Γιατί εκλογές..

   Δύο μήνες και κάτι μετά τη «συμφωνία» των τριών κομμάτων για την κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου και ζήτημα του χρόνου ζωής της παραμένει ένα αναπάντητο ερώτημα παρότι συντηρείται σε  εβδομαδιαία σχεδόν βάση  είτε από στελέχη των τριών συγκυβερνούντων είτε από «πηγές» που προέρχονται από τις ηγεσίες τους..
  Παρά τις αντιρρήσεις μου για το πρόσωπο του σημερινού Πρωθυπουργού, όπως τις εξέφρασα στις  αναρτήσεις μου, Όμηροι… τη στιγμή της «επιλογής» του,  και Κυβέρνηση Παπαδήμου. Άλλο ένα “πετυχημένο” πείραμα… μετά την υπερψήφιση του προϋπολογισμού, είχα μέσα μου την ελπίδα πως κάτω από την πίεση της πραγματικότητας η Κυβέρνηση -μιας και δεν θα είχε άμεσο πολιτικό κόστος- θα έβρισκε στην πορεία κάποιο βηματισμό και θα ξεπερνούσε τις γενετήσιες αγκυλώσεις της. Και ενώ τα πράγματα εξ αρχής φαινόντουσαν ως μια «μάχη» ισορροπιών με ελάχιστες παραχωρήσεις και υπερβάσεις -κάτι που φάνηκε από τη σύνθεση της Κυβέρνησης των 50 στελεχών και την τριαρχία στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας-  πίστευα πως έστω και «εκβιαστικά» από πλευράς πρωθυπουργού θα έμπαιναν στην πορεία κάποιες κόκκινες γραμμές εύρυθμης λειτουργιάς.
   Εξ αρχής, στόχος και γενεσιουργός αιτία της Κυβέρνησης ήταν η εκταμίευση της 6ηςδόσης, η ολοκλήρωση της πορείας των υποχρεώσεων που απορρέουν από την ελληνική πλευρά προς τη νέα δανειακή σύμβαση της 7ης και το περιβόητο haircut, και η κατάστρωση ενός σχεδίου νόμων και αποφάσεων που θα υπέρβαιναν τις κομματικές αγκυλώσεις και που κανένα κόμμα από μόνο του δεν θα μπορούσε να περάσει. Νόμων που θα έφερναν διαρθρωτικές  αλλαγές στην κρατική διοίκηση και  που μπορεί μεν να έφερναν αντιδράσεις αλλά δεν θα μπορούσαν να πατροναριστούν, καθώς και νόμων όχι οριζόντιας εισοδηματικής πολιτικής του δώσε υμίν σήμερα για να κλείσουν οι όποιες τρύπες, αλλά αναλογικούς, που θα εξασφάλιζαν μια ισότιμη και ασφαλώς σύννομη με το άρθρο 4 παράγραφο 5* του συντάγματος  πολιτική εσόδων. Νόμων και μέτρων που στο σημείο που φτάσαμε είναι απαραίτητα αλλά που χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη δεν γίνεται να εφαρμοστούν, όχι πια λόγω «αντίδρασης» αλλά λόγω ανέχειας.
   Παράλληλα η «συμφωνία των τριών» ή καλύτερα των δύο μιας και η στήριξη του ΛΑΟΣ δεν αποτελούσε απαραίτητη αριθμητική προϋπόθεση στήριξης, απέκλειε άμεσα τις εκλογές που σύμφωνα τόσο με τις «νηφάλιες» φωνές στο εσωτερικό, όσο και την άμεση εκβιαστική απειλή από το εξωτερικό, θα αποτελούσε την ταφόπλακα οποιασδήποτε ελπίδας αποφυγής της χρεοκοπίας. Τα χρηματικά διαθέσιμα εξάλλου του Ελληνικού κράτους είχαν άμεση ανάγκη της 6ης δόσης τόσο για εσωτερικές όσο και εξωτερικές υποχρεώσεις και σε περίπτωση μη εκταμίευσης η χρεοκοπία θα ήταν γεγονός.
   Σήμερα, με εξαίρεση την αποφυγή των εκλογών τίποτα από όσα ελπίζαμε ή προσδοκούσαμε δεν έχει επαληθευτεί, απεναντίας μας σπρώχνουν ολοένα και πιο κοντά στην οικονομική και βιοποριστική κόλαση. Οι κόκκινες γραμμές δεν μπήκαν ποτέ από τον πρωθυπουργό που θυμίζει αμειβόμενο διευθύνοντα σύμβουλο χρεοκοπημένης εταιρίας που διορίστηκε από τους μεγαλομετόχους για να έχει τις νομικές κυρώσεις που απορρέουν από τη θέση του και την υπογραφή του.
   Στο εξωτερικό πληθαίνουν οι φήμες και οι θέσεις πως η περιβόητη συμφωνία του Οκτωβρίου και το κούρεμα του 50% δεν αρκούν πλέον και χρειάζεται αναθεώρηση ενώ Γερμανία και Γαλλία «απειλούν» για την  7ηδόση. Το ίδιο έργο χωρίς μάλιστα καμία παραλλαγή από αυτό που ζήσαμε το Σεπτέμβρη που «ανέτρεψε» τη συμφωνία του Ιουνίου ως μη επαρκή.
   Στο εσωτερικό όμως η κατάσταση είναι από πρωτόγνωρη έως τραγελαφική. Οι ασκοί του Αιόλου της διαδοχής στο Πασόκ έχουν ανοίξει έστω και όχι θεσμικά. Τα στελέχη του Πασόκ που απαρτίζουν την κυβέρνηση σε υπουργικές θέσεις όχι μόνο διαγκωνίζονται σε ένα καθεστώς δελφινομαχίας αλλά προσπαθώντας να αποτάξουν από πάνω τους τις ευθύνες από την 2χρονη παρουσία τους στην κυβέρνηση Παπανδρέου, είτε βρίσκονται στα χαρακώματα με τον πρώην πρωθυπουργό –η περίπτωση Χρυσοχοΐδη αποτελεί την πιο χαρακτηριστική- είτε διαφωνούν για ληφθείσες αποφάσεις όπως για παράδειγμα της αποτυχίας ή μη της εφεδρείας. Διαφωνίες που δεν περιορίζονται στα ενδοκομματικά αλλά λαβαίνουν χώρα μέσα στο  ίδιο το υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης Παπαδήμου. Παράλληλα, η αμφισβήτηση ηγεσίας ή καλύτερα το κενό της στο Πασόκ, σε συνδυασμό με την έλλειψη ανάγκης οριακής ψήφισης νομοσχεδίων που θα τους έθετε ως υπόλογους για την πτώση της κυβέρνησης έχει κάνει αρκετούς βουλευτές να διαχωρίζουν τη θέση τους εκ του ασφαλούς σε οποιοδήποτε αντιλαϊκό μέτρο έρθει προς ψήφιση.
   Ο δεύτερος εταίρος της Κυβέρνησης που παράλληλα ασκεί και αξιωματική αντιπολίτευση σε μια παγκόσμια πρωτοτυπία παίζοντας με τις λέξεις αλλά κυρίως με τους θεσμούς, βρίσκεται ήδη σε προετοιμασία προεκλογικής περιόδου. Η ΝΔ που δεν έχει προβλήματα ηγεσίας την παρούσα περίοδο όπως το Πασόκ, παρακολουθεί τις εξελίξεις, δεν συμμετέχει στις αποφάσεις που στηρίζει, παρά παίζει την επικοινωνιακή πυθία ως αντίθετη σε μέτρα που παραβιάζουν τις κόκκινες αλλά ελαστικές γραμμές της. Πάντα όμως σε ετοιμότητα όχι μόνο να κρατήσει αποστάσεις αλλά και να εναντιωθεί όταν η λαϊκή αγανάκτηση πάρει αντικυβερνητικό χαρακτήρα.
   Κάτι που κάνει και ο τρίτος εταίρος που καιροσκοπικά όπως πάντα μπορεί να αλλάζει θέσεις και απόψεις, και συγκυβερνά «απειλώντας» να αποχωρήσει από μια κυβέρνηση που το ποσοστό των μελών του κόμματος του σε αυτή είναι αντιστρόφως ανάλογο της εκφρασμένης εκλογικής του δύναμης.
   Κάτω από αυτές τις συνθήκες η σημερινή κυβέρνηση όχι μόνο δεν γίνεται να προχωρήσει σε έργο αλλά απεναντίας καθίσταται διπλά επικίνδυνη κάνοντας το αίτημα για εκλογές πιο αναγκαίο από ποτέ.
Εκλογές γιατί υπό τις παρούσες συνθήκες δεν μπορεί να εκτελέσει έργο σε μια ιστορική περίοδο που οι όποιες αποφάσεις της έχουν αντίκτυπο όχι απλά σε μεσοπρόθεσμο διάστημα αλλά θα χαράξουν την πραγματικότητα των επόμενων δεκαετιών.
Εκλογές γιατί η προεκλογική περίοδος που έχει αρχίσει από τη στιγμή της δημιουργίας της επιτείνει την περίοδο αναποφασιστικότητας σε μια εποχή που καλώς ή κακώς η υιοθέτηση μέτρων που θα αλλάξουν το άρρωστο τοπίο τουλάχιστον σε επίπεδο του κρατικού μας μορφώματος είναι  επιτακτική και αναγκαία και δεν μπορεί αυτό να συμβεί με το φόβο του πολιτικού κόστους. Κατά μεγάλο ποσοστό πιθανοτήτων και η επόμενη κυβέρνηση θα είναι συνεργασίας. Θα έχει όμως και τη νωπή εντολή, αλλαγή συσχετισμών, και κυρίως χρονικά περιθώρια.
Εκλογές γιατί η πραγματικότητα σήμερα δεν έχει καμία απολύτως συνάφεια με εκείνη του 2009 και σε μια δημοκρατία –όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν για το επικίνδυνο του πράγματος..-  ο λαός αποφασίζει για την τύχη του.
Εκλογές γιατί αποτελούν τον κατ εξοχήν δημοκρατικό θεσμό που δεν μπορεί να μετατίθεται, δεν μπορεί να αλλάζει ημερομηνίες ανάλογα με τα συμφέροντα αυτοσυντήρησης των κομμάτων, δεν μπορεί να απαξιώνεται, και κυρίως ΔΕΝ μπορεί να ταυτίζεται με τον όρο επικίνδυνος στις δημοκρατίες.
Εκλογές για να αποφασίσουμε μόνοι μας να βάλουμε πλάτη στα δύσκολα.
Οι δανειστές, οι εταίροι μας, και όλοι όσοι εμπλέκονται στο σημερινό αλισβερίσι ασφαλώς και δεν θα ήθελαν κάτι τέτοιο. Μόνο που η αυτοδιάθεση των λαών και η δημοκρατία δεν είναι αιτήματα αλλά κεκτημένα δικαιώματα που δεν μπαίνουν σε διαπραγμάτευση σαν συλλογική σύμβαση. Και όσο κι αν να μας απειλήσουν, χρειάζονται πάντα επίσημους συνομιλητές. Ας είναι αυτοί τουλάχιστον εκλεγμένοι από εμάς και όχι δοτοί…
*Άρθρο 4 (Παράγραφος 5) Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους.

Κυβέρνηση Παπαδήμου. Άλλο ένα “πετυχημένο” πείραμα…

Η ειδησιογραφία περιέχει μια μικρή είδηση…Υπερψηφίστηκε ο προϋπολογισμός για το 2012 με 258 ψήφους.  Αναμενόμενο ασφαλώς  μετά την απόφαση στήριξης της κυβέρνησης Παπαδήμου από τα δύο «μεγάλα» κόμματα. Αναμενόμενη όμως και η θέση της είδησης στην ιεράρχηση της επικαιρότητας.  Λιγότερο σημαντική από την μη πρόκριση του ολυμπιακού και λίγο περισσότερο σημαντική από τον καιρό της επόμενης μέρας. Ενδεχομένως, αν δεν υπήρχε για άλλη μια φορά η ομιλία του πρώην Πρωθυπουργού που το τελευταίο διάστημα έχει εντρυφήσει στο νέο θεατρικό είδος του αυτό-αγιογραφικού του μονόπρακτου με τακτικές παραστάσεις, να μην αναφερόταν καν ως γεγονός. Και ας αφορά την πιο ουσιαστική διαδικασία της Βουλής που η αποδοχή ή όχι του προϋπολογισμού ενέχει χαρακτήρα ψήφου εμπιστοσύνης.

Η όλη συζήτηση εξάλλου δεν αφορούσε το περιεχόμενο του προϋπολογισμού αλλά περιορίστηκε αφ ενός στη δελφινομαχία από πλευράς Πασόκ, αφ ετέρου στην αποποίηση οποιονδήποτε κυβερνητικών ευθυνών από τη ΝΔ που δεν συγκυβερνά αλλά στηρίζει, αντιπολιτεύεται αλλά και συμπολιτεύεται, έχει υπουργούς αλλά δεν είναι μέλος, και άλλα τραγελαφικά.

Κάτω από αυτό το πρίσμα η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει πετύχει μέχρι στιγμής 100% το στόχο της.  Η διακυβέρνηση της χώρας, ο συνεχιζόμενος ολισθηρός δρόμος προς τη βιοποριστική αθλιότητα, τα νέα μέτρα που θα έρθουν μιας και η οικονομική πολιτική δεν μπορεί να εφαρμοστεί με αλχημείες εξισορρόπησης συσχετισμών πολιτικού κόστους, η συνεχείς πτωχεύσεις ανθρώπων, δεν αποτελούν πλέον είδηση.

Η ζωή στη χώρα κινείται πλέον με αυτόματο πιλότο σε τρία παράλληλα σύμπαντα. Της κοινωνίας, της πολιτικής και της ειδησιογραφίας.  Κι αν για την κοινωνία τα αποτελέσματα της πολιτικής έχουν άμεσο αντίκτυπο, για την πολιτική και την ειδησιογραφία τίποτα δεν τέμνεται προς την κοινωνία.  Τα δύο κόμματα κερδίζουν χρόνο και αναλώνονται σε μια προσπάθεια να περιορίσουν τη φθορά τους , το Λαός να εκμεταλλευτεί κάθε καιροσκοπική ευκαιρία χαϊδέματος των αυτιών της κοινής γνώμης, ενώ τα κόμματα της αριστεράς να κερδίσουν ποσοστά από την αγανάκτηση με επιχειρηματολογία ανάλογα με το σε ποιο κομμάτι της εκλογικής πίτας στοχεύουν  χωρίς να χρειαστεί να υποβάλουν προτάσεις ή να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα.

Τα ΜΜΕ πάντα στο παιχνίδι της εξουσίας έχουν ταυτιστεί πλήρως με την ύστατη προσπάθεια αυτοσυντήρησης των κομμάτων.  Πλήρης ταύτιση απόψεων, έλλειψη πλουραλισμού που θα ζήλευε ακόμα και η κάποτε κραταιά ΕΡΤ την εποχή που δεν υπήρχαν ελεύθερες συχνότητες για άλλους, πλήρης αγιοποίηση του μονεταριστικού μονόδρομου που ενώ για την υπόλοιπη Ευρώπη καταλήγει σε αδιέξοδο για τη μηντιακή αντίληψη αποτελεί τη νέα μεγάλη ιδέα του έθνους που πρέπει με οποιοδήποτε κόστος να περάσει ως αναγκαία συνθήκη.

Η μη εκλεγμένη Κυβέρνηση Παπαδήμου εμφανίστηκε ως η μοναδική λύση με σκοπό την εκταμίευση της 6ης δόσης και την ολοκλήρωση της συνθήκης της 27 Οκτωβρίου. Μια συνθήκη που ήδη έχει σχεδόν ακυρωθεί μιας και η αποδοχή του περιβόητου κουρέματος –στο οποίο και ο ίδιος ο σημερινός πρωθυπουργός ήταν αντίθετος!!!- από τους ιδιώτες αποκλείεται όπως  φαίνεται να προχωρήσει.

Θα προχωρήσουν όμως όλες οι συμβάσεις που κανείς υπουργός μονοκομματικής κυβέρνησης δεν θα έβαζε την υπογραφή του υπο το φόβο της ανομίας τους. Θα προχωρήσει η περαιτέρω διάλυση των εργασιακών σχέσεων στο βωμό της ανάπτυξης που δεν θα υπάρξει. Θα προχωρήσει  η περαιτέρω η προσπάθεια χειραγώγησης της κοινής γνώμης για τα αδιέξοδα που προκαλούν οι εκλογικές και δημοκρατικές διαδικασίες. Θα προχωρήσει η ανταμοιβή της αντιπαροχής που πρόσφερε η ελληνική ακροδεξιά αυτά τα δύο χρόνια όχι μόνο με την υπουργοποίηση 4 στελεχών της που ήδη έγινε, αλλά με την ανάδειξη τους ως εκφραστές της μετριοπάθειας και της λογικής σε ένα παιχνίδι στρεβλών εντυπώσεων και περαιτέρω συντηρητικοποίησης της κοινωνίας.

Το πείραμα της Κυβέρνησης παρωδίας των 50 υπουργών και υφυπουργών , των 2 αντιπροέδρων και των 3 αρχηγών θα γραφτεί και αυτό στην ιστορία των μεγάλων λαθών με μοναδικούς χαμένους για άλλη μια φορά εμάς και την τραυματισμένη μας δημοκρατία. Αλλά πόσο ακόμα αντέχει αυτός ο τόπος από πειράματα;

Κυβέρνηση Παπαδήμου. Άλλο ένα “πετυχημένο” πείραμα…

   Η ειδησιογραφία περιέχει μια μικρή είδηση…Υπερψηφίστηκε ο προϋπολογισμός για το 2012 με 258 ψήφους.  Αναμενόμενο ασφαλώς  μετά την απόφαση στήριξης της κυβέρνησης Παπαδήμου από τα δύο «μεγάλα» κόμματα. Αναμενόμενη όμως και η θέση της είδησης στην ιεράρχηση της επικαιρότητας.  Λιγότερο σημαντική από την μη πρόκριση του ολυμπιακού και λίγο περισσότερο σημαντική από τον καιρό της επόμενης μέρας. Ενδεχομένως, αν δεν υπήρχε για άλλη μια φορά η ομιλία του πρώην Πρωθυπουργού που το τελευταίο διάστημα έχει εντρυφήσει στο νέο θεατρικό είδος του αυτό-αγιογραφικού του μονόπρακτου με τακτικές παραστάσεις, να μην αναφερόταν καν ως γεγονός. Και ας αφορά την πιο ουσιαστική διαδικασία της Βουλής που η αποδοχή ή όχι του προϋπολογισμού ενέχει χαρακτήρα ψήφου εμπιστοσύνης. Η όλη συζήτηση εξάλλου δεν αφορούσε το περιεχόμενο του προϋπολογισμού αλλά περιορίστηκε αφ ενός στη δελφινομαχία από πλευράς Πασόκ, αφ ετέρου στην αποποίηση οποιονδήποτε κυβερνητικών ευθυνών από τη ΝΔ που δεν συγκυβερνά αλλά στηρίζει, αντιπολιτεύεται αλλά και συμπολιτεύεται, έχει υπουργούς αλλά δεν είναι μέλος, και άλλα τραγελαφικά. 
   Κάτω από αυτό το πρίσμα η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει πετύχει μέχρι στιγμής 100% το στόχο της.  Η διακυβέρνηση της χώρας, ο συνεχιζόμενος ολισθηρός δρόμος προς τη βιοποριστική αθλιότητα, τα νέα μέτρα που θα έρθουν μιας και η οικονομική πολιτική δεν μπορεί να εφαρμοστεί με αλχημείες εξισορρόπησης συσχετισμών πολιτικού κόστους, οι συνεχείς πτωχεύσεις ανθρώπων, δεν αποτελούν πλέον είδηση.    
   Η ζωή στη χώρα κινείται πλέον με αυτόματο πιλότο σε τρία παράλληλα σύμπαντα. Της κοινωνίας, της πολιτικής και της ειδησιογραφίας.  Κι αν για την κοινωνία τα αποτελέσματα της πολιτικής έχουν άμεσο αντίκτυπο, για την πολιτική και την ειδησιογραφία τίποτα δεν τέμνεται προς την κοινωνία.  Τα δύο κόμματα κερδίζουν χρόνο και αναλώνονται σε μια προσπάθεια να περιορίσουν τη φθορά τους , το Λαός να εκμεταλλευτεί κάθε καιροσκοπική ευκαιρία χαϊδέματος των αυτιών της κοινής γνώμης, ενώ τα κόμματα της αριστεράς να κερδίσουν ποσοστά από την αγανάκτηση με επιχειρηματολογία ανάλογα με το σε ποιο κομμάτι της εκλογικής πίτας στοχεύουν  χωρίς να χρειαστεί να υποβάλουν προτάσεις ή να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα.
   Τα ΜΜΕ πάντα στο παιχνίδι της εξουσίας έχουν ταυτιστεί πλήρως με την ύστατη προσπάθεια αυτοσυντήρησης των κομμάτων.  Πλήρης ταύτιση απόψεων, έλλειψη πλουραλισμού που θα ζήλευε ακόμα και η κάποτε κραταιά ΕΡΤ την εποχή που δεν υπήρχαν ελεύθερες συχνότητες για άλλους, πλήρης αγιοποίηση του μονεταριστικού μονόδρομου που ενώ για την υπόλοιπη Ευρώπη καταλήγει σε αδιέξοδο για τη μηντιακή αντίληψη αποτελεί τη νέα μεγάλη ιδέα του έθνους που πρέπει με οποιοδήποτε κόστος να περάσει ως αναγκαία συνθήκη. 
   Η μη εκλεγμένη Κυβέρνηση Παπαδήμου εμφανίστηκε ως η μοναδική λύση με σκοπό την εκταμίευση της 6ης δόσης και την ολοκλήρωση της συνθήκης της 27 Οκτωβρίου. Μια συνθήκη που ήδη έχει σχεδόν ακυρωθεί μιας και η αποδοχή του περιβόητου κουρέματος –στο οποίο και ο ίδιος ο σημερινός πρωθυπουργός ήταν αντίθετος!!!- από τους ιδιώτες αποκλείεται όπως  φαίνεται να προχωρήσει.
 Θα προχωρήσουν όμως όλες οι συμβάσεις που κανείς υπουργός μονοκομματικής κυβέρνησης δεν θα έβαζε την υπογραφή του υπο το φόβο της ανομίας τους. Θα προχωρήσει η περαιτέρω διάλυση των εργασιακών σχέσεων στο βωμό της ανάπτυξης που δεν θα υπάρξει. Θα προχωρήσει περαιτέρω η προσπάθεια χειραγώγησης της κοινής γνώμης για τα αδιέξοδα που προκαλούν οι εκλογικές και δημοκρατικές διαδικασίες. Θα προχωρήσει η ανταμοιβή της αντιπαροχής που πρόσφερε η ελληνική ακροδεξιά αυτά τα δύο χρόνια όχι μόνο με την υπουργοποίηση 4 στελεχών της που ήδη έγινε, αλλά με την ανάδειξη τους ως εκφραστές της μετριοπάθειας και της λογικής σε ένα παιχνίδι στρεβλών εντυπώσεων και περαιτέρω συντηρητικοποίησης της κοινωνίας.
  Το πείραμα της Κυβέρνησης παρωδίας των 50 υπουργών και υφυπουργών , των 2 αντιπροέδρων και των 3 αρχηγών θα γραφτεί και αυτό στην ιστορία των μεγάλων λαθών με μοναδικούς χαμένους για άλλη μια φορά εμάς και την τραυματισμένη μας δημοκρατία. Αλλά πόσο ακόμα αντέχει αυτός ο τόπος από πειράματα ;

ΤΟ ΤΕΧΝΑΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ. (Εναλλακτικός τίτλος.. Ποιος δουλεύει ποιόν:)

   Εν αντιθέσει με την επηρεασμένη από τη γκρίζα  νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα των ΜΜΕ κοινή γνώμη, η χώρα όχι μόνο δεν παραπαίειαλλά επιτέλους έχουν μπει οι βάσεις και τα θεμέλια για την εγκαθίδρυση τουΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ στον ταλαιπωρημένο από ξένες παρεμβάσεις τόπο μας, αλλά και τημεταλαμπάδευση του στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Η σημερινή κυβέρνηση μεμεθοδευμένα και σταθερά βήματα όχι μόνο ανακάλυψε τον τέταρτο δρόμο προς  το σοσιαλισμό, αλλά έχει φέρει  όλη την αριστερά –και πρωτίστως το ΚΚΕ -σε έναμεγάλο αδιέξοδο, μιας και το χρονικό διάστημα που κατάφερε αναίμακτα -και χωρίςτην εφαρμογή της παραδοσιακής τροτσκιστικής αντίληψης περί  ρήξεων- να βάλει τη χώρα σε σοσιαλιστικόδρόμο, αποτελεί τη μεγαλύτερη πολιτική καινοτομία του τελευταίου αιώνα. Μέσα σεδύο μόλις χρόνια κατάφερε:
Νααπαλλάξει τους προλετάριους πολίτες της χώρας από τη μισθωτή σκλαβιά. Ήδη πάνω από200.000 προλετάριοι στον κατάπτυστο ιδιωτικό τομέα των πλουτοκρατώναπολαμβάνουν το δικαίωμα στην ελευθερία παίρνοντας μάλιστα και επίδομα της τάξηςτων 480 ευρώ.Ναεπιφέρει καίριο πλήγμα μέσω αυτής της απελευθέρωσης στην παραγωγικότητα τωνπλουτοκρατών που έντρομοι είναι έτοιμοι να απελευθερώσουν ακόμα περισσότερους.
Νααπελευθερώσει τον πυρήνα της εργατικής τάξης (οικοδόμους και αγρότες) χτυπώνταςτο πρόβλημα της εργασιακής δουλείας στη ρίζα του. Η οικοδομική δραστηριότητα καιη αγροτική παραγωγή που τόσα χρόνια αποτελούσαν το θερμοκήπιο  δημιουργίας των νεοαστών μέσω του πλουτισμούεργολάβων και μεσαζόντων που εκμεταλλεύονταν το λαϊκό μόχθο, είναι πλέον σε αποσάθρωση
Ναδιαλύσει τον αστικό ιστό των καταστηματαρχών που όχι μόνο πλούτιζαν απομυζώνταςτον εργατικό πλούτο, αλλά και εισήγαγαν στην αγορά καπιταλιστικά αγαθάαποχαύνωσης και πλαστής ευμάρειας, δίνοντας καίριο πλήγμα στον επιβαλλόμενο απόξένα κέντρα ιμπεριαλιστικό καταναλωτισμό
Ναπερικόψει προς το παρόν τις παροχές στο δημόσιο τομέα μιας και έρευνες τουΙΣΤΑΜΕ κατέδειξαν πως όχι μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι επιρρεπής στονδυτικότροπο καταναλωτισμό, αλλά αποτελούν και τον κύριο πελάτη των αιμοσταγώντραπεζιτών.
Ναεπιφέρει κοινωνική δικαιοσύνη μέσω της κρατικοποίησης της ακίνητης περιουσίας.Με τα συνεχή μέτρα επιβολής φόρου στα ακίνητα όχι μόνο χτυπάει τους έχοντες στοκαπιταλιστικό όνειρο απόκτησης κατοικίας τη στιγμή που ο λαϊκός κόσμος μοχθείγια να πληρώσει το νοίκι, αλλά και μέσω των επερχόμενων κατασχέσεων τα ακίνηταθα περιέλθουν στο κράτος.
Νααποσαθρώσει το τραπεζικό σύστημα που απομυζά τον εργατικό αποταμιευτικό μόχθοπου όχι μόνο απειλείτε με  λουκέτο, αλλάυπό την πολιτική μιας υποτιθέμενης ελεγχόμενης χρεοκοπίας να περάσει όλο τοτραπεζικό σύστημα στα χέρια του κράτους.
Ναπροστατεύσει τη νεολαία από το δηλητήριο των αντιδημοκρατικών ιδεολογιών. Μέσω τηςκατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου και με δεδομένο πως μόνο ο σοσιαλισμόςπροωθεί τη δημοκρατία, η ελληνική νεολαία δεν θα υπόκειται σε αντιδημοκρατικήπροπαγάνδα.
Ναδιώξει τους πλουτοκράτες και τις επιχειρήσεις τους στο εξωτερικό και τα γεμάταεργατικό αίμα χρήματα τους να μην λιπαίνουν την ελληνική οικονομία.
– Κατάφερεεκμεταλλευόμενη την ευκαιρία της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και τουελληνικού ρόλου σε αυτή, με το πρόσχημα της διάσωσης να ωθήσει τη δεξιά στηνυιοθέτηση προγραμματικών σοσιαλιστικών μέτρων που μόνο σε λεπτομέρειες επιφανειακούχαρακτήρα διαφέρουν από την εφαρμοθείσα πολιτική για να μην εξαφανισθεί από τονπολιτικό χάρτη. Με αποτέλεσμα, ακόμα και αν τα ξένα ιμπεριαλιστικά συμφέροντακαταφέρουν να υπνωτίσουν το προλεταριάτο και αποδοκιμάσει την κυβερνητικήπολιτική-κάτι απευκταίο αλλά όχι απίθανο , ο δρόμος προς το σοσιαλισμό ναμείνει απαράκαμπτος.
– Τέλος–αν και θα μπορούσαμε να αναφέρουμε αναρίθμητα παραδείγματα της κοσμογονικήςσοσιαλιστικής μεταρρύθμισης που συντελείτε- η Ελληνική κυβέρνηση με τον πρόεδροτης σοσιαλιστικής διεθνούς να ηγείται της  προσπάθειας, έθεσε τις βάσεις διάλυσης τουκαπιταλιστικού συστήματος σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή επικράτεια. Με μεθοδευμένεςκινήσεις όχι μόνο κατάφερε να κλονίσει το οικοδόμημα της ευρωπαϊκής ένωσης τωνπλουτοκρατών, όχι μόνο να δώσει μια γροθιά στο συντεχνιακό τραπεζικό σύστημα τηςΕυρώπης που απειλείτε με χρεοκοπία μιας και τα σοσιαλιστικά ελληνικά ομόλογα  απειλούν με τη λογική του ντόμινο ναταυτιστούν με τα αντίστοιχα τον ποπολαρικών ομολόγων των χωρών του νότου, αλλάνα καταδείξει έντεχνα μέσω της ελληνικής κρίσης πως ο καπιταλισμός είναι ένας αδύναμοςγίγαντας με πήλινα πόδια κάνοντας μια νέα Οκτωβριανή επανάσταση.
Γιατί αν δεν το πάρουμε στο καλαμπούρι δεν θατη βγάλουμε… Κι αφού μας δουλεύουν, ας τους απαντάμε με το ίδιο νόμισμα..Σωστάσύντροφε Μπένυ? 

Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα ; Είμαστε πλέον σίγουροι πως εννοούσαν το δεύτερο..

Αν θέλαμε να κάνουμε ένα παραλληλισμό της κυβερνητικής πολιτικής με το Θέατρο, το κυβερνητικό σενάριο αποτελεί μια κακογραμμένη τραγωδία χαμηλής ποιότητας κάποιου απαίδευτου τηλεοπτικού συγγραφέα. Τραγωδία ως προς την καθημερινότητα, μα κυρίως το αύριο των «ηρώων» που η προοπτική της ματαιότητας και της μιζέριας ξεπερνά τα ιστορικά παραδείγματα μιας και απουσιάζει η ελπίδα. Σε όλα τα τραγικά έργα του παρελθόντος η ελπίδα υπάρχει ανεξαρτήτως κατάληξης. Σήμερα απουσιάζει ακόμα και η προοπτική της.
Τα σκηνοθετικά στοιχεία αυτής της παράστασης μετατρέπουν το έργο από τραγικό σε φάρσα και μάλιστα κακόγουστη. Ο Πρωθυπουργός να δηλώνει περήφανος ως έλληνας της διασποράς παρομοιάζοντας τον εαυτό του με οικονομικό μετανάστη , ο υπουργός δικαιοσύνης να δηλώνει πως νιώθει συναισθηματικά δύσκολα για την πολιτική που δεν είναι Πασόκ, η πολιτική αγνόησης της Βουλής να ανάγεται σε δημοκρατική πράξη, και ο κύκλος της φαιδρότητας να μην έχει τελειωμό.
Στις Ευρωεκλογές του 2009 ο σημερινός πρωθυπουργός, αρχηγός τότε της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς, ανεβάζοντας τους τόνους απέναντι στον «καταλληλότερο» τότε πρωθυπουργό, ανέφερε τη διλημματική φράση της Ρόζας Λούξεμπουργκ, Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα. Κανείς μας όμως δεν κατάλαβε τότε πως εννοούσε το δεύτερο…

Οι πρώτες εκατό μέρες. Από τις «Μεγάλες Προσδοκίες» στον «Κακό Λύκο» .…

Οι περίφημες εκατό μέρες της νέας διακυβέρνησης -ορόσημο που τέθηκε από τον ίδιο τον πρωθυπουργό στη ΔΕΘ- μπορεί έφτασαν στο τέλος τους, αλλά σε επίπεδο πολιτικής και αποφάσεων βρισκόμαστε μάλλον ακόμα στην πρώτη μέρα..Το μόνο που τελείωσε είναι μάλλον οι προσδοκίες μας όχι για κάτι καλύτερο – τέτοιες δεν έχει πλέον ούτε το κομματικό ποσοστό που πιστεύει ακόμα πως το κυβερνών κόμμα είναι σοσιαλιστικό- αλλά τουλάχιστον για κάποια μέτρα που θα συγκρουστούν με την χρόνια κρατική μας παθογένεια. Όλο αυτό το διάστημα η κυβέρνηση πρώτα εξαγγέλλει, κατόπιν -υπό την πίεση των αντιδράσεων και κυρίως των εσωκομματικών ισορροπιών και διαφωνιών που δυστυχώς εμφανίστηκαν πάρα πολύ νωρίς – αναμορφώνει, και τελικά αναστέλλει. Ουσιαστικά όμως δεν πράττει. Και όταν έπραξε, θύμισε με τις νυχτερινές τροπολογίες το παρελθόν που ήρθε για να ανατρέψει και να αντικαταστήσει. Ο επικοινωνιακός καταιγισμός για την κατάσταση της οικονομίας και την ανάγκη άμεσων μέτρων, μπορεί να κατάφερε να καταστήσει σε όλους μας σαφές το αυταπόδεικτο της υπερχρεωμένης μας πραγματικότητας δεν αποτελεί πολιτική πράξη αλλά προετοιμασία. Παράλληλα, η στοχοποίηση των «κακών» Βρυξελλών και των «κερδοσκόπων» πιστωτών μας, το μόνο που έχει σαν αποτέλεσμα είναι την παραλλαγή του παραμυθιού μας από τις “Μεγάλες Προσδοκίες” σε αυτό του “Κακού Λύκου» . Δυστυχώς, η κατάσταση δεν μας επιτρέπει πια να ζούμε με παραμύθια όπως κάνουμε τόσα χρόνια. Δεν είμαστε μόνο στα πρόθυρα μιας χρεοκοπημένης οικονομίας αλλά ζούμε ήδη τα αποτελέσματα ενός χρεωκοπημένου «κράτους» και μιας «ωχαδελφικής» κοινωνίας. Κανείς δεν αμφισβητεί τη δυσκολία και την πραγματικότητα. Αν όμως η κυβέρνηση συνεχίσει να εξαγγέλλει χωρίς πράξεις, αν δεν αγνοήσει το κομματικό κόστος και εξακολουθήσει να παγιδεύεται σε εσωκομματικές ισορροπίες, αν δε συγκρουστεί με κατεστημένες τακτικές, αν περιορίσει την οικονομική πολιτική σε φόρους χωρίς ανάπτυξη και διαρθρωτικές αλλαγές στον τρόπο αντίληψης των χρημάτων του δημοσίου, και κυρίως αν δεν απεμπλακεί από το χρόνιο ελληνικό πρόβλημα της ταύτισης του κράτους με το εκάστοτε κόμμα, τότε η ανοχή που ακόμα υπάρχει θα εξαφανιστεί χωρίς κανείς «επικοινωνιολόγος» να καταλάβει. Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια χαμένου χρόνου και η κυβέρνηση έχει ήδη αργήσει εκατό μέρες…

Ενας μήνας νέας κυβέρνησης. Το τοπίο όμως είναι γκρίζο…

Βρισκόμαστε ήδη ένα μήνα μετά την ανάληψη της εξουσίας από τη νέα κυβέρνηση. Ασφαλώς και είναι πάρα πολύ νωρίς για να εξάγουμε συμπεράσματα. Μέσα σε αυτό το μήνα όμως – που τα περισσότερα media χαρακτηρίζουν ως «μέλιτος»-, ακόμα και οι υπερβολικά αισιόδοξοι θα πρέπει να κατάλαβαν για άλλη μια φορά πως οι μεγάλες προσδοκίες ανήκουν μόνο στα προεκλογικά παραμύθια και τελειώνουν την ώρα της ανάληψης των ευθυνών. Ακούσαμε για άλλη μια φορά το ότι η οικονομική κατάσταση είναι πολύ χειρότερη από εκείνη που υπολογιζόταν, και θυμηθήκαμε τον τέως υπουργό οικονομίας κ. Αλογοσκούφη που έκανε την περιβόητη και τόσο επιζήμια απογραφή για να διαπιστώσει το πρόβλημα της τότε οικονομικής κατάστασης. Και αυτός μας έλεγε πως είχε πέσει έξω στο τι υπολόγιζε και τι παρέλαβε. Και ασφαλώς, για άλλη μια φορά το πρόβλημα θα αντιμετωπισθεί με έκτακτες εισφορές που έχουν πάντα μακροχρόνιους ορίζοντες αλλά «έκτακτους», με την για άλλη μια φορά αλλαγή της φορολογικής-φοροεισπρακτικής πολιτικής και βεβαίως με τη συνήθη αύξηση της έμμεσης φορολογίας σε ποτά, τσιγάρα και καύσιμα που ήδη ανακοινώθηκε. Είδαμε για άλλη μια φορά ένα κράτος να μην έχει συνέχεια αλλά η πολιτική του να αλλάζει άρδην με την κομματική αλλαγή εξουσίας. Είτε λέγετε απόσυρση, είτε επαναδιαπραγμάτευση διακρατικών συμφωνιών, για άλλη μια φορά αποδεικνύεται η τριτοκοσμική μας αντίληψη και πορεία. Γιατί πως είναι δυνατόν να ζητάς επενδύσεις, όταν αποδεικνύεις κάθε φορά την αφερεγγυότητα σου ως κράτος. Ποίος θα δεχτεί να επενδύσει σε μια χώρα που αφ’ ενός αναιρεί την ίδια της την κρατική υπόσταση και αφ ετέρου δεν έχει σταθερό φορολογικό σύστημα. Οι ομοιότητες όμως με την παρελθούσα κυβέρνηση δεν σταματούν εδώ. Και οι δύο ξεκίνησαν χωρίς αντιπολίτευση, και οι δύο ποντάροντας στην επικοινωνία και την media-κη ασυλία, και οι δύο έχοντας να συγκριθούν με την κατάρρευση των προκατόχων τους. Ας ελπίσουμε πως η πορεία δεν θα είναι η ίδια. Και ας ελπίσουμε πως το τοπίο θα αλλάξει. Όχι πως έχουμε μεγάλες προσδοκίες. Απλά το τοπίο να μη γίνει μαύρο. Γιατί δυστυχώς είναι ήδη γκρίζο…