειδήσεις και να αντιπαρατεθεί με το φανατισμό που ανακάμπτει. Να επαναφέρει την αξία στον άνθρωπο ανεξαρτήτως φύλου, χρώματος, καταγωγής ή ιδιαιτερότητας. Να μήν επενδύσει στο φόβο και να σταματήσει να υψώνει τείχη γιατί ο διαχωρισμός και ο αποκλεισμός φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα. Υπάρχει λύση; Ναι αν αντί για πόλεμο ασχοληθεί σοβαρά με το να κόψει τις πηγές χρηματοδότησης και εξοπλισμού του ISIS ή αν ο υπόλοιπος μουσουλμανικός κόσμος εναντιωθεί για να τους απομονώσει.  

Υπάρχει αυτή η ελπίδα; Πολύ φοβάμαι πως δεν φαίνεται στον ορίζοντα… 

* Το παρόν κείμενο με ελάχιστες τροποποιήσεις είναι ουσιαστικά αναδημοσίευση του άρθρου μετά τη δολοφονική επίθεση στο Charlie Hebdo.  Δυστυχώς και αυτό απαντά στην ελπίδα, δεν άλλαξε απολύτως τίποτα απο τότε..