Ο Αιγιαλός στο Βωμό της «Ανάπτυξης». Όταν η εισπρακτική αντίληψη θεωρεί το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής πολυτέλεια…

   Σύμφωνα με την ΑΥΓΗ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 21.10.2012  την προηγούμενη εβδομάδα στη συζήτηση  με τη διαδικασία του «επείγοντος» στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής, «Εισάγεται πρωταρχικά η νέα γενική κατηγορία χρήσεων σε εκτός σχεδίου περιοχές και σε μικρούς οικισμούς υπό τον τίτλο «Παραθεριστικό – Τουριστικό Χωριό». Εδώ εκτός από κατοικίες συμπεριλαμβάνεται για πρώτη φορά ένα σύμπαν χρήσεων: Χώροι συνάθροισης κοινού μιας καταπληκτικής γκάμας σε συνδυασμό με spa, χώρους εστίασης, αναψυχής και εμπορίου, νοσοκομεία, γήπεδα γκολφ, αθλητικά γήπεδα, εκκλησίες, μαρίνες (που είτε κατασκευάζονται, ακόμα κι αν απέχουν μόλις 1 χμ από υπάρχουσες, είτε οι μπορούν ν’ απαλλοτριωθούν!). Προβλέπεται η παραχώρηση, για αποκλειστική χρήση, αιγιαλού για 99 χρόνια, χωρίς δικαίωμα πρόσβασης των πολιτών, εφόσον αυτό «συμπεριλαμβάνεται στη σύμβαση». Επιτρέπεται για πρώτη φορά η επέκταση του αιγιαλού μέσω προσχώσεων και η αναδόμηση της ακτογραμμής της σχετικής περιοχής (!). Ανάλογες ρυθμίσεις ισχύουν για πρώτη φορά και για όχθες και παρόχθιες ζώνες λιμνών και ποταμών. Εισάγεται το δικαίωμα της «επιφάνειας» με δικαιώματα πλήρους κυριότητας, αλλά με φορολογία επικαρπίας!»

   Μια είδηση που θα περάσει στα ψιλά μιας και η κρισιμότητα της εκταμίευσης και της εμπλοκής με τα εργασιακά αποτελούν την κορωνίδα των ειδήσεων. Ο ισχύον νόμος εξάλλου 2971/2001«Αιγιαλός, παραλία και άλλες διατάξεις» (ΦΕΚ 285Α), σύμφωνα με τον οποίο «ο αιγιαλός και η παραλία είναι πράγματα κοινόχρηστα και ανήκουν κατά κυριότητα στο Δημόσιο, το οποίο τα προστατεύει και τα διαχειρίζεται. Η προστασία του οικοσυστήματος των ζωνών αυτών είναι ευθύνη του Κράτους, ο κύριος δε προορισμός τους είναι η ελεύθερη και ακώλυτη πρόσβαση προς αυτές» ουσιαστικά στην πράξη και κυρίως στη συνείδηση των πολιτών έχει πάψει να ισχύει μιας και έχουμε «αποδεχτεί» την εκμετάλλευση του είτε αφορά πλαζ, είτε αφορά εστιατόρια και κέντρα διασκέδασης, είτε αφορά ξενοδοχειακές μονάδες και αυθαίρετες μεν, περιφραγμένες κατοικίες με πλήρη καταπάτηση του αιγιαλού δε.
   Για όσους ζούμε στην Αθήνα το παράκτιο μέτωπο από το Φάληρο έως το Σούνιο μήκους 50 περίπου χλμ. είναι ουσιαστικά μη προσβάσιμο για τους πολίτες χωρίς αντίτιμο στα σημεία και τις εκτάσεις που η μορφολογία του το επιτρέπει. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στις περισσότερες περιοχές της χώρας όπου υπάρχει κοντά αστικός πυρήνας.  Με το πρόσχημα της τουριστικής ανάπτυξης αλλά κυρίως με τις πλάτες του εκάστοτε δήμαρχου, νομάρχη (περιφερειάρχη πλέον) ή βουλευτή, οι καταπατήσεις έγιναν καθεστώς μιας και ποτέ δεν πάρθηκαν μέτρα για την τήρηση του νόμου.  Πλάτες που κάναμε και οι ίδιοι οι πολίτες μιας και θεωρούσαμε τον εαυτό μας περισσότερο «πελάτη» των καταλυμάτων ή κέντρων παρά πολίτη με περιβαλλοντολογική ευαισθησία… Εξάλλου ως ποιότητα ζωής είχαμε αναγάγει το κοσμικό φαίνεσθε της μικρής μας μπουρζουαζίας και όχι την ποιότητα του φυσικού πλούτου.   Μόνο αν έχτιζε στον αιγιαλό κάποιος μπροστά από το εξοχικό ή το σπίτι μας ερχόταν ξαφνικά η χαμένη μας ευαισθητοποίηση. Τότε όμως ήμασταν πολύ μόνοι και αδύναμοι μπροστά στον καταπατητή που θα είχε ούτως ή άλλως εξασφαλίσει την «άδεια». 
   Πλέον το όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Ο αιγιαλός μπορεί πλέον νόμιμα να ιδιωτικοποιηθεί και να καταπατηθεί χωρίς νομικό κώλυμα. Η ανάπτυξη δεν χρειάζεται εμπόδια και οι Μαρίνες, οι μεγάλες ξενοδοχειακές επενδύσεις, τα ξένα κεφάλαια που κάνουν ουρά και οι χιλιάδες θέσεις εργασίας δεν μπορούν να εμποδιστούν από μικροπρεπείς και κακομοίρικες αντιλήψεις περί προστασίας του περιβάλλοντος. Ακόμα και αν ποτέ δεν έρθουν και απλά προσφέρουν στους ήδη καταπατητές την έξοδο από το φόβο της ανομίας εμείς θα έχουμε κάνει το καθήκον μας ως κράτος που σέβεται το αναπτυξιακό περιβάλλον. Το ζήτημα είναι να εισπράξουμε με οποιοδήποτε τίμημα και δεν έχουμε την πολυτέλεια για επιμέρους προεκτάσεις.  Η οικολογία αποτελεί πολυτέλεια σε καιρό ευμάρειας, πόσο μάλλον σε καιρό κρίσης. Εξάλλου ποτέ δεν μας απασχόλησε παιδευτικά, ποτέ δεν μπήκε ως προτεραιότητα στο παιδαγωγικό μας σύστημα.  Καταργώντας τον αιγιαλό τα παιδία μας θα έχουν την ευτυχία να γίνουν υπάλληλοι πλάι στο κύμα και όχι τη δυστυχία να παίξουν ελεύθερα στη θάλασσα μιας μη περιφραγμένης ή μή μπαζωμένης παραλίας ενώ οι πιθανές επιπτώσεις στο περιβάλλον δεν πρέπει να μας απασχολούν.. Σε λίγο εκπληρώνεται η προφητεία των Μάγιας….
Advertisements

Περι Οικολογίας…

Το αποτέλεσμα των τελευταίων ευρωεκλογών έφερε στην πολιτική ατζέντα όλων των κομμάτων δύο «νέα» ζητήματα. Το ζήτημα της ποσόστωσης στην μεταναστευτική πολιτική, και της οικολογίας. Τα ζητήματα αυτά ασφαλώς δεν προέκυψαν λόγω ανησυχίας και προβληματισμού για την αυτό καθ αυτό ύπαρξης των προβλημάτων, μιας και ούτε καινούργια είναι, ούτε ψηλά στην πολιτική ατζέντα μέχρι τότε. Απλά το εκλογικό ποσοστό του ΛΑΟΣ και των Οικολόγων Πράσινων στις ευρωεκλογές «φανέρωσε» μια δεξαμενή ψήφων προς άγραν. Κι αν για το ζήτημα της μετανάστευσης τα δύο μεγάλα κόμματα εμμέσως πλην σαφώς υιοθέτησαν την επόμενη κιόλας μέρα πλήρως τη γραμμή Καρατζαφέρη (με ότι αυτό συνεπάγετε..) , το καθόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό των οικολόγων πράσινων, έφερε στη σημερινή προεκλογική ατζέντα το ζήτημα της οικολογίας. Η ΝΔ αυτόπροσδιορίζεται ως η κυβέρνηση των οικολογικών ευαισθησιών περιγράφοντας μέτρα που έλαβε όπως λ.χ. η απόσυρση των κλιματιστικών… Βέβαια η οικολογική καταστροφή από τις πυρκαγιές λόγω ανυπαρξίας μέτρων, η συνέχιση του θεσμού των παράνομων χωματερών, τα «στραβά μάτια» στην ύπαρξη χωρίς άδεια λατομείων, η οικιστική ασυδοσία που συνεχίστηκε στις μέρες της και γενικά η πλήρης απουσία περιβαλλοντολογικής πολιτικής αποτελούσαν μάλλον δευτερεύοντος σημασίας ζητήματα. Το ΠΑΣΟΚ προαναγγείλει πράσινη ανάπτυξη και οικονομία. Μόνο που οι ίδιοι άνθρωποι είναι εκείνοι που στο βωμό της σύγχρονης «Μεγάλης Ιδέας», τις Ολυμπιάδας του 2004, διέπραξαν τα μεγαλύτερα εγκλήματα εις βάρος του περιβάλλοντος. Κληροδοτώντας μας πέρα ασφαλώς από τα ολυμπιακά χρέη, μια ακόμα πιο μπαζωμένη, τσιμεντένια και επιβαρημένη πρωτεύουσα. Και αν τα οικονομικά εγκλήματα παραγράφονται, το περιβάλλον δεν παραγράφει ούτε ξεχνάει. Ο ΣΥΡΙΖΑ στην προσπάθεια του να καλύψει την ανυπαρξία δομημένης πολιτικής θέσης μέσα από το συνονθύλευμα των τάσεων και αρχηγών του, έχει αναγάγει την οικολογία ως κύρια –ειδικότερα μέσω των τηλεοπτικών του σποτ- προεκλογική του θέση. Μόνο που μέχρι πρόσφατα πέρα από το πρόθεμα στο όνομα του συνασπισμού( των κινημάτων και της οικολογίας..), το οικολογικό ζήτημα δεν ήταν το χαρακτηριστικό της πολιτικής του πλατφόρμας. Απλά αφ’ ενός το τίμημα της εσωστρέφειας και των τραγικών επιλογών και αφ’ ετέρου η ανάγκη ψήφων για την ύπαρξη του οδηγεί στην υιοθέτηση των «ακίνδυνων» αλλά και προσοδοφόρων εκλογικά, θέσεων οικολογικών θεμάτων ως πρωτεύοντα. Το ΚΚΕ δεν θεωρεί πρωτεύων το ζήτημα του περιβάλλοντος. Δε λαϊκίζει με αυτό. Μόνο που σήμερα η «πάλη για το περιβάλλον είναι πολύ σημαντικότερη από την πάλη των τάξεων.. Το ΛΑΟΣ έλυσε τις οικολογικές του ανησυχίες εντάσσοντας το γραφικό τηλε-οικολόγο κ. Παπανικόλα στα ψηφοδέλτια του.. Τέλος, οι Οικολόγοι Πράσινοι που πιστώνονται λόγω της παρουσίας τους την ύπαρξη του περιβαλλοντολογικού ζητήματος στην προεκλογική ατζέντα, αποτελούν ίσως το μοναδικό κόμμα σήμερα που “δικαιούται” να μιλά για οικολογικό πρόγραμμα αφού η ένταξη της οικολογίας στην πολιτική αποτελεί και το λόγο ύπαρξης τους. Η όλη μέχρι τώρα όμως παρουσία τους παραπέμπει περισσότερο σε οργάνωση ή κίνημα, παρά σε κόμμα. Για να κερδίσει όμως την ένταξη του στο πολιτικό σύστημα όχι ως αποδέκτης ψήφου διαμαρτυρίας αλλά ως πολυσυλλεκτικό κόμμα θέσεων χρειάζεται μια πιο σαφή, πιο σφαιρική και πιο δομημένη πολιτική πλατφόρμα. Γιατί η παρουσία ενός κόμματος στη βουλή δεν μπορεί να στηρίζετε στη μονομέρεια ενός προνομιακού ζητήματος, αλλά καλείτε να ψηφίσει, να νομοθετήσει και να εκφραστεί και πάνω σε θέματα εκτός της βασικής του «διεκδίκησης». Διαφορετικά η παρουσία τους θα περιοριστεί στην “βαφτισμένη” από τα media ψήφο διαμαρτυρίας των ευρωεκλογών. Και παρ ότι το περιβάλλον σήμερα δεν είναι ζήτημα ψήφου διαμαρτυρίας αλλά αποτελεί το αμεσότερο ίσως θέμα που πρέπει να λύσουμε, θα συνθλιβούν ανάμεσα στα ιστορικά κόμματα που ήδη ερίζουν για την “πελατεία” τους..
ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ

Αθήνα Στείλε το άρθρο με emailΤύπωσε το άρθρο
Σε θερμική βόμβα έχει μετατραπεί η Αθήνα, καθώς ο τρόπος δόμησης και τα υλικά από τα οποία είναι κατασκευασμένη η πρωτεύουσα εκτοξεύουν τη θερμοκρασία μέχρι και 12 βαθμούς ψηλότερα σε σύγκριση με τις περιαστικές περιοχές ή παράκτιες περιοχές του Νομού Αττικής.Σύμφωνα με την πολυδιάστατη έρευνα Thermopolis 2009 που δημοσιεύουν «Τα Νέα», αποδεικνύεται ότι διάφορα είδη μικροσωματιδίων ρύπων που κατακλύζουν τον ουρανό της πρωτεύουσας επιδρούν ως θερμοκηπικά αέρια, καθώς δεν αφήνουν να διαφύγει προς τα πάνω η θερμότητα που απελευθερώνει η πόλη. Σχεδόν ένα μήνα πριν, στις 22 Ιουλίου, κι ενώ η έρευνα βρισκόταν σε εξέλιξη, μία από τις θερμικές κάμερες που έστρεψαν προς τον Παρθενώνα Έλληνες και ξένοι επιστήμονες έδειξε ότι η θερμοκρασία των μαρμάρων της Ακρόπολης έφτανε και ξεπερνούσε και τους 54 βαθμούς Κελσίου.Η άσφαλτος της Πατησίων θύμιζε καυτή πίσσα, με τη θερμοκρασία να αγγίζει τους 66 βαθμούς Κελσίου, ενώ η λίμνη του Μαραθώνα θύμιζε πισίνα, καθώς έφτανε τους 26 βαθμούς. 

Πηγή in.gr

Τα σχόλια είναι περιτά…..

28/8/2009 Δήλωση του Υπουργού Δικαιοσύνης κ. Νίκου Δενδια
«Η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να προστατεύσει τις καμένες περιοχές. Το υπουργείο Δικαιοσύνης εδώ και πολύ καιρό, σε συνεργασία με την ηγεσία της Δικαιοσύνης και την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου έχει αποφασίσει την αναβάθμιση του Εισαγγελέα Περιβάλλοντος.» Αυτή την στιγμή, όπως ξέρετε, ο Εισαγγελέας Περιβάλλοντος είναι ένας Εισαγγελέας Πρωτοδικών στο Πρωτοδικείο της Αθήνας. Αυτό που πρόκειται να γίνει είναι να οριστεί Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου ως Εισαγγελέας Περιβάλλοντος συνεπικουρούμενος από Εισαγγελέα Εφετών ώστε να μπορέσουμε να προστατεύσουμε αποτελεσματικά το περιβάλλον τόσο στην Αττική όσο και σε ολόκληρη την χώρα. Νομίζω ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε με σκληρότητα, θα μου επιτρέψετε να τονίσω την λέξη ‘με σκληρότητα’ τα εγκλήματα κατά του περιβάλλοντος στην Αττική και σε ολόκληρη την χώρα».

Με αυτόν τον τρόπο το πρόβλημα των πυρκαγιών θα χτυπηθεί στη ρίζα του…. Εχοντας λύσει  όλα τα προβλήματα πρόληψης, προστασίας, και αποτελεσματικής παρέμβασης…Οπως ασφαλώς και των αυθαιρετων κτισμάτων… Τελικά μόνο η Συνταγματάρχης βροχή μας σώζει παραφράζοντας την ιστορική φράση ενός μεγάλου πολιτικου… ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ