Δηλώσεις Χρυσοχοΐδη. Αλήθεια τι πρωτότυπο είχαν;

    Ακούγοντας τις δηλώσεις Χρυσοχοΐδη, μου ήρθαν συνειρμικά στο μυαλό δύο άλλες περιπτώσεις που απλά αποκαλύφθηκαν. Πρώτη η αποπομπή από το ψηφοδέλτιο του Πασόκ στις εκλογές του 2004 των 9 βουλευτών που υπέγραψαν την περίφημη τροπολογία Πάχτα, λέγοντας ότι δεν ήξεραν τι ακριβώς υπέγραφαν και πως αυτό στις τροπολογίες αποτελεί μια συνήθη διαδικασία. Δεύτερη και πιο πρόσφατη  περίπτωση, οι ισχυρισμοί των λεγόμενων Βατοπεδινών της ΝΔ πως δεν γνώριζαν ακριβώς τι υπέγραφαν.    
   Δύο περιπτώσεις που έτυχε και ήρθαν στο φώς απλά γιατί οι υπογραφές αποτελούσαν τη νομιμοποίηση ενός σκανδάλου. Και αν σε κάποιες περιπτώσεις η υπογραφή ήταν όντως συνειδητή, κάτι που αποτελεί κακουργηματική πράξη αλλά με την κλασσική πλέον μέθοδο των εξεταστικών επιτροπών και πορισμάτων αυτόαθωώνεται, για κάποιους άλλους η άγνοια του τι υπογράφουν αποτελούσε απλά μια τυπική κομματική διαδικασία στα πλαίσια στήριξης του κυβερνητικού «έργου».  Κάτι που προφανώς γινόταν και γίνεται συνέχεια. Το πάλε ποτέ περίφημο άρθρο του Τεγόπουλου με τίτλο «Συνένοχος ή Βλάξ» πάντως το ίδιο επικίνδυνοςαπό την περίοδο του σκανδάλου Κοσκωτά, δεν αποτελέι πια μέρος του πολιτικού κουλτούρας –ενδεχομένως ούτε και τότε- και τέτοιες απόψεις το ίδιο το σύστημα έχει προλάβει να τις χαρακτηρίσει «πονηρές» ή λαϊκίστικες στην καλύτερη περίπτωση.  Όταν δε υπάρχει και το «δημοκρατικό» πλαίσιο της κομματικής πειθαρχίας με φόβο την απώλεια της δεδηλωμένης, η ρετσινιά της αποστασίας που κουβαλάει από το 1965 δεν αφήνει περιθώρια «ελιγμών»  σε αυτή την κουλτούρα. Εξάλλου, χτες ελάχιστες ώρες μετά τη «γκάφα;;;» Χρυσοχοΐδη, η ψηφοφορία στη Βουλή με τα όσα τραγελαφικά συνέβησαν και τα ψευτοαντάρτικα εκ του ασφαλούς, αυτό ακριβώς απέδειξε.  
   Το ζήτημα δεν είναι το πώς υπέγραψε ο κος Χρυσοχοΐδη ή η Κα Κατσέλη αλλά και τόσοι άλλοι που απλά δεν το παραδέχτηκαν και ίσως από σήμερα θα βρεθούν στη θέση του «κατήγορου» για το αίσχος των δύο. Σήμερα διαβάζουμε παντού για αυτό το αίσχος, την ανευθυνότητα, την ενδεχόμενη στρατηγική λόγω δελφινομαχίας και απόταξης της ένοχης στη συνείδηση των πάντων Παπανδρεικής διετίας, και άλλα πολλά.
  Το ζήτημα είναι πως όλοι μας γνωρίζουμε πως και οι δύο τους θα επανεκλεγούν και μάλιστα με υψηλά ποσοστά ψήφων. Πως το επίπεδο του κοινοβουλευτικού έργου όχι είναι απλά χαμηλό και γεμάτο επικίνδυνες στρεβλώσεις αλλά πως αυτές οι στρεβλώσεις  θεωρούνται φυσιολογικές και μας αγγίζουν μάλλον επιδερμικά.
   Σε μια κοινωνία που η πολιτική θα είχε την πραγματική της υπόσταση, που οι πολιτικοί θα γνώριζαν πως οι πράξεις τους παρακολουθούνται και ελέγχονται από τον εντολοδόχο λαό, και που έχουν άμεσες συνέπειες για τις πράξεις ή παραλήψεις τους, η αυτονόητη συνέχεια των δηλώσεων Χρυσοχοίδη και Κατσέλη θα ήταν πως αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, ζητάνε συγγνώμη και αποχωρούν δια παντός από τον πολιτικό βίο πληρώνοντας το τίμημα και χάνοντας της ευκαιρία τους. Σήμερα όμως ξέρουν πως όχι μόνο θα επανεκλεγούν αλλά κάτω από προϋποθέσεις η επιδερμική μας αντίδραση και η «κοντή» μας μνήμη θα τους επιτρέψει να διεκδικήσουν μέχρι και την πρωθυπουργία. Και όλα αυτά πάντα με την ψήφο μας..
Advertisements

Γιατί εκλογές..

   Δύο μήνες και κάτι μετά τη «συμφωνία» των τριών κομμάτων για την κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου και ζήτημα του χρόνου ζωής της παραμένει ένα αναπάντητο ερώτημα παρότι συντηρείται σε  εβδομαδιαία σχεδόν βάση  είτε από στελέχη των τριών συγκυβερνούντων είτε από «πηγές» που προέρχονται από τις ηγεσίες τους..
  Παρά τις αντιρρήσεις μου για το πρόσωπο του σημερινού Πρωθυπουργού, όπως τις εξέφρασα στις  αναρτήσεις μου, Όμηροι… τη στιγμή της «επιλογής» του,  και Κυβέρνηση Παπαδήμου. Άλλο ένα “πετυχημένο” πείραμα… μετά την υπερψήφιση του προϋπολογισμού, είχα μέσα μου την ελπίδα πως κάτω από την πίεση της πραγματικότητας η Κυβέρνηση -μιας και δεν θα είχε άμεσο πολιτικό κόστος- θα έβρισκε στην πορεία κάποιο βηματισμό και θα ξεπερνούσε τις γενετήσιες αγκυλώσεις της. Και ενώ τα πράγματα εξ αρχής φαινόντουσαν ως μια «μάχη» ισορροπιών με ελάχιστες παραχωρήσεις και υπερβάσεις -κάτι που φάνηκε από τη σύνθεση της Κυβέρνησης των 50 στελεχών και την τριαρχία στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας-  πίστευα πως έστω και «εκβιαστικά» από πλευράς πρωθυπουργού θα έμπαιναν στην πορεία κάποιες κόκκινες γραμμές εύρυθμης λειτουργιάς.
   Εξ αρχής, στόχος και γενεσιουργός αιτία της Κυβέρνησης ήταν η εκταμίευση της 6ηςδόσης, η ολοκλήρωση της πορείας των υποχρεώσεων που απορρέουν από την ελληνική πλευρά προς τη νέα δανειακή σύμβαση της 7ης και το περιβόητο haircut, και η κατάστρωση ενός σχεδίου νόμων και αποφάσεων που θα υπέρβαιναν τις κομματικές αγκυλώσεις και που κανένα κόμμα από μόνο του δεν θα μπορούσε να περάσει. Νόμων που θα έφερναν διαρθρωτικές  αλλαγές στην κρατική διοίκηση και  που μπορεί μεν να έφερναν αντιδράσεις αλλά δεν θα μπορούσαν να πατροναριστούν, καθώς και νόμων όχι οριζόντιας εισοδηματικής πολιτικής του δώσε υμίν σήμερα για να κλείσουν οι όποιες τρύπες, αλλά αναλογικούς, που θα εξασφάλιζαν μια ισότιμη και ασφαλώς σύννομη με το άρθρο 4 παράγραφο 5* του συντάγματος  πολιτική εσόδων. Νόμων και μέτρων που στο σημείο που φτάσαμε είναι απαραίτητα αλλά που χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη δεν γίνεται να εφαρμοστούν, όχι πια λόγω «αντίδρασης» αλλά λόγω ανέχειας.
   Παράλληλα η «συμφωνία των τριών» ή καλύτερα των δύο μιας και η στήριξη του ΛΑΟΣ δεν αποτελούσε απαραίτητη αριθμητική προϋπόθεση στήριξης, απέκλειε άμεσα τις εκλογές που σύμφωνα τόσο με τις «νηφάλιες» φωνές στο εσωτερικό, όσο και την άμεση εκβιαστική απειλή από το εξωτερικό, θα αποτελούσε την ταφόπλακα οποιασδήποτε ελπίδας αποφυγής της χρεοκοπίας. Τα χρηματικά διαθέσιμα εξάλλου του Ελληνικού κράτους είχαν άμεση ανάγκη της 6ης δόσης τόσο για εσωτερικές όσο και εξωτερικές υποχρεώσεις και σε περίπτωση μη εκταμίευσης η χρεοκοπία θα ήταν γεγονός.
   Σήμερα, με εξαίρεση την αποφυγή των εκλογών τίποτα από όσα ελπίζαμε ή προσδοκούσαμε δεν έχει επαληθευτεί, απεναντίας μας σπρώχνουν ολοένα και πιο κοντά στην οικονομική και βιοποριστική κόλαση. Οι κόκκινες γραμμές δεν μπήκαν ποτέ από τον πρωθυπουργό που θυμίζει αμειβόμενο διευθύνοντα σύμβουλο χρεοκοπημένης εταιρίας που διορίστηκε από τους μεγαλομετόχους για να έχει τις νομικές κυρώσεις που απορρέουν από τη θέση του και την υπογραφή του.
   Στο εξωτερικό πληθαίνουν οι φήμες και οι θέσεις πως η περιβόητη συμφωνία του Οκτωβρίου και το κούρεμα του 50% δεν αρκούν πλέον και χρειάζεται αναθεώρηση ενώ Γερμανία και Γαλλία «απειλούν» για την  7ηδόση. Το ίδιο έργο χωρίς μάλιστα καμία παραλλαγή από αυτό που ζήσαμε το Σεπτέμβρη που «ανέτρεψε» τη συμφωνία του Ιουνίου ως μη επαρκή.
   Στο εσωτερικό όμως η κατάσταση είναι από πρωτόγνωρη έως τραγελαφική. Οι ασκοί του Αιόλου της διαδοχής στο Πασόκ έχουν ανοίξει έστω και όχι θεσμικά. Τα στελέχη του Πασόκ που απαρτίζουν την κυβέρνηση σε υπουργικές θέσεις όχι μόνο διαγκωνίζονται σε ένα καθεστώς δελφινομαχίας αλλά προσπαθώντας να αποτάξουν από πάνω τους τις ευθύνες από την 2χρονη παρουσία τους στην κυβέρνηση Παπανδρέου, είτε βρίσκονται στα χαρακώματα με τον πρώην πρωθυπουργό –η περίπτωση Χρυσοχοΐδη αποτελεί την πιο χαρακτηριστική- είτε διαφωνούν για ληφθείσες αποφάσεις όπως για παράδειγμα της αποτυχίας ή μη της εφεδρείας. Διαφωνίες που δεν περιορίζονται στα ενδοκομματικά αλλά λαβαίνουν χώρα μέσα στο  ίδιο το υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης Παπαδήμου. Παράλληλα, η αμφισβήτηση ηγεσίας ή καλύτερα το κενό της στο Πασόκ, σε συνδυασμό με την έλλειψη ανάγκης οριακής ψήφισης νομοσχεδίων που θα τους έθετε ως υπόλογους για την πτώση της κυβέρνησης έχει κάνει αρκετούς βουλευτές να διαχωρίζουν τη θέση τους εκ του ασφαλούς σε οποιοδήποτε αντιλαϊκό μέτρο έρθει προς ψήφιση.
   Ο δεύτερος εταίρος της Κυβέρνησης που παράλληλα ασκεί και αξιωματική αντιπολίτευση σε μια παγκόσμια πρωτοτυπία παίζοντας με τις λέξεις αλλά κυρίως με τους θεσμούς, βρίσκεται ήδη σε προετοιμασία προεκλογικής περιόδου. Η ΝΔ που δεν έχει προβλήματα ηγεσίας την παρούσα περίοδο όπως το Πασόκ, παρακολουθεί τις εξελίξεις, δεν συμμετέχει στις αποφάσεις που στηρίζει, παρά παίζει την επικοινωνιακή πυθία ως αντίθετη σε μέτρα που παραβιάζουν τις κόκκινες αλλά ελαστικές γραμμές της. Πάντα όμως σε ετοιμότητα όχι μόνο να κρατήσει αποστάσεις αλλά και να εναντιωθεί όταν η λαϊκή αγανάκτηση πάρει αντικυβερνητικό χαρακτήρα.
   Κάτι που κάνει και ο τρίτος εταίρος που καιροσκοπικά όπως πάντα μπορεί να αλλάζει θέσεις και απόψεις, και συγκυβερνά «απειλώντας» να αποχωρήσει από μια κυβέρνηση που το ποσοστό των μελών του κόμματος του σε αυτή είναι αντιστρόφως ανάλογο της εκφρασμένης εκλογικής του δύναμης.
   Κάτω από αυτές τις συνθήκες η σημερινή κυβέρνηση όχι μόνο δεν γίνεται να προχωρήσει σε έργο αλλά απεναντίας καθίσταται διπλά επικίνδυνη κάνοντας το αίτημα για εκλογές πιο αναγκαίο από ποτέ.
Εκλογές γιατί υπό τις παρούσες συνθήκες δεν μπορεί να εκτελέσει έργο σε μια ιστορική περίοδο που οι όποιες αποφάσεις της έχουν αντίκτυπο όχι απλά σε μεσοπρόθεσμο διάστημα αλλά θα χαράξουν την πραγματικότητα των επόμενων δεκαετιών.
Εκλογές γιατί η προεκλογική περίοδος που έχει αρχίσει από τη στιγμή της δημιουργίας της επιτείνει την περίοδο αναποφασιστικότητας σε μια εποχή που καλώς ή κακώς η υιοθέτηση μέτρων που θα αλλάξουν το άρρωστο τοπίο τουλάχιστον σε επίπεδο του κρατικού μας μορφώματος είναι  επιτακτική και αναγκαία και δεν μπορεί αυτό να συμβεί με το φόβο του πολιτικού κόστους. Κατά μεγάλο ποσοστό πιθανοτήτων και η επόμενη κυβέρνηση θα είναι συνεργασίας. Θα έχει όμως και τη νωπή εντολή, αλλαγή συσχετισμών, και κυρίως χρονικά περιθώρια.
Εκλογές γιατί η πραγματικότητα σήμερα δεν έχει καμία απολύτως συνάφεια με εκείνη του 2009 και σε μια δημοκρατία –όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν για το επικίνδυνο του πράγματος..-  ο λαός αποφασίζει για την τύχη του.
Εκλογές γιατί αποτελούν τον κατ εξοχήν δημοκρατικό θεσμό που δεν μπορεί να μετατίθεται, δεν μπορεί να αλλάζει ημερομηνίες ανάλογα με τα συμφέροντα αυτοσυντήρησης των κομμάτων, δεν μπορεί να απαξιώνεται, και κυρίως ΔΕΝ μπορεί να ταυτίζεται με τον όρο επικίνδυνος στις δημοκρατίες.
Εκλογές για να αποφασίσουμε μόνοι μας να βάλουμε πλάτη στα δύσκολα.
Οι δανειστές, οι εταίροι μας, και όλοι όσοι εμπλέκονται στο σημερινό αλισβερίσι ασφαλώς και δεν θα ήθελαν κάτι τέτοιο. Μόνο που η αυτοδιάθεση των λαών και η δημοκρατία δεν είναι αιτήματα αλλά κεκτημένα δικαιώματα που δεν μπαίνουν σε διαπραγμάτευση σαν συλλογική σύμβαση. Και όσο κι αν να μας απειλήσουν, χρειάζονται πάντα επίσημους συνομιλητές. Ας είναι αυτοί τουλάχιστον εκλεγμένοι από εμάς και όχι δοτοί…
*Άρθρο 4 (Παράγραφος 5) Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους.

Συνταξιούχοι βουλευτές και αγανάκτηση. Μήπως έχουμε και εμείς ευθύνες ;

 Και ξαφνικά σύσσωμο το έθνος αγανάκτησε. Οι συνταξιούχοι βουλευτές διεκδικούν αναδρομικά δεκάδες εκατομμύρια ευρώ μη σκεπτόμενοι την κρίση και  το έθνος που υποφέρει. Αγανάκτησε η κυβέρνηση, αγανάκτησε η αντιπολίτευση, αγανάκτησαν σύσσωμοι οι εν ενεργεία βουλευτές.  Αγανάκτησαν δηλαδή με τους μέντορες τους, με αυτούς από τους οποίους πήραν το χρίσμα και την κομματική τους πελατεία δηλώνοντας συνεχιστές, με αυτούς που στα πλαίσια της οικογενειοκρατίας που διέπει τη δημοκρατία μας είναι πατεράδες ή θείοι τους, με αυτούς που η φωτογραφία τους κοσμεί τα πολιτικά τους γραφεία, με αυτούς που σε κάθε ευκαιρία εξάρουν το ήθος και την προσφορά τους.
    Αγανακτήσαμε και όλοι εμείς για το θράσος τους να βάζουν το προσωπικό οικονομικό τους συμφέρον πάνω από το συλλογικό στη μαύρη περίοδο που περνάει η χώρα. Αγανάκτηση πέρα για πέρα δίκαιη αν εξετάσουμε την αξίωση τους ως μεμονωμένο περιστατικό. Είναι όμως έτσι ; Είναι η πρώτη φορά που οι εκπρόσωποι μας –και δεν έχει σημασία αν είναι πρώην ή νυν- λειτουργούν συντεχνιακά αδιαφορώντας για το κοινό αίσθημα ;
    Μήπως αυτή η αγανάκτηση θα πρέπει να μας οδηγήσει στην αυτοκριτική και αυτή με τη σειρά της στην αγανάκτηση με τον ίδιο μας τον εαυτό ; Οι πρώην βουλευτές δεν είναι μια ομάδα εργαζομένων. Είναι αυτοί που εμείς εκλέγαμε και επιλέγαμε να μας κυβερνήσουν και να μας εκπροσωπούν όλα αυτά τα χρόνια. Αυτοί που εμείς χειροκροτούσαμε στις πλατείες και τις συγκεντρώσεις. Αυτοί που εμείς «αθωώναμε» με την ψήφο μας σε εποχές πόλωσης όταν ακουγόταν ότι είναι μπλεγμένοι σε σκάνδαλα και τους ονομάζαμε αγωνιστές. Είναι οι ίδιοι που ψηφίζαμε για το ρουσφέτι άρα και την παράκαμψη της αξιοκρατίας και της νομιμότητας εις βάρος κάποιων που δεν εκλέχτηκαν ποτέ γιατί δεν θα μας το έκαναν.   Είναι όλοι αυτοί που διαχρονικά μέσω της πολιτικής έκαναν περιουσίες κατασπαταλώντας και βουλιάζοντας την Ελλάδα. Μόνο που όλους αυτούς εμείς του επιλέγαμε με τα σαθρά πολιτικά μας κριτήρια. Εμείς τους διαπαιδαγωγήσαμε  έτσι ώστε να πράττουν θεωρώντας μας  «λαουτζίκο» που δεν αντιδρά σε ότι και αν συμβαίνει.  Είναι οι τραγικές επιλογές μας ως εκλογικό σώμα που δεν λειτούργησαν ποτέ για το καλό του συνόλου αλλά πάντα με στενά κομματικά άρα και προσωπικά κριτήρια.
    Μαζί λοιπόν με την σωστή και επιβεβλημένη αγανάκτηση μας με αυτούς που έπραξαν όπως έπρατταν πάντα,  ας  πάρουμε ως αφορμή το τελευταίο τους έργο και ας αγανακτήσουμε και με τους  εαυτούς μας. Γιατί αν δεν το κάνουμε, αν δεν αλλάξουμε επιτέλους τα κριτήρια επιλογής μας και συνεχίσουμε την «παραγωγή» επαγγελματιών πολιτικών που χαρακτηρίζει η προσωπική και συντεχνιακή ιδιοτέλεια τότε απλά καλά μας κάνουν…

Δημότης Αθηναίων. Το καθήκον απέναντι σε έναν «πετυχημένο» Δήμαρχο…

   Είμαι Δημότης Αθηναίων. Κατά διαβολική σύμπτωση από αυτούς που μένουν στο δήμο που ψηφίζουν μιας και οι περισσότεροι συγγενείς μου που ψηφίζουν στο ΔΑ κατοικούν εκτός αλλά ψηφίζουν εδώ. Μαζί με εμένα και τόσους άλλους σαν και εμένα κατοικούν αλλά ΔΕΝ ψηφίζουν για διάφορους λόγους πάρα πολλοί άστεγοι, πάρα πολλοί μετανάστες ή λαθρομετανάστες ή όπως αλλιώς τους έχουμε κατατάξει. Αλλά δεν πειράζει μάλλον μιας και για το Δήμαρχο μας και τη δημοτική αρχή ΔΕΝ υπάρχουν άρα πώς να έχουν δικαίωμα ψήφου αν δεν υπάρχουν ;
Δεν έχω παράπονο από το Δήμαρχο μου, ούτε από τη δημοτική αρχή.
   Μπορεί να μένω στο κέντρο και να μην έχω παρκινγκ όμως πληρώνω κανονικά τις κλήσεις μου από τη δημοτική αστυνομία μιας και αυτός ακριβώς είναι ο ρόλος της και τον κάνει πολύ καλά και με σύστημα. Εξάλλου ο Δήμαρχος προθυμοποιήθηκε να φτιάξει κάποια παρκινγκ στη θέση κάποιων πάρκων όμως τα ξένα και ντόπια συμφέροντα δεν του επέτρεψαν.
    Δεν έχω επίσης παράπονο ούτε από τα δημοτικά τέλη που πληρώνω μέσω της ΔΕΗ. Πρόπερσι που είχα κι εγώ ένα μαγαζί και έκλεβα το κράτος,  ο Δήμος μου αποφάσισε και άλλαξε όλα τα πεζοδρόμια δύο φορές λόγω λάθους- που προφανώς δεν ευθύνεται- με ένα καταπληκτικό σύστημα που πήρε μόλις 6 μήνες για μια ακτίνα 1.5 χιλιομέτρου. Το δρόμο μπροστά τον έφτιαχνε άλλος φορέας το ίδιο εξάμηνο. Τελικά  το πρόβλημα λύθηκε με την παρέμβαση των καναλιών που φώναξαν κάτι αλήτες, κάτι πολύ χρήσιμο στις τηλε -δημοκρατίες. Όχι οι αλήτες βέβαια αλλά οι κάμερες. Το αποτέλεσμα όμως δικαιώνει την προσπάθεια μιας και απολαμβάνω τις βόλτες μου στα πλατιά και καθαρά πεζοδρόμια της πόλης μου όταν βέβαια δεν σκοντάφτω σε τραπεζάκια που έκαστο είναι και ένα πρόσοδο τόσο απαραίτητο, και φυσικά όταν είναι μέρα και υπάρχει φώς. Εξάλλου δεν είμαστε και στη Σκανδιναβία να έχουμε μακρά νύχτα οπότε ποιος ο λόγος να καταναλώνουμε ενέργεια και λάμπες;
   Μου αρέσει επίσης που μπορώ όταν έχω χρόνο και απολαμβάνω τον καφέ μου στην πλατεία Ομονοίας, το μεταξουργείο, την Πατησίων ,την Κυψέλη, τις πλατείες της κάτω από την Ομόνοια πόλης, με τα τόσα όμορφα αναπαλαιωμένα νεοκλασικά κτήρια, το υπέροχο γκρίζο χρώμα, την ανεπτυγμένη αισθητική  των αφαιρετικών παρεμβάσεων του δήμου. Και μετά να συνεχίζω την βόλτα μου περπατώντας  με τόση ασφάλεια από την οδό Αθηνάς περνώντας μπροστά και από το δημαρχείο, και να καταλήγω στα πολιτιστικά κέντρα στο Γκάζι, στου Ψυρρή, φτάνοντας μέχρι το Θησείο. Θα ήθελα περισσότερες άδειες βέβαια για τραπεζάκια και καφέ στην Αρεοπαγίτου που είναι ένας άδειος δρόμος αλλά ελπίζω στην επόμενη τετραετία.  Όπως φυσικά και στο ανεκμετάλλευτο φιλέτο του Φιλοπάππου.
   Με τη δημοτική αρχή μου συμφωνώ και σε ένα ακόμα ζήτημα. Τόσο εγώ όσο και αυτή, θεωρούμε πως το πράσινο είναι πολύ υπερτιμημένο. Υπάρχουν εξάλλου τόσες άλλες προτεραιότητες πριν από αυτό που ο Δήμαρχος φροντίζει, όπως το χρέος του Δήμου που απ ότι λένε είναι ανάμεσα στα 113 μέχρι 203 εκατομμύρια, ανάλογα με το ποιος υποψήφιος μιλάει.   Τι θα προσφέρει λοιπόν ένας χώρος πρασίνου που είναι και αντιαισθητικός και ανόμοιος σε σχέση με την υπόλοιπη πόλη μου; Πόσα έσοδα μπορεί να φέρει στο Δήμο; Ποιός θα το φροντίζει σε εποχή κρίσης;  Οι οικολογικοί λαϊκισμοί είναι για αυτούς που ψάχνουν ψήφους και όχι για τον παντοδύναμο Δήμαρχο μας κύριο Κακλαμάνη και καλά κάνει και τους αγνοεί.
  Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες για το έργο του Δήμου μας  στον πολιτισμό, τις κοινωνικές υπηρεσίες, της παρεμβάσεις του και τόσα άλλα. Μια απλή βόλτα όμως πιστεύω πως αρκεί για να καταλάβει κανείς πως ο σημερινός δήμαρχος είναι άξιος συνεχιστής των προκατόχων του στο θώκο.     
   Επειδή η ψήφος είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση για αυτά που έχει συνεισφέρει στην ποιότητα ζωής μου, αλλά εκτός από ιερή είναι και μυστική, δεν θα αναφέρω τι θα ψηφίσω αλλά μπορώ να τον διαβεβαιώσω πως θα κάνω το καθήκον μου όχι ακριβώς όπως το έκανε αυτός για μένα ως δημότη, αλλά όπως θα ονειρευόμουν να κάνουν οι συνδημότες μου για αυτόν. Να ξεκουμπιστεί από την πόλη. ΌΜΩΣ, αν και δυστυχώς τα όνειρα απέχουν τόσο πολύ από την πραγματικότητα και παρότι φαίνεται πως  θα είναι ξανά ο δήμαρχος μου, εγώ θα συνεχίσω να ονειρεύομαι…

Σύμφωνο Σταθερότητας και Βουλευτική Ασυλία. Δύο παράγοντες στην ίδια εξίσωση.

Ανεξαρτήτως εάν το σύμφωνο σταθερότητας και ανάπτυξης που κατατέθηκε χθες στη Βουλή γίνει δεκτό ή όχι απ τις Βρυξέλες, τα οικονομικά μέτρα που εξαγγέλθηκαν και θα εξαγγελθούν από την κυβέρνηση για την εφαρμογή του στηρίζονται στο μεγαλύτερο βαθμό, αφ ενός στην άμεση και έμμεση φορολόγηση, και αφ ετέρου στην πάταξη της φοροδιαφυγής. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει το οικονομικό επιτελείο δεν αφορά στην αυστηρή τήρηση του όποιου συμφώνου αλλά στην αλλαγή νοοτροπίας των πολιτών που καλούνται να πληρώσουν αλλά και να υποστούν τις συνέπειες της οικονομικής πολιτικής σε όλο το φάσμα του κοινωνικού πεδίου. Το πρόβλημα αυτό δε λύνεται ούτε με επικοινωνιακά τεχνάσματα, ούτε καν με μια υποθετική διακομματική συναίνεση απέναντι στην κρισιμότητα της κατάστασης. Οι χρόνιες κρατικές σπατάλες, η διαφθορά σε όλη την πυραμίδα της κρατικής διοίκησης, η εισφοροδιαφυγή από τις ίδιες τις κρατικές υπηρεσίες, και ΚΥΡΙΩΣ, η ατιμωρησία των εμπλεκομένων στα οικονομικά σκάνδαλα -στα οποία οφείλετε στο μέγιστο βαθμό η σημερινή οικονομική πραγματικότητα- δεν έχουν κλονίσει απλά την εμπιστοσύνη απέναντι στο κράτος . Έχουν παγιώσει στους πολίτες την αντίληψη πως επειδή το κράτος -ανεξαρτήτως κυβέρνησης και κομματικής απόχρωσης- τους κλέβει, η μη συμμόρφωση τους με τις απαιτήσεις προς αυτό, αποτελεί όχι μόνο αμυντική στάση αλλά και τιμωρία που στερεί από τους εκάστοτε κυβερνόντες ευκαιρίες διασπάθισης. Μοναδικό όπλο της κυβέρνησης για να αλλάξει αυτή η νοοτροπία και να πετύχει την κοινωνική και όχι μόνο τη συνδικαλιστική συναίνεση, αποτελεί η αλλαγή του νόμου ‘περί ευθύνης υπουργών’ & η ποινικοποίηση των αδικημάτων -με την ταυτόχρονη απαίτηση επιστροφής απολεσθέντων πόρων για το δημόσιο μέσω της προσωπικής τους περιουσίας -όλων των κρατικών λειτουργών που δεσμεύουν με την υπογραφή τους αποφάσεις που οδήγησαν σε κακοδιαχείριση και ανομία. Και ασφαλώς, κατάργηση του χρονικού ορίου παραγραφής των αξιόποινων πράξεων και δια βίου έγκληση σε περίπτωση που προκύψουν ενοχοποιητικά στοιχεία, με το σκεπτικό πως η ενασχόληση με τα κοινά δεν αποτελεί καταναγκαστική ή επαγγελματική πράξη αλλά εθελούσια προσφορά προς τον τόπο.
Αν η κυβέρνηση, και εν γένει όλο το πολιτικό σύστημα, δεν προβεί σε ουσιαστικά μέτρα που να δείξουν πρακτικά το τέλος μιας ατιμώρητης και παθογενούς εποχής , όχι μόνο δεν θα καταφέρει τη συναίνεση και τη συμμόρφωση των πολιτών, αλλά αντίθετα, θα βρει μπροστά της αντίδραση ανάλογη της σκληρότητας των μέτρων που επιδιώκει να επιβάλει.

Οικογενειοκρατία ; Μπααα

Αλευράς Νάσος (Α Αθηνών ΠΑΣΟΚ), Αναγνωστόπουλος Γεώργιος (Καρδίτσα ΝΔ), Αντωνοπούλου Έλενα (Μαγνησία ΝΔ) Βαρβιτσιώτης Μιλτιάδης (Β Αθηνων ΝΔ), Βολουδάκης Μανούσος (Χανίων ΝΔ), Γιαννακοπούλου Νάντια (Μεσσηνία ΠΑΣΟΚ), Γεννηματά Φώφη (Α Αθηνών ΠΑΣΟΚ), Ι.Γιαννόπουλος Ιωάννης (Αρκαδία ΠΑΣΟΚ), Αθ. Γικόνογλου (Ημαθία ΠΑΣΟΚ), Δαβάκης Αθανάσιος (Λακωνίας ΝΔ), Διαμαντίδης Ιωάννης (Β Πειραίά ΠΑΣΟΚ), Δροσογιάννης Δημητριος (Φθιότιδος ΠΑΣΟΚ), Κατερίνα Καλαμακίδη (Εύβοια ΠΑΣΟΚ), Καλαντζάκου Σοφία (Μεσσηνίας ΝΔ), Καλογιάννης Σταύρος (Ιωαννίνων ΝΔ), Κανελλοπούλου Κρινιώ (Ηλείας ΝΔ), Καραμανλής Αχιλλέας (Σερρών ΝΔ), Καραμανλής Κωστας (ΝΔ), Καστανίδης Χάρης (Α Θεσσαλονίκης ΠΑΣΟΚ),  Κατσιγάννης Αθανάσιος (Υπόλοιπο Αττικής ΝΔ), Κατσιφάρας Απόστολος (Αχαίας ΠΑΣΟΚ), Κεδίκογλου Σίμος (Ευβοιας ΝΔ), Κεφαλίδου Χαρά (Δράμα ΠΑΣΟΚ), Κεφαλογιάννη Όλγα (Ρεθύμνου ΝΔ), Κεφαλογιάννης Μανώλης (Ρεθύμνου ΝΔ), Κλαυδιανού Μαρία (Ζάκυνθος ΠΑΣΟΚ), Λιβανός Σπήλιος (Αιτωλοακαρνανίας ΝΔ),Μακρή Ζέττα (Μαγνησίας ΝΔ), Μανούσου – Μπινοπούλου Αριάδνη(Κυκλάδων ΝΔ),.Μεϊμαράκης Βαγγέλης (Β Αθήνας ΝΔ), Μητσοτάκης Κυριάκος (Β Αθήνας ΝΔ), Μπακογιάννη Ντόρα (Α Αθηνών ΝΔ), Μπαντουβάς Κωνσταντίνος (Ηρακλείου ΝΔ),Μπασαγιάκος Ευάγγελος (Βοιωτία ΝΔ) , Μπασαγιάννης Νάσος (Αιτωλοακαρνανία ΠΑΣΟΚ), Μπεκίρης Μιχάλης (Αχαίας ΝΔ), Ντεντιδάκη Έλλη  (Α΄ Πειραιά ΠΑΣΟΚ) Παναγιωτόπουλος Νίκος (Καβάλας ΝΔ),  Π.Παπαγιαβή (Αχαΐα ΠΑΣΟΚ), Παπαδημητρίου Έλσα (Αργολίδας ΝΔ), Παπαδόγγονας Διονύσιος (Α Αθηνών ΝΔ), Παπακωνσταντίνου Γεώργιος (Κοζάνης ΝΔ), Παπαληγούρας Αναστάσιος (Κορινθίας ΝΔ), Παπαντρέου Γιώργος (ΠΑΣΟΚ),Πετραλιά – Πάλλη Φάνη (Β Αθηνών ΝΔ),Περλεπέ-Σηφουνάκη Αικατερίνη (Εύβοιας ΠΑΣΟΚ), Αννα Ροκοφύλλου (Α΄ Αθήνας ΠΑΣΟΚ), Σαμαράς Αντώνης (Μεσσηνίας ΝΔ), Σκούλας Ιωάννης (Ηρακλείου ΠΑΣΟΚ), Θωμά Στάικου (Φθιώτιδος ΠΑΣΟΚ), Σταϊκούρας Χρήστος (Φθιώτιδος ΝΔ), Ταλιαδούρος Σπυρίδων (Καρδίτσας ΝΔ), Τζιτζικώστας Απόστολος (Α΄ Θεσσαλονίκης ΝΔ) Φιλιππόπουλος Παναγιώτης (Μεσσηνίας ΠΑΣΟΚ), Φωτόπουλος Ασημάκης (Αιτωλοακαρνανίας ΝΔ),  Γιώργος Χαραλαμπόπουλος (Β΄ Αθήνας ΠΑΣΟΚ),
Είναι όλοι τους παιδιά (κατά συντριπτική πλειοψηφία) και ανήψια πρώην βουλευτών. Γόνοι οικογενειών που άσκησαν και ασκούν εξουσία και θεωρούν πως αυτός ο τόπος δεν μπορεί να κυβερνηθεί χωρίς την παρουσία τους. Δημιούργησαν κομματική πελατεία (λόγω προσφοράς στον τόπο ή μήπως λόγω ρουσφετιών και εξυπηρετήσεων;) την οποία κληροδότησαν στους απογόνους τους λες και οι έδρες τους αποτελούν οικογενειακή επιχείρηση. Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει πως κάποιοι μπορεί να είναι άξιοι, ούτε κανείς μπορεί να στερήσει το δικαίωμα εκλογής κάποιου λόγω οικογενειακής παράδοσης. Όμως ο αριθμός τους, η νοοτροπία του συστήματος και το μέχρι τώρα δείγμα γραφής τους φανερώνει πως η επιλογή της ένταξης τους στα κοινά είναι αποτέλεσμα πως βλέπουν την πολιτική ως επαγγελματική σταδιοδρομία. Και θεωρούν την ψήφο μας ως το προϊόν της «αγέλης» τους. Ας τους αφήσουμε εκτός Βουλής.. Δε θα χαθούνε ούτε θα μείνουν άνεργοι…