Τελικά θα πτωχεύσουμε ή όχι; Μια ερώτηση φόβου και χαμένων ονείρων ανεξαρτήτως απάντησης…ΙΙ Κι όμως, υπάρχει ελπίδα..

   Πρίν από ενάμιση χρόνο μέσα στο μνημονιακό μας παραλήρημα είχα καταθέσει τις εξήςσκέψεις μου στην ανάρτηση με τίτλο Τελικά θα πτωχεύσουμε ή όχι; Μια ερώτηση φόβου και χαμένωνονείρων ανεξαρτήτως απάντησης…
   «Τοερώτημα των ημερών, αυτό που μας έβαλαν να στριφογυρίζει στο κεφάλι μας και ναμας κάνει αίολους στο παρόν μας , η καινούργια μεγάλη ιδέα του έθνους μας· Θαπτωχεύσουμε ή όχι; Μια ερώτηση που καλούμαστε να δώσουμε οι μη ειδικοί, οιμακριά από όλες τις παρασκηνιακές συζητήσεις, οι γνωστοί αδαείς καθοδηγούμενοιψηφοφόροι. Μια απάντηση για το τυπικό της οικονομικής μας ζωής μιας και η«πτώχευση» αξιών και παιδείας είναι δεδομένη εδώ και αρκετές δεκαετίες . Ταγεγονότα εξάλλου που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση είναι απόρροια αυτής της«πτώχευσης» και όχι των ελλειμματικών αριθμών της οικονομίας μας.
  Το πρόβλημα δεν είναι οι υπέρογκοι για το μικρόκοσμο μας αριθμοί. Τα ελληνικάελλείμματα δεν αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα των υπόλοιπων χωρών τουσυστήματος. Ούτε οι αριθμοί του ρυθμού ανάπτυξης μας είναι τόσο υποδεέστεροιτων υπολοίπων χωρών. Η παθογένεια όμως του ανύπαρκτου ελληνικού συστήματοςελέγχου και διαφθοράς έκανε τη χώρα τον αδύναμο κρίκο μιας αποτυχημένηςευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Η καλύτερα ενός αποτυχημένου κοινωνικάπαγκόσμιου συστήματος που στηρίζεται στην τραπεζική ισορροπία τρόμου που για νακρατηθεί και να μην εκτροχιαστεί έχει πολλά όπλα προς ενεργοποίηση.
   Όλα τα μέτρα που θα έρθουν αποτελούν απλάμέρος της φαρέτρας. Το μεγαλύτερο όμωςόπλο είναι η δημιουργία του φόβου. Χωρίς αυτόν τα βέλη είναι ακίνδυνά.Σήμερα είναι εδώ μπροστά μας ο φόβος της επίσημης οικονομικής πτώχευσης.Αλήθεια εκτός από εμάς που πληρώνουμε την αδυναμία μας σε ένα παγκόσμιο«πολεμικό» παιχνίδι , ποίον συμφέρει η πτώχευση; Ποιο κράτος της ΕΕ θα δοκίμαζεοικιοθελώς τις αντοχές της δικής του οικονομίας; Ποιος θα έβαζε σε περαιτέρωκίνδυνο την έλλειψη ρευστότητας στον ευρωπαϊκό χώρο ; Ποιος θα έβαζε τον εαυτότου στη σειρά να μας ακολουθήσει;
   Τοφάντασμα της πτώχευσης θα πλανάται συνεχώς στο κεφάλι μας για να περάσουν ταμέτρα που θα μας επιβάλλουν. Τα μέτρα της φαρέτρας του οικονομικού τέρατος. Ταspreads θα εκτοξεύονται, οι δηλώσεις θα δίνουν και θα παίρνουν, τα παιχνίδιαΟΛΩΝ τους -συμπεριβαλλομένων και των ομοεθνών μας- θα συνεχίζονται σε μια μάχηισορροπιών και ισχύος στο βωμό του κέρδους. Και τελικά, αφού επιβληθούν τα«αναγκαία» μέτρα η πτώχευση θα αποφευχθεί προς το παρόν… Θα έχουμε χάσει όμωςΑΛΛΟ ένα κομμάτι της ελευθερίας επιλογών πολιτικής από τις κυβερνήσεις πουεκλέγουμε. Κυρίως όμως, έχουμε χάσει το δικαίωμα στο να ονειρευόμαστε ένακαλύτερο αύριο. Στόχος πλέον είναι η μικρότερη απώλεια των «κεκτημένων» τηςαξιοπρεπούς διαβίωσης και εργασίας. Αυτών που μας διαχωρίζουν από το να είμαστεαπλά ένας αριθμός στην παραγωγική διαδικασία..»
   Ενάμιση χρόνομετά, και το ερώτημα παραμένει το ίδιο. Μέσα σε αυτό το διάστημα, τα δεδομέναδεν άλλαξαν. Η χώρα παραμένει υπό χρεοκοπία (ελεγχόμενη, σταδιακή, μερική,πλήρη και όπως αλλιώς ονομάζεται). Αν υπάρχει όμως κάτι που άλλαξε, αυτό δενείναι άλλο από τη μεγέθυνση του φόβου. Τα «αναγκαία» μέτρα στο μεσοδιάστημα κάθεδόσης δεν μας ώθησαν απλά βίαια στην υποβάθμιση της πλαστής μας ευμάρειας. Καλλιέργησανεντέχνως το συναίσθημα του φόβου και της ανασφάλειας. Όχι για το αύριο πουπαρουσιάζεται ζοφερό και άγνωστο.
    Φόβογια το αν θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε σήμερα.
   Φόβο για το ποια θα είναι η επόμενηείδηση και πόσο θα μας κοστίσει.
   Φόβο που μας απονευρώνει χωρίςαναισθητικό. Που μας κάνει να στεκόμαστε απαθείς μπροστά σε αυτά που μας αφορούν.Ασθενείς μπροστά σε μια καλπάζουσα ασθένεια που δεν έχει φάρμακο, κάνοντας ταπειραματόζωα χωρίς ελπίδα σωτηρίας.
   Φόβο που μας οδηγεί σε ένα εμφύλιο επιβίωσηςανάλογα με το σε ποια εργασιακή ομάδα ανήκουμε, βλέποντας τα εκάστοτε μέτρα σαν«τιμωρία» των «προνομιούχων» ενώ ωθούμαστε όλοι μαζί σε ένα σύγχρονο εργασιακόμεσαίωνα που η «εργασιακή δουλεία» θεωρείτε προνόμιο μιας και διαφέρει από τηνανεργία.
  Φόβο που μας ωθεί στην κατάθλιψη και τημιζέρια, τα δηλητηριώδη  «όπλα» ενός συστήματοςπου θυσιάζει τα πάντα για να κρατηθεί.
Υπάρχει άραγεελπίδα;
   Ναιγιατί δεν είμαστε οι πρώτοι που έχουν βιώσει αυτή την κατάσταση.
   Ναι, γιατί δεν είδαμε τις βόμβες ναπέφτουν στα σπίτια μας όπως τόσοι και τόσοι λαοί κι ας μας φαίνεται απίθανο να ταυτιστούμεόντας ευρωπαϊκή χώρα. Το ίδιο απίθανο φαινόταν και στους Γιουγκοσλάβους,ελάχιστα χιλιόμετρα από εμάς πριν ελάχιστα χρόνια.
   Ναι γιατί όλοι οι λαοί στην ιστορία τουςβρέθηκαν μπροστά σε αδιέξοδα που φαινομενικά ήταν ανυπέρβλητα αλλά προχώρησαν..
   Απαραίτητη προϋπόθεσηόμως είναι η υπέρβαση του φόβου. Η κατανόηση από μέρους μας πως ο φόβος είναιτο αντίβαρο στο αύριο. Πως δεν είναι το δικό μας όπλο αλλά το επίκτητο συναίσθημαπου οδηγεί στην απάθεια. Που δεν μας κάνει να κατανοούμε τη δύναμη μας. Όσοπαραμένουμε φοβισμένοι, θα αποτελούμε το εύκολο θήραμα που πληγωμένο υποκύπτειστο τραύμα του.
   Ανκατανοήσουμε τη δύναμη μας, αν συνειδητοποιήσουμε πως ότι συμβαίνει δεν γίνεταιερήμην μας αλλά μέσα από τη δική μας επιδοκιμαστική ή αποδοκιμαστική ψήφο προσώπων καιεφαρμοσμένων πολιτικών, τότε το αύριο θα έχει αποτάξει τη μιζέρια του σήμερα. Το κράτος καιη εξουσία δεν είναι κάτι αυθαίρετο ούτε κάτι πλήρως επιβαλλόμενο παρά τους αστικούςπολιτικούς μύθους που έντεχνα καλλιεργούνται. Το κράτος είμαστε εμείς οι ίδιοι.Όταν το καταλάβουμε. Όταν αποτάξουμε το φόβο και τον ωχαδερφισμό μας, κανέναςπαράγοντας δεν θα μας αγνοήσει-ότι παιχνίδι κι αν θελήσει να παίξει-, όσηπροπαγάνδα κι αν επιβάλει και όσους «υπαλλήλους» του βάλει να μας ποδηγετήσουν.Ο φόβος θα μετατοπιστεί σε αυτούς που σήμερα μας τον επιβάλλουν. Τόσο στουςδικούς μας πολιτικούς εντολοδόχους και το σύστημα που τους στηρίζει γιατί δενθα μπορούν να πράξουν αντιμετωπίζοντας μας ως το απαθές πλήθος που υπομένει καιανθρωπιστικά λοιδορείται, όσο και στους ξένους «μέντορες» της οικονομικήςεξαθλίωσης που θα δουν πως οι αντοχές του πειραματόζωου έφτασαν στα όρια τουςκαι το πείραμα αντοχών συλλογικής υποταγής ενός δυτικότροπου λαού κινδυνεύει νατιναχθεί στον αέρα.
Και κανείς δεν θα θελήσει να ρισκάρει κάτι τέτοιο…
Advertisements

2 thoughts on “Τελικά θα πτωχεύσουμε ή όχι; Μια ερώτηση φόβου και χαμένων ονείρων ανεξαρτήτως απάντησης…ΙΙ Κι όμως, υπάρχει ελπίδα..

  1. ''Αν κατανοήσουμε τη δύναμη μας, αν συνειδητοποιήσουμε πως ότι συμβαίνει δεν γίνεται ερήμην μας αλλά μέσα από τη δική μας επιδοκιμαστική ή αποδοκιμαστική ψήφο προσώπων και εφαρμοσμένων πολιτικών, τότε το αύριο θα έχει αποτάξει τη μιζέρια του σήμερα''. Eκει νομιζω οτι βρισκεται το προβλημα. Στην Ελλαδα οι χρονιες πελατειακες σχεσεις εξαρτησης εχουν δημιουργησει και ενα ραγιαδισμο με αποτελεσμα πολλοι να νομιζουν οτι εχουν καποια υποχρεωση να ψηφιζουν τους μεν η τους δε, επειδη αυτοι ειναι οι μονοι ..δοκιμασμενοι στην εξουσια, (ασχετα αν τα εχουν κανει.. θαλασσα!)Υπαρχει ενας μεγαλος φοβος στο να δοκιμασει κανεις αλλους πολιτικους που δεν εχουν μπλεχτει σε σκανδαλα ειτε αυτοι ειτε οι..οικογενειες τους. Τοσο καλα ξερουμε τα συμφεροντα μας στην Ελλαδα. Ξερεις κατι οταν χαθουν τα παντα ισως τοτε καποιοι…αρχισουν να ξυπνουν! Κριμα ομως σε ολους τους αλλους που για χαρη τους υποφερουν!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s