Μεταναστευτικό και Πανεπιστημιακό άσυλο. Όταν η γελοιότητα παραχαράσσει τη δημοκρατία.

    Αν υπάρχει μια λέξη που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει όλα αυτά που συνέβησαν τις τελευταίες μέρες γύρω από το μοναδικής πρωτοτυπίας ζήτημα που καταφέρνει και συγχέει το μεταναστευτικό με το πανεπιστημιακό άσυλο, αυτή δεν είναι άλλη από τη γελοιότητα.. Δυο ζητήματα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους που η ελληνική γελοιότητα μικροπολιτικών τακτικών, πολιτικών ενοχών, και μηντιακής φαυλότητας κατάφεραν να ταυτίσουν και να αναγάγουν αυτή την ταύτιση, όχι φυσικά ως ουσία μιας και δεν συγχέονται, αλλά ως θέμα των ημερών.
    Το μεταναστευτικό αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας –που περιλαμβάνει ΚΑΙ τους μετανάστες μιας και οι κοινωνίες δεν χωρίζονται σε ντόπιους και μη- εδώ αρκετά χρόνια. Πρόβλημα που λόγω απουσίας πολιτικών αντιμετώπισης και ενσωμάτωσης, στρουθοκαμηλίζουμε διογκώνοντας το. Το πανεπιστημιακό άσυλο ΔΕΝ αποτελεί ζήτημα η ύπαρξη του μιας και είναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΗ, αλλά η ερμηνεία του.
    Είδαμε αυτές τις μέρες για άλλη μια φορά τις γνωστές αυτόκλητες ομάδες εναντίωσης ή υπεράσπισης που δεν έχουν κανένα πρόβλημα στο να συγχέουν το οποιοδήποτε ζήτημα στο βωμό της αρρωστημένης διχαστικής «αλήθειας» τους. Τις ομάδες της άκρας δεξιάς που έχουν αναγάγει την παρουσία των μεταναστών ως τη μεγαλύτερη απειλή του «έθνους», της κοινωνίας, της ζωής στο «οικόπεδο» που ανήκει αποκλειστικά στους γηγενείς Ελληναράδες και που βλέπει  το πανεπιστημιακό άσυλο ως γκέτο «ανθελληνικών» αναρχοαριστερών ομάδων που υπονομεύει την «πατρίδα». Είδαμε το συνονθύλευμα ομάδων που πέρα από το ότι έχουν καπηλευθεί το όνομα της αριστεράς και του θεωρητικού αναρχισμού δρουν αυτόκλητα ως «προστάτες» σε οποιονδήποτε αλλοδαπό, ανεξαρτήτως του αν είναι κατατρεγμένος ή εγκληματίας, και θεωρούν το πανεπιστημιακό άσυλο ως το θεσμό  που μπορούν να ανθίσουν μόνο οι θεωρίες που  ασπάζονται ή υιοθετούν, με μια φασιστική νοοτροπία βίας και απαγόρευσης που υποτίθεται πως αντιμάχονται.
    Κοντά σε αυτούς,  τα μικροκομματικά συμφέροντα, οι αγκυλώσεις των πολιτικών μας ταγών του μέσου όρου, και τα media που χαλιναγωγούν τις νέες «εθνικές» συνειδήσεις.  Κροκοδείλια δάκρυα για τους απελπισμένους ενώ δεν έκαναν τίποτα για αυτούς ως όφειλαν όχι μόνο σε πολιτικό αλλά ούτε καν σε ανθρωπιστικό επίπεδο, και που η κατάσταση των μεταναστών δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια πρόταση συμπάθειας στα χείλη τους στα τηλεοπτικά δελτία. Χάϊδεμα στα αυτιά των πολυπληθών πλέον κοινωνικών ομάδων που η παρουσία των υπεράριθμων μεταναστών και η «τοποθέτηση» τους σε γκετοποιημένες περιοχές όχι μόνο έχει δημιουργήσει προβλήματα στην καθημερινότητα τους αλλά και ζουν μέσα σε καθεστώς φόβου, εγκλήματος και ανομίας. Θύματα και οι δύο απουσίας πολιτικής, μέτρων και νόμων που επιχειρεί να ταυτίσει στην κοινή γνώμη τις έννοιες μετανάστης και παραβατικότητα ενώ η εφαρμογή του νόμου είναι αυτονόητο αγαθό για όλους τους κατοίκους ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ΦΥΛΗΣ, και η παρανομία και η εγκληματικότητα ΔΕΝ έχει διαχωρισμούς σε γηγενή και μη.   
   Και φυσικά το πανεπιστημιακό άσυλο που δεν αντιμετώπισαν ποτέ ως θεσμό διακίνησης ιδεών, απόψεων και ελευθερίας αλλά σαν μια «καυτή πατάτα» στα χέρια τους με  μετατόπιση ευθυνών ανάμεσα σε πανεπιστημιακούς, υπουργεία, εισαγγελείς και αστυνομία. Όχι γιατί δεν μπορούσαν ή δεν μπορούν να εφαρμόσουν το νόμο ή να δώσουν την πραγματική διάσταση του ασύλου, αλλά γιατί γνωρίζουν και οι ίδιοι όπως και όλοι μας πως το επίπεδο της δημοκρατίας, της ισότητας και της ελευθερίας μας δεν έχει σχέση με αυτό που διατυμπανίζουμε.  Δεν είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο, δεν έχουμε όλοι τα ίδια δικαιώματα, δεν μαθαίνουμε τι πραγματικά συμβαίνει, δεν συναποφασίζουμε και κυρίως παρακολουθούμε ένα κράτος που τόσο οι λειτουργοί του όσο και το ίδιο θεσμικά παρανομεί και αυθαιρετεί καταλύοντας την  έννοια της δημοκρατίας.
Κι αν ο θεσμός του ασύλου για εμάς είναι απολύτως αναγκαίος και στις μέρες που ζούμε γίνεται ακόμα αναγκαιότερος, για τους διαχειριστές της εξουσίας ο περιορισμός του και η συζήτηση γύρω από αυτό με όρους εγκληματολογίας αποτελεί άλλη μια δικλείδα ασφαλείας  διατήρησης μιας δημοκρατίας που ΕΣΚΕΜΕΝΑ ποτέ δεν προήγαγαν.
    Οι 3οο μετανάστες δεν είχαν θέση στο πανεπιστήμιο. Το άσυλο δεν αφορά καμία κοινωνική ομάδα που θέλει να διεκδικήσει τα δίκαια ή άδικα αιτήματα του.  Ο θεσμός του ασύλου δεν μπορεί να θυσιάζεται στο βωμό της μικροπολιτικής ούτε να αποτελεί μέρος διαπραγματεύσεων. Οι μετανάστες, θύματα που πίστεψαν αυτούς που τους παρότρυναν επενδύοντας στο αδιέξοδο τους για να προβάλλουν τη δική τους κοσμοαντίληψη της επένδυσης στο χάος, θύματα που νόμιζαν ότι ακουστούν και θα αντιμετωπιστούν ως άνθρωποι, θα συνεχίσουν να ζουν στην αθλιότητα. Και το κράτος θα συνεχίσει να τους αγνοεί. Ενδεχομένως και να τους «εκδικηθεί» όταν πάψουν να αποτελούν είδηση.  Η συζήτηση για το μεταναστευτικό θα συνεχίσει να αποτελείτε από κραυγές μίσους. Στα γεγονότα της νομικής όμως θα επενδυθεί η περαιτέρω συντηρητικοποίηση των αντανακλαστικών μιας κοινωνίας που παραπαίει και θα ανοίξει ως «επιτακτική» η συζήτηση της αναγκαιότητας  του θεσμού του ασύλου με απώτερο στόχο την κατάργηση του.  Και μέσω της γελοιότητας η λειψή μας Δημοκρατία θα έχει παραχαραχτεί ακόμα περισσότερο.
Advertisements

Γκετοποίηση περιοχών και «καθεστώς» Αγίου Παντελεήμονα. Το είδωλο του καθρέφτη μιας κοινωνίας που παραμορφώνεται

Τις απόψεις μου για το θέμα των μεταναστών τις έχω αναπτύξει στο παρελθόν στην  ανάρτηση Μεταναστευτικό ζήτημα και Άκρα Δεξιά.  Μόνο που τα όσα συμβαίνουν σε καθημερινή βάση στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα δεν αποτελούν πεδίο φιλολογικής συζήτησης και ανάπτυξης απόψεων αλλά ντροπής.
   Το Σάββατο το βράδυ   «αγανακτισμένοι κάτοικοι»  σύμφωνα με το mediako όρο επιτέθηκαν σε τζαμί εγκλωβίζοντας πέντε ανθρώπους για μιάμιση ώρα. Ένα ακόμα περιστατικό βίας που ασφαλώς δεν αποτελεί είδηση στην ζωή της πόλης αλλά μέρος της καθημερινότητας σε μια περιοχή που επιλέγεται πλέον συμβολικά να χαρακτηρίζει τη βαρβαρότητα μας και την αρρώστια της ψυχής μας.  
   Μια περιοχή που ο ρατσισμός μπορεί να ανθίσει και να δράσει εγκληματικά χωρίς να υπόκειται σε νόμους, που η συντεταγμένη πολιτεία με την εκκωφαντική και προφανώς εσκεμμένη απουσία της μπορεί να περνά το μήνυμα του εθνικιστικού της υπόβαθρου και της ξενοφοβίας της, μια περιοχή «τρύπα» στον χάρτη που έχει μεταβληθεί στο επίσημο προτεκτοράτο της Χρυσής Αυγής. Ένας «πιλότος» της μελλοντικής  γκετοποίησης πολλών περιοχών της Αθήνας  που για να γίνει «κοινωνικά αποδεκτή» χρειάζεται αίμα και «αγανακτισμένους πολίτες», και που θα αποτελέσει -όταν τα πράγματα φτάσουν στο σημείο που περιμένουν- το επίκεντρο μιας στρεβλής μεταναστευτικής συζήτησης.
    Μέχρι να συμβεί αυτό θα μπορούν εύκολα οι «προστάτες» της περιοχής να εξωτερικεύουν τη βία της  αρρωστημένης «πολιτικής» που πρεσβεύουν, να δίνουν ραντεβού χουλιγκανικού τύπου με ανεγκέφαλους αυτοαποκαλούμενους «αριστεριστές», να αποτελούν το νόμο και την τάξη, να καθορίζουν τις ζωές των κατοίκων ελλήνων και μη σε ένα καθεστώς ντροπής για μια χώρα που θέλει να λέει πως σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.
    Τα όσα συμβαίνουν σήμερα στον Άγιο Παντελεήμονα αποτελούν το είδωλο στον καθρέφτη μιας κοινωνίας που παραμορφώνεται και που θα έπρεπε μαζί με το περιβάλλον να αποτελούν το πρώτο θέμα στην ατζέντα των επερχόμενων εκλογών. Εκτός  βέβαια εάν  έχουμε αποδεχτεί την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια ως υποπροϊόντα των σκουπιδιών μας….

Ενας δεκαπενταχρονος στον «πολιτισμο» μας

Οι «πολιτισμένοι» βομβαρδίζουν τη χώρα σου για να σε γλιτώσουν απο τους “απολίτιστους” συμπατριώτες σου που έχουν εκπαιδευσει και οπλίσει. Προσπαθείς να ξεφύγεις απο την πείνα, τα τυφλα χτυπήματα, τις “πολιτισμένες” και “απολίτιστες” βόμβες. Καταλήγεις –ποιός ξέρει πως και μετα απο τί-σε μια απο τις “πολιτισμένες” χώρες, απο αυτές που συμμετείχαν και συμμετέχουν στο χαος της χώρας σου. Ψαχνεις για ζήσεις τα “σκουπίδια” του πολιτισμού της, και ξαφνικα, μια “πολιτισμένη” βόμβα “πολιτισμένων” ψευτοεπαναστατών του κώλου, σου διαμελίζει το σώμα του δεκαπενταχρονου παιδιού σου που νόμιζες οτι έχεις σώσει απο τον κίνδυνο της βόμβας στην πατρίδα σου. Υπολόγισες όμως χωρίς τον “πολιτισμό” μας που μπορεί να διαμελίσει τα παντα. Το σώμα, την ψυχή, το νόημα της ζωής σου, της ζωής μας ,το σήμερα και το αύριο.Να τον χαιρόμαστε..

Μεταναστευτικό ζήτημα και Άκρα Δεξιά.

Το τελευταίο διάστημα και με αφορμή το νομοσχέδιο για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας από τους μετανάστες, έχει ανοίξει η συζήτηση για το γενικότερο μεταναστευτικό ζήτημα στη χώρα μας. Την ατζέντα των θεμάτων για λογαριασμό της κοινωνίας έχει ανοίξει η άκρα δεξιά κάτι όχι παράλογο αν σκεφτούμε πως, αφ ενός ιστορικά και σε όλη την Ευρώπη αυτή είναι που εκμεταλλεύεται τα φοβικά σύνδρομα των κοινωνιών, και αφ ετέρου πως τα media είναι πάντα πρόθυμα να φιλοξενήσουν απόψεις για το έθνος..Ακόμα και έτσι η συζήτηση θα ήταν πολύ χρήσιμη αν στηριζόταν σε πραγματικά δεδομένα.
Δυστυχώς όμως, και αυτό αποτελεί τεράστιο κίνδυνο, τα δεδομένα που μπαίνουν στο «τραπέζι» πέρα από αποπροσανατολιστικά είναι και εντελώς λανθασμένα. Συζητάμε για την αφομοίωση ως την ένταξη των μεταναστών στα δικά μας δεδομένα, χαρακτηριστικά και τρόπου ζωής, ενώ αφομοίωση σημαίνει η συμβίωση ανθρώπων με διάφορα χαρακτηριστικά σε μια κοινωνία που δεν είναι στατική αλλά αέναη, και στηρίζετε στο σεβασμό της διαφορετικότητας και του νόμου. Συζητάμε με όρους θρησκευτικούς, όταν η θρησκεία αποτελεί απαράβατο προσωπικό δεδομένο. Συζητάμε για την ασφάλεια συγχέοντας την εγκληματικότητα με τη μετανάστευση ενώ αποτελεί ζήτημα της δικής μας αδυναμίας αστυνόμευσης και πάταξης του εγκλήματος. Οι παράνομες πράξεις αποτελούν αδίκημα ανεξαρτήτως προέλευσης του δράστη και οι ποινές δε διαχωρίζουν φυλή, χρώμα ή θρησκεία. Συζητάμε με όρους χρόνιων κοινωνικών προβλημάτων της χώρας μας που υπάρχουν λόγω της ανυπαρξίας των κρατικών μας μηχανισμών, στρουθοκαμηλίζοντας πως οι μετανάστες φέρουν το μεγαλύτερο ποσοστό ευθύνης. Φτάσαμε στο σημείο να τίθεται και να ζητείτε από την άκρα δεξιά ζήτημα δημοψηφίσματος λες και τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν ζήτημα εντολής της πλειοψηφίας. Ασφαλώς και υπάρχουν προβλήματα από την εισροή τόσου μεγάλου αριθμού μεταναστών στη χώρα μας. Προβλήματα όχι μόνο για εμάς αλλά και για τους ίδιους και της συνθήκες διαβίωσης τους. Ασφαλώς και η λαθρομετανάστευση αποτελεί ένα τεράστιο ζήτημα σε ευρωπαϊκή και όχι μόνο ελληνική βάση. Ασφαλώς και πρέπει να γίνει συζήτηση για το μεταναστευτικό. Μόνο που τα δεδομένα της συζήτησης θα πρέπει να είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και οι προϋποθέσεις ισότιμης και αγαστής συμβίωσης και όχι με όρους διαχωρισμού και γκετοποίησης. Είναι τουλάχιστον προσβλητικό για το επίπεδο μιας πολιτισμένης κοινωνίας να επιτρέπουμε στους νοσταλγούς του μίσους και της «εθνικής καθαρότητας» να οδηγούν τη συζήτηση. Εκτός αν φοβόμαστε πως η παρουσία άλλων κουλτούρων και νοοτροπιών μας αλλοιώσει το «μπαξίσι», το «ραχάτι» και το «ρουσφέτι» που τόσο εύκολα αφομοιώσαμε στο παρελθόν και εντάξαμε στα κύρια «Ελληναράδικα» χαρακτηριστικά μας..Αν υπάρχει τέτοιος φόβος τότε ναι, ας εξουσιοδοτήσουμε το ΛΑΟΣ, τον κύριο Πλεύρη, και τα «παιδιά της Χρυσής Αυγής» να φέρουν εις πέρας το έργο που έχουν αναλάβει να διαφυλάξουν την καθαρότητα μας. Αν αυτοί μας εκφράζουν είμαστε άξιοι της μοίρας μας..

ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

«Ενα δωμάτιο στεγάζει περισσότερες από 150 γυναίκες και 50 βρέφη, πολλά από τα οποία πάσχουν από ασθένειες που οφείλονται στο συνωστισμό και την έλλειψη συνθηκών υγιεινής του κέντρου»… Αυτή την εικόνα μετέφεραν οι επιθεωρητές της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ γα τους Πρόσφυγες (UNHCR), μετά την επίσκεψή τους στο κέντρο υποδοχής μεταναστών στην Παγανή της Λέσβου. 
Πηγή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ


Το 2004, την περίοδο της ολυμπιάδας μας απασχολούσε τόσο έντονα η έξωθεν καλή μας μαρτυρια…Κρύψαμε με πανό τα ατελή και διαλυμένα βρόμικα κτήρια, οδηγούσαμε νόμιμα, βάλαμε το «εγγλέζικο» χαμόγελο της εξυπηρέτησης και ανακαλύψαμε οτι στα πεζοδρόμια έχουμε κάδους αποριμμάτων,.. Και όλα αυτά για να ικανοποιήσουμε το complex μας να μας θεωρήσουν οι δυτικοί ως επι το πλείστον τουρίστες πολιτισμένους.. Προφανώς οι εξ ανατολών μετανάστες αποτελούν ανθρώπους β’ ή και γ’ κατηγορίας. Πόση υποκρισία πια χωράει σε αυτό το ακαταμάχητο ελληνικό μας  DNA..